De Nederlandse politiek praat over asiel alsof ergens op het ministerie een grote draaiknop zit. Rechtsom draaien betekent minder vluchtelingen, nog iets verder rechtsom betekent grip en wanneer de knop maar streng genoeg naar rechts wordt afgesteld, kan ook de opvangcapaciteit omlaag. Dat de praktijk zich weinig aantrekt van dit bedieningspaneel, geldt in Den Haag vooral als een tijdelijk uitvoeringsprobleem. De Migratieradar Asiel zomer 2026 van de IND schetst een ander beeld. De dienst ziet in de belangrijkste herkomstlanden geen reden om een daling van het aantal eerste asielaanvragen te verwachten. Als het gebruikelijke seizoenspatroon terugkeert, kan het aantal in mei tot en met augustus boven de 9.000 uitkomen. In dezelfde periode van 2025 waren het er 7.800. Daarmee zou het nog altijd onder 2024 (10.100) en 2023 (12.500) blijven, en dat is precies het punt: de aantallen bewegen op en neer om redenen die weinig van doen hebben met de stand van de Haagse knop. Het is ook geen exacte voorspelling. De IND benadrukt terecht dat migratie door veel factoren wordt bepaald en dat aan de prognose geen rechten kunnen worden ontleend. Maar juist die onzekerheid is politiek relevant. De uitvoeringsdienst ziet geen empirische basis om nu alvast van een stevige daling uit te gaan. Een overheid die opvang, personeel en huisvesting afbouwt op basis van het gewenste effect van haar beleid, gokt met een keten die al jaren overbelast is. De wereld leest het regeerakkoord niet Volgens de IND zijn de omstandigheden in belangrijke herkomstlanden niet zodanig verbeterd dat minder mensen zullen vluchten. In Ethiopië, Somalië, Soedan, Afghanistan en Egypte lijken de factoren die mensen tot vertrek aanzetten juist te zijn versterkt. Wereldwijd waren eind 2025 naar schatting 117,8 miljoen mensen ontheemd. Het aantal actieve conflicten waarbij staten betrokken zijn, ligt volgens de aangehaalde Global Peace Index op het hoogste niveau sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Onderzoek waarop de IND zich baseert, wijst de veiligheidssituatie in een land aan als de belangrijkste factor bij de keuze om te vertrekken of verder te reizen. Daarnaast spelen sociale netwerken en financiële mogelijkheden een rol. Nederlandse beleidswijzigingen kunnen invloed hebben, maar vormen slechts één onderdeel van een veel groter geheel. Dat beleid geen effect heeft, beweert niemand. De IND noemt zelf verschillen in nationaal beleid, inwilligingspercentages en mogelijkheden voor gezinshereniging als factoren die meewegen zodra iemand eenmaal in Europa is. Het punt is een ander: dat effect is klein naast de veiligheidssituatie elders, het werkt traag, en het laat zich vooraf niet in een getal vangen waarop je een begroting kunt bouwen. In het politieke debat worden oorzaak en instrument ondertussen gemakkelijk verwisseld. Nieuwe beperkingen worden niet alleen verdedigd als een manier om aanvragen anders te behandelen, maar ook verkocht als garantie dat veel minder mensen zullen komen. Als die afname vervolgens uitblijft, geldt dat zelden als reden om de belofte te herzien. Het antwoord is meestal dat het beleid nog niet streng genoeg was. Zo kan iedere mislukking nieuw bewijs leveren voor dezelfde koers. Het Europese pact als uitgestelde belofte Ook het Europese Asiel- en Migratiepact, dat op 12 juni in werking trad, moet de indruk wekken dat de knop eindelijk is gevonden. Snellere procedures aan de buitengrens, een gezamenlijke lijst van veilige landen en meer samenwerking met landen buiten de EU moeten het aantal aanvragen terugdringen. De IND is over het kortetermijneffect opvallend terughoudend. Volgens de Migratieradar wordt breed aangenomen dat de invoering van het pact niet snel tot een significante afname zal leiden. Niet alle lidstaten hebben hun nieuwe procedures direct op orde. Pas wanneer de grensprocedure daadwerkelijk goed functioneert, zou het aantal aanvragen in Nederland kunnen afnemen. Dat voorbehoud verdwijnt gemakkelijk uit de politieke vertaling. Daar wordt voorgenomen beleid vaak behandeld alsof het verwachte resultaat al is geboekt. De opvang kan dan worden begroot op minder mensen, de uitvoeringsorganisaties moeten met minder middelen toe en gemeenten krijgen te horen dat de druk binnenkort zal afnemen. Wanneer dat optimisme onjuist blijkt, volgt weer dure noodopvang en heet de zelfgeorganiseerde capaciteitscrisis een onverwachte instroom. De Kaderwetevaluatie van het COA over 2019 tot en met 2024 laat zien wat dat kost. De benodigde opvangcapaciteit groeide van gemiddeld zo’n 31.000 plekken naar bijna 73.000, de uitgaven van ruim 658 miljoen naar ruim 4,5 miljard euro. Door tekorten aan reguliere locaties moest noodopvang worden geopend: duurder, en vaak van een lager kwaliteits- en voorzieningenniveau. Bij de IND loopt dezelfde rekening op, tot en met de 50 miljoen euro die in de begroting voor 2026 is gereserveerd voor dwangsommen wegens te laat genomen beslissingen. Wat het voortdurende op- en afschalen precies heeft gekost, weet intussen niemand: de Rekenkamer stelde vast dat het ministerie daar geen inzicht in heeft, en constateerde dit voorjaar hetzelfde over de effecten van de maatregelen bij de IND. Nederland beweegt anders dan de EU De cijfers bevatten nog een waarschuwing tegen eenvoudige verklaringen. In de EU+ lag het aantal asielaanvragen in de eerste drie maanden van 2026 zestien procent lager dan een jaar eerder. Nederland ging juist tegen die Europese trend in: van januari tot en met april werden hier 8.093 eerste aanvragen ingediend, meer dan in dezelfde maanden van 2025. Als nationale strengheid de doorslaggevende factor was, zou zo’n verschil gemakkelijk te verklaren moeten zijn uit een plotseling ruimhartiger Nederlands beleid. Dat beleid is er niet; de afgelopen tertalen gingen juist over aanscherping. De ontwikkeling onderstreept vooral dat migratiestromen verschuiven door een combinatie van routes, bestaande gemeenschappen, omstandigheden in andere Europese landen en informatie die rondgaat binnen netwerken. Een opvallend voorbeeld is de grote groep aanvragers die in de Nederlandse registratie onder ‘onbekende nationaliteit’ valt. Volgens een analyse in Ter Apel gaat het vrijwel altijd om mensen met een Palestijnse achtergrond. Van hen had in de eerste vier maanden van 2026 tachtig procent al bescherming in Griekenland. Zo’n cijfer wordt voorspelbaar aangegrepen als bewijs dat Nederland te aantrekkelijk zou zijn. De Migratieradar vermeldt inderdaad dat Nederland op sociale media als voorkeursbestemming wordt gepresenteerd. Maar dezelfde bron wijst ook op onderzoek waaruit blijkt dat de Griekse autoriteiten snel een verblijfsvergunning verstrekken en daarna nauwelijks voorzieningen bieden. Een formele beschermingsstatus betekent weinig wanneer huisvesting, inkomen en basale bestaanszekerheid ontbreken. De secundaire migratie die daarop volgt, is niet uitsluitend een Nederlands toelatingsprobleem, maar ook een gevolg van de ongelijke kwaliteit van bescherming binnen Europa. Hoe dat in de praktijk wordt opgelost, laat zich intussen goed aflezen aan de afspraak die Nederland en Griekenland in januari maakten. Dublin-overdrachten kunnen weer worden hervat, maar in ruil neemt Nederland de verantwoordelijkheid voor de stapel verzoeken die er al ligt. De kosten zijn zeker en direct, de verlichting is voorwaardelijk en hangt bovendien af van het oordeel van Nederlandse rechters over de Griekse opvang. Ook dat wordt in de politieke communicatie zelden zo gepresenteerd. De administratieve categorie ‘onbekende nationaliteit’ maakt daarnaast zichtbaar hoe gemakkelijk cijfers hun context verliezen. In een Kamerdebat of krantenkop klinkt de categorie als een groep van wie zelfs de herkomst niet kan worden vastgesteld. In werkelijkheid gaat het grotendeels om een herkenbare groep met een specifieke juridische en Europese voorgeschiedenis. Begroten op wat je hoopt Het probleem is niet dat de overheid probeert migratie te beïnvloeden. Beleid doet ertoe, procedures moeten uitvoerbaar zijn en Europese samenwerking kan voorkomen dat een klein aantal landen een onevenredig deel van de opvang draagt. Het probleem ontstaat wanneer politieke wenselijkheid de plaats inneemt van planning. Wie belooft dat strengere regels de aantallen snel verlagen, moet ook uitleggen wat er gebeurt wanneer oorlog, repressie en falende opvang elders sterker blijken dan het afschrikwekkende vermogen van een Nederlandse wetswijziging. Zonder die uitleg is ‘grip op migratie’ vooral een begrotingsaanname met een verkiezingsslogan eromheen. De IND doet wat een uitvoeringsorganisatie hoort te doen: onzekerheden benoemen, internationale ontwikkelingen meewegen en waarschuwen dat het Europese pact niet onmiddellijk of helemaal niet het beloofde effect zal hebben. De politiek kan die waarschuwing serieus nemen en voldoende structurele capaciteit organiseren. Of ze kan opnieuw op een snelle daling rekenen, reguliere opvang afbouwen en over een jaar geschokt vaststellen dat de bedden op zijn. Die tweede optie heeft inmiddels als voordeel dat iedereen precies weet hoe zij afloopt.
Frank Beard is overleden. Wat je verder ook van ZZ Top mag vinden, niemand kan ontkennen dat die ongecompliceerde bluesrock verdomd lekker klinkt! En dat is toch echt voor een aanzienlijk deel te danken aan de drummer, hoezeer die baardmannen ook de blikvangers waren van de band.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Jason Arday is dood. De Britse socioloog, die in 2023 op 37-jarige leeftijd de jongste zwarte hoogleraar in de geschiedenis van Cambridge werd, werd donderdag dood aangetroffen in zijn woning in Londen. De politie beschouwt zijn overlijden niet als verdacht.
In de weken ervoor raakte Arday verwikkeld in een steeds breder onderzoek naar zijn academische werk en levensverhaal. Wat begon met beschuldigingen van plagiaat in zijn proefschrift, groeide uit tot vragen over publicaties, functies, fondsenwerving, sportprestaties en zelfs zijn jeugd.
De Volkskrant kopte: ‘In opspraak geraakte ex-hoogleraar aan Cambridge Jason Arday dood gevonden’.
Feitelijk klopt dat. Arday was in opspraak geraakt, en het artikel zet ‘neutraal’ neer waarvan hij beschuldigt werd. Maar de volkskrant zegt ook een hoop niet. Want wat in deze zaak niet genegeerd kan worden, is dat die opspraak zich ontwikkelde in een context waarin raciale aannames en raciale verdenking een steeds grotere rol gingen spelen. En dat begon al met de persoon die dit alles aan het licht bracht.
Wie begon te graven?
Een belangrijk deel van de recente beschuldigingen kwam van Nathan Cofnas, een filosoof die zelf aan Cambridge verbonden was en zich nadrukkelijk keert tegen diversiteitsbeleid. Cofnas noemt zichzelf een ‘rassenrealist’ en raakte eerder in opspraak met publicaties over ras en intelligentie. Hij haalde Ardays proefschrift door plagiaatsoftware en publiceerde zijn bevindingen onder de veelzeggende titel DEI Fraud and Cover-Up at Cambridge. Daarmee werd de verdenking vanaf het begin gekoppeld aan een politieke these: Arday was voor Cofnas niet alleen een wetenschapper die mogelijk plagiaat had gepleegd, maar een voorbeeld van wat er volgens hem misgaat wanneer universiteiten diversiteit nastreven. Wetenschappelijke integriteit interesseerde hem minder dan de zwarte persoon die daar niet had mogen zijn. Hij zocht gewoon een stok om hem mee te slaan, en vond deze. Vervolgens pakten onder meer Britse media de beschuldigingen op en werd ook naar andere onderdelen van Ardays cv en levensverhaal gegraven. Dat maakt de herkomst relevant: eventuele fraude moet op haar eigen merites worden beoordeeld, terwijl de campagne eromheen vanaf het begin onderdeel was van een veel bredere ideologische strijd over ras, meritocratie en DEI.
COLUMN - ‘Omdat ik de dingen heb gezien zoals ze zijn, ben ik aan de zijlijn blijven staan.’, zegt de Roemeens-Franse filosoof Emil Cioran ergens aan het einde van deze vierde aflevering van Zomergasten. Schrijver Tommy Wieringa liet een fragment met deze vrolijke pessimist zien omdat hij diens zwartgallige wereldbeeld zei te delen. Wieringa zit alleen net wat anders in elkaar, heeft een ‘gelukkige chemie’, waardoor de uitzichtloosheid van de dingen hem niet verlamt en hij juist wel dingen doet. Zoals fondsen werven zodat de Oekraïners zich kunnen verdedigen. En bomen planten.
Tegen beter weten in misschien. Maar ook weer niet. Want, zoals Joe Speedboat zegt in het gelijknamige boek waarmee Wieringa doorbrak bij het grote publiek: ‘Er is geen vooruitgang, er is alleen beweging.’ En als je zo’n beweging lang genoeg volhoudt, dan kan het zomaar zijn dat er op een gegeven moment iets is wat er eerst niet was. Iets wat zowaar zelfs zin blijkt te hebben.
‘I am gonna do something’
Neem de eenvoudige tegelzetter van Italiaanse komaf uit het derde fragment, die in een kleine 34 jaar met ontelbare kapotte flessen, scherven en cement een kathedraal voor het menselijke kunnen wist te bouwen. Wat Wieringa bewonderde aan deze Simon Rodia was diens verbeeldingskracht en werklust. ‘Hij zag schoonheid en betekenis in iets wat anderen weggooien.’ Wat dat betreft was hij een circulair kunstenaar avant la lettre. ‘I am gonna do something’, met die woorden was hij ooit aan het project begonnen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Bloemen houden van mensen! Destruction niet. Blijkens het fraaie ‘Scumbag Human Race, afgelopen vrijdag te bewonderen op Dynamo Metalfest. Oude Duitse thrashers, what’s not to love?
OPINIE - Opeenvolgende hittegolven, gigantische bosbranden en enorme droogte en de zomer is nog niet voorbij. Hoog tijd dat we de klimaatcatastrofe benoemen voor wat zij is en ons verenigen tegen ontkenners, betoogt socioloog en pedagoog Mieke van Stigt.
Bij zomer denken we graag aan een tijd van zorgeloosheid: van buiten genieten van de zon, van de zeelucht in je haren en van lange avonden buiten zitten en naar de sterren kijken.
Dit idyllische beeld wordt steeds lastiger vol te houden, al is terwijl ik dit schrijf de zomer amper op de helft. Dagelijks zien we op het Franse nieuws, dat we als francofielen graag volgen, beelden van ongekend veel en zware bosbranden door de extreme hittegolven die ze daar zo mooi canicule noemen. Ook in Spanje, Griekenland, Portugal woeden hevige branden. Die zorgeloze vakantie kun je inmiddels wel vergeten. Vakantiegangers kregen het advies om de auto vluchtklaar te zetten en belangrijke spullen bij zich te houden. Niettemin zijn er inmiddels toeristen omgekomen, huizen afgebrand en honderdduizenden inwoners en vakantiegangers geëvacueerd.
Voor de inwoners is het een ramp. Er zijn dit jaar al drie hittegolven geweest en de vierde is op komst. De problemen die dat geeft: smeltend asfalt, strandende treinen en bloedhete huizen. In Parijs overleed bijvoorbeeld een 66-jarige vrouw in haar onbeschermde appartement onder een zinken dak. Sowieso kwam de regio plek tekort in de mortuaria wegens de enorme oversterfte door de hitte, tot nu toe bijna 6000 doden bovenop het normale aantal. Tel hierbij op de onweersbuien met bizar grote hagelstenen, de tornado’s en modderstromen, dieren die omkomen in de branden of van de droogte, mislukkende oogsten. Het is allemaal niet leuk meer.
De Amerikaanse president Trump is er niet in geslaagd de Israëlische regering mee te krijgen in zijn recente vredesplan (‘een historische doorbraak’) voor Gaza. Niemand is er verbaasd over. Sinds het ‘bestand’ in oktober inging, zijn ten minste 1222 mensen in Gaza gedood waaronder minstens 300 kinderen. Het Israëlische leger schuift de gele bestandslijn steeds verder op. Met de bouw van een aarden wal rond de puinhopen van eerder kapotgeschoten huizen drijft Israël de dakloze Palestijnen in een steeds kleiner gebied. Inmiddels heeft Israël naar eigen zeggen 65 procent van de Gazastrook ingenomen en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu kondigde in mei aan dat hij daar 70 procent van wil maken. Vorige maand kondigde de Israëlische minister van Defensie Katz aan dat er in het nieuw veroverde gebied weer Joodse nederzettingen kunnen worden gebouwd.
