23 januari tot 10 mei 2026 Rotterdam Las Palmas House of Banksy There's nothing more dangerous than someone who wants to make the world a better place. Banksy ©Banksy_Las Palmas_House of Banksy_fair use Wie is Banksy ? Goede vraag, waarop geen eenduidig antwoord is. Is Banksy een man, vrouw of een collectief ? Niemand weet het en hoewel de namen Robin Gunningham, Robbie Banks én Robert del Naja (Massive Attack) herhaaldelijk vallen, valt ook met regelmaat de naam Lucy McKenzie uit Schotland. En dan is er ook het gerucht dat Banksy een collectief zou zijn aangevoerd door een blonde vrouw... Conclusie, niemand weet het en uit respect voor Banksy's anonimiteit zal Banksy verder genderneutraal benoemd worden in dit artikel. Werk en werkmethode van Banksy. https://youtu.be/sSsjC-F9bwk?si=uPHPlyO3ZY8yBW9g Dé vraag is dan ook, hoe krijgt Banksy dit ongezien voor elkaar ? Na vele theorieën gelezen te hebben lijkt deze de meest waarschijnlijke. Banksy werkt met stencils, dat deel is zeker. Banksy maakt een ontwerp op de computer, verdeelt het dan in wit, grijs, zwart en kleur tonen en voor iedere toon is een stencil. Een ontwerp heeft dus meerdere stencils nodig. Stencils werken snel en met een eenvoudig ontwerp is men in 1 minuut alweer klaar. Ontwerpen die meerdere stencils bevatten kan men in 10 á 20 minuten zetten. ©Banksy_ Las Palmas_House of Banksy_fair use Er zijn vele theorieën dat Banksy deze ontwerpen in de nacht zet, maar waarschijnlijker is dat Banksy ook overdag werkt met een crew, in het volle zicht van het nietsvermoedend publiek. Hoe vaak lopen wij niet op straat en zien gemeentewerkers of werklui met iets bezig. Ze hebben hesjes aan en wij, als voorbijgaand publiek werpen misschien een blik en lopen dan verder, bezig met ons eigen ding. Want vaak vragen de ontwerpen en de plek, waar Banksy deze zet om hulpmaterialen zoals een ladder, steiger ed, en juist in de nacht valt dat meer op dan overdag. De locatie wordt waarschijnlijk ook van tevoren bekeken of en hoe de straatcamera's hangen. ©Banksy_ Las Palmas_House of Banksy_fair use Wat motiveert Banksy ? Dat verschilt per land maar wat al het werk gemeen heeft is een kritische blik, regelmatig met een knipoog naar het maatschappelijk of politiek gebeuren. In bijtende of tedere stijl, vaak beide. Het meeste werk is gedaan in het Verenigd Koninkrijk, maar ook in Frankrijk op muren van asielzoekercentra. In Oekraïne op gebombardeerde huizen en andere gebouwen. Een van de meest politiek geladen locaties is Palestina waar Banksy veelvuldig heeft gewerkt op de Westelijke Jordaanoever, met name in Bethlehem. En ook in Mali, Amerika, Mexico, Canada, Japan zijn werken van Banksy te zien. Hoe weet men of het werk van Banksy authentiek is ? De enige officiële manier om de echtheid van een werk van Banksy vast te stellen, is via de non-profit organisatie Pest Controll Office. Dit is de enige instantie die gemachtigd is om Certificates of Authenticity (COA) uit te geven voor Banksy's kunst. 🎈 House of Banksy Las Palmas heeft met 150 kunstwerken een mooie, interessante en vrij unieke tentoonstelling gecreëerd om de werken van Banksy te ervaren. ©Banksy_ Las Palmas_House of Banksy_fair use Nagebouwde straat scènes nemen de bezoeker mee naar het moment en de reden van Banksy om juist hier een kunstwerk te zetten. Kinderen die spelen op de puinhopen na een bombardement of gewoon met hun aanwezigheid een verwaarloosde buurt mooier maken, en let vooral op de verdere verwijzingen op zo'n nagebouwde muur, want voor kinderen mag dit hun normale wereld zijn, Banksy en hopelijk wij, zien dat anders. ©Banksy_ Las Palmas_House of Banksy_fair use Welkom !
MELANIA
Even if they showed this on a plane, people would still walk out… 🏃🏽♀️➡️🏃🏿➡️
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dit akkoord is in veel opzichten precies wat je van D66 mag verwachten wanneer het vooral door rechtse partijen wordt omringd: progressieve taal, institutionele zorgvuldigheid en morele accenten, maar verpakt in een beleidsstructuur die fundamenteel liberaal blijft. D66 mag het verhaal menselijker maken, maar niet richtinggevend, en de partij laveert handig mee met rechts beleid. Als je had gehoopt op iets meer tegenwicht tegen marktdenken, dan kom je bedrogen uit.
Wie het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA leest, kan zich laten meeslepen door woorden als ‘samen’, ‘vertrouwen’, ‘gemeenschapszin’ en ‘kansen voor iedereen’. Het klinkt als een kabinet dat de scherpe randjes van de afgelopen jaren wil bijvijlen. Alsof drie partijen elkaar in het centrum van de macht hebben gevonden en daar gezamenlijk een nieuw sociaal contract hebben gesmeed. Wie iets langer leest, ziet iets anders.
Dit akkoord is in de kern geen compromis tussen drie gelijkwaardige visies. Het is een liberaal programma met wat progressieve correcties en een christendemocratische strik erop. De motor draait op VVD-brandstof. D66 mag af en toe bijsturen. Het CDA mag zorgen dat niemand zich helemaal verlaten voelt.
De economie als moreel kompas
Vrijwel elk sociaal probleem in dit akkoord wordt vertaald naar een economisch vraagstuk. Armoede wordt een participatieprobleem. Wonen wordt een aanbodprobleem. Integratie wordt een arbeidsmarktprobleem. Onderwijs wordt een productiviteitsprobleem. Zelfs bestaanszekerheid wordt uiteindelijk gekoppeld aan inzetbaarheid.
Je hebt kabinetsmotto’s en kabinetsmotto’s. Van de weidse ambitie van “Samen werken, samen leven” tot de technocratische mildheid van “Bruggen slaan”, de taal van kabinetten probeerde altijd iets groots te suggereren. Besturen als morele missie. Politiek als verheven project.
En toen kwam: “Aan de slag”. Yay.
Geen belofte. Geen toekomstvisie. Geen samen. Geen vertrouwen. Geen verantwoordelijkheid. Alleen dit. Een zin die ook op een bouwbord langs de A7 had kunnen staan. Of op een vergeeld A4’tje in een buurtcentrum. Of op een koffiemok van een middelmatig consultancybureau.
“Aan de slag”. Alsof Nederland een half afgemonteerde Billy-kast is en iemand eindelijk heeft besloten de inbussleutel te pakken. Met frisse tegenzin uiteraard.
Managementtaal op zijn kaalst
Eerdere kabinetten probeerden het nog. “Samen werken, samen leven” wilde harmonie uitstralen. “Vrijheid en verantwoordelijkheid” probeerde ideologie te verkopen als morele noodzaak. “Vertrouwen in de toekomst” was waarschijnlijk een collectief verzoek om vooral niet te kritisch te kijken naar wat er in het nu misging. “Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst” was bestuurlijke multitasking in één zin.
Allemaal vaag. Allemaal leeg. Allemaal marketing. Natuurlijk. Maar ze deden tenminste nog alsof er een idee achter zat.
“Aan de slag” doet dat niet eens meer. Dit is managementtaal in zijn meest uitgeklede vorm. Geen verhaal, geen kader, geen richting. Alleen activiteit. Beweging. Drukte. Iets doen. Maakt niet uit wat.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Benediction is een traditionele, Britse death metal band. Niet overdreven snel, maar lomp, dreigend, en alles platwalsend. Het nummer Dark is the Season, van hun gelijknamige E.P. uit 1992, is een subliem voorbeeld van hoe mooi deze muziek kan zijn wanneer goed uitgevoerd.
Aandacht voor humanitaire crisissituaties is ongelijk verdeeld. De hulporganisatie CARE constateert in een analyse van mediaberichten uit 2025 dat ongeveer 43 miljoen mensen die werden getroffen door crises grotendeels onzichtbaar blijven voor het wereldwijde publiek. ‘Conflicten, honger en extreme weersomstandigheden verwoesten levens in landen zoals de Centraal-Afrikaanse Republiek, Zambia en Honduras. Toch domineren andere crises de wereldwijde media-aandacht. Van de vijf miljoen geanalyseerde online artikelen over humanitaire noodsituaties richt bijna de helft zich uitsluitend op het conflict in Gaza.’ Met als gevolg dat hulporganisaties onvoldoende geld binnen krijgen om hulp te bieden in die vergeten crisissen. In de top tien van onzichtbare rampgebieden staan acht Afrikaanse landen.
Bovenaan staat de Centraal Afrikaanse Republiek (CAR), een land zonder zeegrens, midden in het continent tussen Tsjaad, Soedan, Congo en Kameroen.
Al meer dan twaalf jaar lijdt de bevolking onder een zich almaar verscherpend conflict tussen diverse gewapende groepen. Aanvallen op de burgerbevolking en infrastructuur, waaronder ziekenhuizen en scholen, leiden herhaaldelijk tot ontheemding. ‘Eén op de vijf inwoners van Centraal-Afrika is ontheemd: meer dan 442.000 leven als intern ontheemden in hun eigen land, en bijna 665.000 als vluchtelingen in buurlanden zoals Kameroen, Tsjaad, de Democratische Republiek Congo en Zuid-Soedan. Tegelijkertijd biedt het land zelf onderdak aan bijna 53.000 vluchtelingen die bescherming zoeken tegen geweld of onderdrukking in andere landen.’ Meer dan de helft van de bevolking in de Centraal Afrikaanse Republiek is nu afhankelijk van hulporganisaties, schrijft CARE. Die organisaties worden naast slinkende inkomensbronnen ook gehinderd door het geweld van de voortdurende burgeroorlog. Een hulpmedewerker is om het leven gekomen.
Een clickbait titel zou men denken maar toch is dit een gezellige waarheid. Want Boekhandel Boekarest te Leuven heeft een activistische schenking gedaan aan een grote LHBTIAQ+ organisatie.
Boekarest, een onafhankelijke boekhandel, heeft een unieke en ludieke beslissing genomen over de winst van de verkoop van J.K. Rowlings Harry Potter-boeken. Dat meldt VRT NWS. Deze boekenwinkel heeft het hele 2025 J.K.Rowling winstbedrag gedoneerd aan Forbidden Colours. Dit is een organisatie die opkomt voor LHBTIAQ+ rechten in heel Europa. Deze actie komt voort uit Rowlings controversiële uitspraken in het verleden, die door velen als transfobisch worden beschouwd.
Hoewel Boekarest fan blijft van de werken van J.K. Rowling, veroordelen ze haar (recente) opvattingen over transgender mensen als reactionair en schadelijk.
“Wat doe je dan, als boekhandel? De boeken eruit flikkeren?”, schrijft Boekarest. “Dat gaat niet. Céline staat hier ook. Tolstoj had evengoed van de pot gerukte ideeën. Louis-Ferdinand en Lev Nikolajevitsj gooien we ook niet buiten. En wie van de hedendaagse auteurs in stilte idioot is – wij willen het niet weten.”
Dus koos deze boekhandel voor een andere aanpak. Ze gebruikten Rowlings succes om een doel te steunen dat haar schadelijke retoriek tegengaat.
Hoewel Boekarest beseft dat het maar een ‘kleine’ actie is, geloven ze er wel in dat hoe klein een gebaar ook mag lijken, het van het grootste belang kan zijn. De donatie staat symbool als hun veroordeling over de uitspraken van de Harry Potter-auteur.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Er lijkt tegenwoordig zoveel te zijn om tegen te protesteren, van onderdrukking tot amorele regeringen en passiviteit ten aanzien van klimaatverandering. Long Arm verwerkt deze gezangen in een dansvorm, maar dat tempert de woede niet; het integreert de emotie simpelweg in dit verhaal over de ziel.
©️ Gajes_ CC_Bookphoto
Tja, wat moet ik er van zeggen, wat The Independent al niet eerder heeft gezegd? Deze rockopera gaat over een, eh, wat omstreden historisch figuur.
Ik citeer even Wikipedia:
Deze invasies voegden Transoxanië en Perzië aan een reeds reusachtig imperium toe en vestigden de reputatie van Dzjengis Khan als bloeddorstige strijder. Zijn legers doodden, vernietigden en plunderden zonder genade alles wat weerstand bood. Zij gebruikten burgers als menselijke schilden en slachtten vaak systematisch alle overlevenden na hun invallen af als zij zich niet overgaven (behalve kunstenaars, schrijvers en taalspecialisten, die konden immers als krijgsgevangenen goed van pas komen).
Thievery Corporation is een Amerikaans duo dat triphop-muziek maakt, met invloeden van dub, acid jazz, klassieke Indiase muziek en Braziliaanse muziek zoals bossanova. Het duo, Rob Garza en Eric Hilton treedt ook op als dj’s en heeft een eigen platenlabel, Eighteenth Street Lounge Music. De naam, Thievery Corporation, is een knipoog naar alle soorten muziekstijlen die zij stelen.
Nu luistert deze muziek het best met een grote jonko máár…
