Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Volentekriebels | Porno in de knel

COLUMN - Waarin de auteur vreest voor het einde van de LA porno-industrie en het gebrek aan moderne porno voor de generatie na ons.

Tegelijk met de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen vond in Los Angeles een referendum plaats. De inzet: het verplicht stellen van condoomgebruik in pornofilms. De voorstanders wonnen. Dat nieuws werd in Nederland overschaduwd door de herverkiezing van Obama, wat niet vanzelfsprekend is in een land waar het journaal al dagen opent met een stervende bultrug die de term walvis iets te letterlijk nam.

De grote kracht achter Measure B, zoals de condoomwet heet, is de Aids Healthcare Foundation, de grootste Aids-organisatie ter wereld. Ze sponsorden met 1,6 miljoen dollar vrijwel de gehele ‘vote yes’-campagne. Met dat geld had je heel wat Angolese aidsweesjes van medicatie kunnen voorzien. Ze hadden het ook kunnen inzetten voor voorlichting in pornofilms. Sluit elk filmpje af met een sterfscène, in het kader van ‘hadden ze maar een condoom moeten gebruiken.’ Dat is weer eens wat anders dan die eeuwige facials.

Voor mij maakt het niet uit, ik haal het einde toch nooit.

Voordat er misverstanden ontstaan, Measure B heeft niets te maken met voorlichting. Het doel is bescherming van pornosterren. Zij hebben, ondanks alle voorzorgmaatregelen, inderdaad een verhoogde kans op soa’s. In andere branches noemen ze zoiets het risico van het vak.

De Grote Verwenning | Brief aan Chris McCandless

BRIEF - Het hele najaar is op Sargasso en in De Balie de filmserie De Grote Verwenning te zien. Aanstaande woensdag: Sean Penn’s moderne klassieker Into the Wild (2007). Samensteller Patrick van der Hijden schrijft een brief aan elke hoofdpersoon van de Baliefilms, deze keer Chris McCandless, gespeeld door Emile Hirsch. Voorafgaand aan de film een gesprek met filosoof en directeur van de Internationale School voor Wijsbegeerte, Rene Gude, over overvloed, verwenning en het gebrek aan nood in het Westen. Aanvang 20.15. Sargassolezers krijgen korting, als ze ‘sargasso’ vermelden bij het reserveren.

Dear Chris,

Ken je dat nummer van Eddie Vedder?

‘Society / you crazy breed / I hope you’re not lonely / without me’, zingt hij. En die ‘me’, dat ben jij. Humor natuurlijk: ‘ik hoop dat jullie het redden zonder mij’. Vrijwel niemand had door dat jij verdwenen was, begin jaren negentig. Ja, je ouders, je zus. Een paar politieagenten. Die waren wel verloren, zonder jou.

Heb je je daar ooit schuldig over gevoeld?

Later, na het boek dat Jon Krakauer over je schreef en nadat Sean Penn dat verhaal zo meeslepend had verfilmd, toen voelde de maatschappij zich inderdaad een tikkie alleen, zonder jou. Want je hebt een snaar geraakt bij ons, met het radicale afscheid dat je nam van je spaargeld, je positie, je vooruitzichten, je zou zelfs kunnen zeggen je leven. Dat komt omdat we ons zijn gaan realiseren dat onze overvloed weleens van tijdelijke aard zou kunnen zijn. En dat het dus handig – ja zelfs strategisch – is om van onze verwenning af te geraken, te ontwennen. Jouw ontwenningskuur is schitterend en gruwelijk. En dus inspirerend.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

De crisis bestrijden met een jong kabinet

DATA - Het tweede kabinet-Rutte is een stuk jonger dan het eerste. Is een jong kabinet wel in staat om de crisis te bestrijden?

Op het eerste gezicht leek me dit een tamelijk onzinnige vraag. Je moet immers uitgaan van de kwaliteiten van de individuele bewindspersonen en hoe ze als team fungeren. Toch komt leeftijd vaak in de discussie terug, zoals onlangs ook weer na de vaststelling dat deze Tweede Kamer weer de jongste ooit is. En dat in deze tijden! Dan hebben we toch juist behoefte aan sterke mensen.

Echter, de naoorlogse kabinetten die het meest indruk hebben gemaakt, waren ook de jongste.

De rekenaars achter parlement.com hebben op ons verzoek de leeftijden van de bewindspersonen in kaart gebracht, in combinatie met het moment van aantreden. Het betreft hier ministers en staatssecretarissen. Wat blijkt: kabinetten hebben een steeds hogere gemiddelde leeftijd. Lubbers II en III, Kok I en II, Balkenende I tot en met IV, Rutte I, ze liggen allemaal boven het midden van 49,03.

Rutte I was met een gemiddelde leeftijd van 52,8 jaar het een na oudste kabinet van na de oorlog (derde kabinet Balkenende was gemiddeld een half jaartje ouder). Het tweede kabinet Rutte is met 48,96 jaar een stuk jonger.

De vrouwen in de Amerikaanse politiek

ACHTERGROND - Hillary Clinton stopt als minister van Buitenlandse Zaken en haar beoogde opvolger, Susan Rice, heeft de handdoek in de ring gegooid. Vrouwen speelden een hoofdrol in de Amerikaanse politiek de afgelopen week.

‘Will she or won’t she?’ is de vraag die de Amerikanen de afgelopen weken (jaren, eigenlijk) heeft bezig gehouden. Sinds Hillary Clinton heeft aangegeven dat ze niet beschikbaar is als secretary of state in Obama’s tweede termijn, gonst het in de Amerikaanse media dat ze zich klaar maakt voor een gooi naar het presidentschap in 2016. Zelf zegt ze steevast dat ze ermee stopt omdat het na twintig jaar politiek welletjes is geweest, dat ze toe is aan wat rust. Begrijpelijk, ze is inmiddels 65. Ook tegenover Barbara Walters (filmpje) blijft ze volhouden dat ze iets anders gaat doen.

Het was sowieso de week van de vrouwen in de Amerikaanse politiek. Susan Rice, vriendin en bondgenoot van Obama sinds het eerste uur, gaf aan zich terug te trekken als kandidaat voor de post die Hillary Clinton achterlaat. 

Rice is op dit moment de Amerikaanse gezant in de Verenigde Naties en zal dat ook blijven. Maar het was geen geheim dat Obama haar het liefst als zijn minister van Buitenlandse Zaken had gehad. De New York Times heeft een goede analyse over wat de twee politici aan elkaar bond. Het was niet slechts dat ze beide de eerste Afro-Amerikaanse politici op een bepaalde post waren, hun gedeelde passie voor basketbal of dat ze beide tegen de Irak-oorlog waren. Obama benijdt Rice omdat ze zegt wat ze denkt, ook als dat mogelijk niet gepast is.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Must-reads over wapenbezit in de VS

ACHTERGROND - ProPublica maakte naar aanleiding van de Aurora shooting eerder dit jaar een lijstje met must-reads over het wapenbezit in de Verenigde Staten. Dat is na het drama in Newtown helaas weer actueel.

Vierhonderd jaar walvissenhype

ACHTERGROND - Je zou denken, wat een gedoe met die Johannes. Laat het arme beest gewoon sterven. Waarom zoveel opwinding? Zeker komkommertijd? Maar zo is het niet: Walvisnieuws in historisch perspectief.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende