Musk en Zuck zijn minstens zo schuldig als vuurwerk

De escalaties op oudejaarsavond werden niet alleen veroorzaakt door het vuurwerk, maar vooral door een bedenkelijke sociale cultuur. Een asociale consumentencultuur. Om onnavolgbare (of neuh, gewoon ordinair populistische egoïstische) redenen is 'deugen' verdacht gemaakt. De neoconservatieve wind heeft hebzucht heilig verklaard. Ieder voor zich en god voor ons allen. En als god het niet doet, dan moet de markt het maar oplossen. Sociale discipline, doen wat goed is omdat het onderdeel van 'beschaving' is, telt voor een grote groep mensen alleen nog als je er zelf van kunt profiteren. De afgelopen decennia is het sociale cement uit onze maatschappij op veel plekken vervangen door los zand met een beetje spuug. Mensen hebben zelfredzaamheid verward met zelfzuchtigheid. Hoe zou dat toch komen? Het komt natuurlijk deels door politici die van hardvochtigheid hun salespitch hebben gemaakt, en omdat horkerigheid het in de media beter doet dan solidariteit. Net als hebzucht is solidariteit is aanstekelijk. We hoeven geen Japanse Hara-Kiri sociale discipline na te streven, maar de samenleving hoeft ook geen extrapolatie van een McDonalds wegwerp-'restaurant' te zijn. Waar je voor je bestelling geen sociale interactie meer hoeft te trotseren, en waar de plastic stoeltjes precies oncomfortabel genoeg zijn om je weer snel plaats te laten maken. Efficiëntie boven quality time. Kwaliteit. Zorgvuldigheid en zorgzaamheid. Naar elkaar omkijken. Het is de vijand van de doomscroll-instagram-cultuur, van plat consumeren met een korte aandachtspanne. Van het 'winner takes all' roofkapitalisme. En dit doorgeslagen kapitalisme heeft zich inmiddels in de haarvaten van ons systeem gewurmd. Techbedrijven achter de grootste social media (Instagram, TikTok, X) hebben dit ‘sociale’ patroon nog een stapje verder doorgevoerd. Hun verslavende algoritmen vol rage-bait zijn medeverantwoordelijk voor het asociale gedrag van deze generatie. Het lijkt misschien onschuldig klein bier, maar de kleine zaadjes die hier kiemen worden doornige duizendknopen die maar moeilijk te bestrijden zijn. Het geteisem van 'Ongehoord Nederland' en de Andrew Tates van deze wereld schoten hier hun giftige wortels. De meeste mensen komen naar die platforms toe om gewoon sociaal contact te hebben, wat 'gewone' opvattingen uit te wisselen, al dan niet samen met wat kattenplaatjes. Maar de platforms willen mensen verslaafd maken. Blijven scrollen, blijven checken. Extreme content verkoopt. En het maakt ons stuk. Daarom moet de politiek iets doen aan deze algoritmen. Ze moeten eerlijker/transparanter, en de bewust geïntroduceerde verslavende elementen moeten eruit. Anders hebben we straks misschien wel een vuurwerkverbod, maar nog steeds een land dat in de fik staat. We moeten IT-beleid politiek maken. De macht van deze bedrijven roept om een tegenmacht. Voorkomen is beter dan bestrijden.

Door: Foto: ChatGPT Image Musk Zuckenberg as firework

Closing Time | Lenny Kravitz – I build this garden for us

, door

Ik blijk ook al 2 cd’s van Lenny Kravitz in mijn bezit te hebben; Let Love Rule en 5. Hij heeft er veel meer gemaakt, maar na 5 is hij bij mij een beetje uit beeld geraakt. Ik zie op Wikipedia dat ie ook geen echte knallers meer heeft geproduceerd, dus dat is niet verrassend. Niettemin een artiest van formaat, met ook een prachtige website. Hij lijkt met pensioen te zijn; zijn laatste album is van 2018. Maar met ouwe rockers weet je het nooit. Voor deze Closing Time was het niet moeilijk kiezen, dit nummer zingt al in mijn hoofd sinds ik Lenny met een CT besloot te eren.  Het heeft wel een zwaar christelijke ondertoon, of boventoon eigenlijk, maar het rockt zo lekker.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Kilian Seiler on Unsplash

De formatie: verzoening als rookgordijn

, door

Er is een hardnekkige misvatting in het Haagse debat over polarisatie: dat die verdwijnt zodra je de juiste mensen rond dezelfde tafel zet. Alsof maatschappelijke spanningen het gevolg zijn van logistiek falen. In de NRC-opinie van historicus en politicoloog Kemal Rijken waarin wordt betoogd dat het betrekken van rechts bij de formatie Nederland dichter bij elkaar zou brengen, wordt die misvatting niet alleen herhaald, maar verheven tot morele plicht.