De moord op de Palestijnse bevolking gebeurt niet alleen met bombardementen en geweervuur van sluitschutters vanaf de aarden wal. Ook de vele niet-ontplofte explosieven die na jarenlang oorlog voeren door het hele gebied liggen, hebben al honderden slachtoffers gemaakt. Begin dit jaar waarschuwden artsen al voor de dodelijke gevolgen van infectieziekten, vooral onder kinderen. “Het gevaar schuilt in de verzwakte immuniteit van de bevolking in Gaza als gevolg van hongersnood, ondervoeding en het gebrek aan noodzakelijke vaccinaties, wat een ernstige bedreiging vormt voor het leven van de patiënten.” Een kinderarts: “Voedsel, onderdak, een beschermend gezin, gezondheidszorg en onderwijs. Dat zijn de vijf essentiële dingen die elk kind nodig heeft. En in Gaza is elk van deze zaken doelwit geweest.” Gynaecologen die tijdens de genocide in Gaza werkten, vertelden de organisatie dat alle vrouwen die ze behandelden – “zwanger of niet” – ondervoed waren. Anderen beschreven hun ervaringen bij terugkeer naar gezondheidsinstellingen die belegerd en geplunderd waren door Israëlische bezettingsmacht, wat de overtuiging bevestigde dat de Palestijnse gezondheidszorg zelf een doelwit is. De-Healthification heet Israëls ‘georkestreerde ineenstorting van het Palestijnse leven’ in een uitgebreide studie van Layth Malvis van het Georgetown University’s Center for Contemporary Arab Studies. Andere spreken van ‘medicide‘, langs de medische weg een bevolking uitmoorden.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Zo nu en dan geef ik ook wat ‘klassieke’ muziek door in Closing Time. Van ‘oud klassiek’ tot wat moderner repertoire.
De interesse voor klassiek begon in mijn erg jonge jaren bij de Brandenburgse concerten van Bach. En met name het Brandenburg Concerto No. 3. Een lichtvoetig werkje, dat ook rockmuzikanten inspireerde. Onder andere The Nice met Keith Emerson (van de latere Emerson, Lake and Palmer).
Awel, van het een kwam het ander en ‘klassiek’ heeft nog steeds mijn grote belangstelling. Zeker het ‘moderne klassiek’ (denk aan Louis Andriessen of Edgar Varèse).
Vorige maand hadden we hier het origineel. Deze tropische versie is geschreven door @wetenschapsrijm, het alter ego van geoloog en wetenschapsjournalist Marlies ter Voorde. De buitentemperatuur is hier weliswaar weer eens nog vóór middernacht tot ruim onder de twintig graden gezakt, maar de binnentemperatuur wil nog niet echt volgen. Dus, aansluitend op het Vlammend Betoog van gisteren, past dit vandaag nog wel. De video is gemaakt door cabaretier Edo Berger, die ook de imitatie van de Doctorandus voor zijn rekening neemt.
Lou Reed noemde Sweet Jane van de Cowboy Junkies zijn favoriete versie van dat nummer. Ik weet niet of dat inclusief of exclusief zijn eigen uitvoeringen was. (En eerlijk is eerlijk, die versie met dat lange intro op Rock’n’Roll Animal is ook niet onverdienstelijk.)
Sweet Jane stond op de tweede plaat van Cowboy Junkies, The Trinity Session. Ze namen die hele plaat op in iets meer dan een dag en met een enkele microfoon, in de Church of the Holy Trinity in Toronto. Bijna twintig jaar na die opnames ging de band terug naar die kerk, voor een film waarin ze de nummers van die plaat opnieuw speelden: Trinity Revisited. Met enkele gastmuzikanten, waaronder Ryan Adams die hier meespeelt en -zingt.
Sofia Isella werd op jonge leeftijd bekend via Tik Tok, en trad daarna op als voorprogramma bij bekende artiesten als Taylor Swift en Tom Odell. Het zijn niet de eerste associaties die opkomen bij het bekijken en beluisteren van deze video. Het lijkt erop dat Sofia Isella inmiddels heeft besloten om niet te kiezen voor het grote, commerciële succes, maar voor haar eigen artistieke ideeën.
De nummers in de titel verwijzen naar een Bijbeltekst. Die luidt, volgens de Statenvertaling (in een nieuwe vertaling is het laatste stukje weggelaten):
QUOTE - Hoera! Soms doet onze landelijke politiek goede dingen, of in ieder geval, herstelt ze verkeerde. We krijgen een ‘vergisrecht‘, in het wetsvoorstel Handhaving sociale zekerheid. Wat dat is?
De wet bouwt voort op de uitgangspunten van de Participatiewet in balans en moet gemeenten beter in staat stellen om proportioneel te handhaven. Bij besluiten kunnen zij straks nadrukkelijker rekening houden met de aard en ernst van een overtreding, de mate van verwijtbaarheid en de rol die de gemeente zelf heeft gespeeld bij het ontstaan van de situatie.
Nieuw is ook het zogenoemde ‘vergisrecht’: het recht op het maken van een vergissing. Hiermee moet worden voorkomen dat inwoners door een enkele fout in een onomkeerbare spiraal van schulden en problemen terechtkomen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.