De redenering klinkt redelijk. Nederland is verdeeld. Er is wantrouwen. Er zijn kiezers die zich niet vertegenwoordigd voelen. Dus moeten partijen die zichzelf profileren als anti-establishment worden opgenomen in het bestuur, om zo het systeem weer geloofwaardig te maken. Het probleem is niet dat dit idee nieuw is, maar dat het telkens opnieuw wordt gepresenteerd alsof het een neutrale observatie is, en geen politieke keuze met duidelijke winnaars en verliezers.

Wat hier gebeurt, is dat polarisatie wordt gedefinieerd als een communicatieprobleem. Te weinig luisteren. Te weinig samenwerken. Te veel morele scherpte. Daarmee wordt de inhoud buiten beeld geschoven. Alsof het er niet toe doet waaróver men verdeeld is. Alsof de kloof tussen partijen primair gaat over stijl, toon en temperament, en niet over fundamentele meningsverschillen over rechtsstaat, minderheden, wetenschap en macht.

Foto: Jorge Salvador on Unsplash

Trump dreigt, macht beslist

, door

Maak je de wereld veiliger door leiders van onwelvallige landen uit te schakelen? Nope. Kijk alleen maar naar het intens stabiele Irak nadat Saddam Hoessein werd afgezet. Alsof geopolitiek een Jenga-toren is waarin je simpelweg het verkeerde blokje verwijdert en de rest vanzelf blijft staan. In werkelijkheid wordt een ander signaal afgegeven. Niet dat recht zegeviert, maar dat macht loont, mits ze op het juiste moment beschikbaar is voor de juiste belangen. Dat maakt de wereld niet veiliger, maar voorspelbaarder voor wie aan de knoppen zit en gevaarlijker voor iedereen daarbuiten.

Laten we één mogelijk misverstand alvast opruimen. Nicolás Maduro is een lul. Hij heeft Venezuela verder de afgrond in bestuurd, verkiezingen gemanipuleerd, oppositie monddood gemaakt, media onder druk gezet en staatsmiddelen ingezet om een kleine kliek aan de macht te houden terwijl de bevolking verarmde. Zijn regime is corrupt, repressief en moreel bankroet. Dat Venezuela ondertussen beschikt over ’s werelds grootste bewezen oliereserves, en dat die reserves structureel slecht worden beheerd en geplunderd, is geen verzachtende omstandigheid maar onderdeel van het probleem. Maduro’s falen is echt, autonoom en niet het product van buitenlandse vijandigheid.

Juist daarom is het zo problematisch wat er nu gebeurt. De dreigementen van Trump richting de Venezolaanse vicepresident, na het ontvoeren van Maduro naar New York, zijn geen uiting van rechtsstatelijkheid maar van pure machtspolitiek. Ze passen naadloos in een lange traditie waarin instabiliteit in olieproducerende landen wordt gezien als een beheersbaar risico, zolang de toegang tot deze grondstoffen maar onder controle blijft. De boodschap is eenvoudig: wie meewerkt, mag blijven zitten; wie dat niet doet, wordt verwijderd. Desnoods met geweld. Dat is geen afrekening met autoritarisme, maar een herverdeling van wie er aan het olieventiel mag draaien.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Screenshot website ministerie van Defensie

Schop die hooligans gewoon het leger in

, door

COLUMN - Ik snap niet dat niemand dit nog geopperd heeft; stuur ze gewoon naar het leger. Laat ze maar dienen, anderhalf jaar. Dan pak je ze écht, geloof me. Ze haten gezag, dus dat is plus 1. Maar je kunt ze daarnaast een goede opleiding bieden, en dan op een manier waar ze er niet makkelijk de kantjes vanaf kunnen lopen. Plus 2. En dan hebben we heel snel een heleboel nieuwe rekruten, van wie er vast ook wel een aantal zullen willen blijven. Plus 3.

En ook de meelopers, hup, allemaal in ’t groen, geen gelul. De les is voor iedereen hetzelfde. Juridisch moet dit niet moeilijk te regelen zijn; de dienstplicht geldt nog steeds, alleen de opkomstplicht niet. Giet maar in een wet, wel even in goed overleg met de RvS en zo. Lijkt me een heel mooi voornemen om in het komende regeerakkoord op te nemen. Veel urgenter wordt het niet, qua probleem in de samenleving. Nou ja behalve die oranje gek die aan onze zuidgrens een oorlog begonnen is dan…maar hé, ver van ons bed! Dus. Plus 4.

Foto: © museum tentoonstelling Flehite_Carla Kogelman_fair use

Kunst op Zondag | Museum Flehite Amersfoort | Carla Kogelman

, door

Museum Flehite te Amersfoort is gevestigd in drie historische muurpanden die rond 1540 zijn gebouwd. Deze waren onderdeel van de stadsverdediging, een militair hospitaal en twee woonhuizen. Nu is het een museum, gelegen in een sfeervol stadsgedeelte.

© museumarchief_ Museum Flehite 1579_fair use

Het museum heeft een vaste collectie van ongeveer 20.000 objecten en schilderijen waaronder het schilderij met de titel Westsingel, geschilderd door Hendrik Jan Wolter rond 1900. Het is diezelfde Westsingel waar museum Flehite ook aan ligt.

© museumcollectie Flehite_Hendrik Jan Wolter_Westsingel_fair use

Wat het schilderij bijzonder maakt is dat het geen karakteristiek stadsgezicht van Amersfoort is, met de bekende Koppelpoort of de Onze-Lieve-Vrouwetoren. Wolter had meer een fascinatie met de rommelige achterkant van de oude stad, juist omdat hij deze plekken zo goed kende als kind.

Hendrik Jan verhuisde op jonge leeftijd met zijn vader uit roerig Amsterdam, naar het meer rustige Amersfoort. Waar hij op ontdekkingstocht ging achter de façade van de mooie gevels.

Een ander interessant schilderij is de Soplafabriek, een sigarenfabriek, gevestigd in de binnenstad van Amersfoort. Geschilderd rond 1930 door Marie Henri Mackenzie in een kleurrijke, laat-impressionistische stijl. Bakstenen, elektrisch licht, een bedrijfsauto met logo, ook nog steeds paard en wagen als goederentransport. Wij zijn dan ongv 60 jaar in de Nederlandse Industriële Revolutie.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Closing Time | Empty Skies – Kosheen

, door

Na Jeff Healey zit in mijn collectie nog een Jeff Healey en nog zo wat dingetjes, maar vanavond gaan we voor Empty Skies van Kosheen. De tekst klopt niet helemaal zeg maar, maar als je alleen ff de titel in gedachten houdt…heerlijk…die rust! Ik geloof echt dat het niet eerder op een zaterdagavond (moment van schrijven) hier totaal stil is geweest, want ook buiten O&N wordt hier om de haverklap geknald. Maar het is even op geloof ik. Hè hè. En wat we met die gevaarlijke gekken aan moeten, daar heb ik  ook wel een ideetje over…

Closing Time | Accordeon

, door

De ‘Landesmusikrat Berlin’ zet sinds 2010 een muziekinstrument in de spotlights om met name onder jongeren de waardering voor een bepaald instrument op te vijzelen in de hoop meer jong talent op zo’n instrument te krijgen.

Na zestien “instrumenten van het jaar” (waaronder de stem) is komend jaar de accordeon de hoofrolspeler. “Een veelzijdig klankwonder tussen traditie en moderne muziekcultuur.”, volgens de organisatie.

Als er iemand is die een instrument volledig tot zijn recht kan laten komen, is het de in 2003 overleden componist Luciano Berio wel. Hij schreef 14 ‘sequenzas’, solo-stukken voor instrumenten. Allemaal even indrukwekkend. Eerder kon u hier al kijken en luisterend naar de sequenzas voor fagot, hobo, trombone en blokfluit.

Volgende