Verbod op straatmuzikanten

OPINIE - Eén positieve ervaring met een pianist op de Meir in Antwerpen is niet genoeg de auteur te genezen van zijn hekel aan straatmuzikanten. 

Een tijdje geleden ben ik overvallen en beroofd van mijn portefeuille. (Voor mijn lieve moeder, die deze blog leest: de schade was gering.) Het geval wilde echter dat ik die avond moest spreken in Antwerpen, een plaats die ook zonder de komende verhoging van de treinprijs niet zo makkelijk is te bereiken als je niet beschikt over contant geld en niet kunt pinnen. Een aardige taxichauffeur vervoerde me desondanks, terwijl de organisatie die me had uitgenodigd de rekening voldeed en me het geld leende om mijn hotel te betalen.

Hadden de criminelen mijn vertrouwen in de mensheid nogal beschadigd, de chauffeur en de vriendelijke penningmeester deden veel om het te herstellen. Desondanks voelde ik me rottig toen ik de volgende ochtend de trein naar Nederland moest gaan nemen. Het is een saaie reis en ik wist dat ik zou gaan piekeren.

En toen klonk de muziek.

Aan de Meir zat een man achter een piano, en hij speelde alleszins behoorlijk. Ik heb, zoals u in een moment zult begrijpen, in feite een hekel aan straatmuzikanten, maar ik moet bekennen: deze man slaagde erin mijn humeur sterk te verbeteren. Ik heb wat geld achtergelaten, maar het was in feite te weinig voor de weldaad die hij me had bewezen: het verdrijven van een donkere wolk uit mijn geest. Opgewekt wandelde ik verder naar het station.

Helaas kan muziek ook het omgekeerde effect hebben. Ik moest de afgelopen weken een paar keer les geven in Gouda, waar op zaterdagmiddagen in de Kleiweg een draaiorgel speelt. Mijn humeur werd daardoor elke keer volkomen naar gallemiezen geholpen en de laatste keer ben ik met opzet een eind omgelopen om dat vervloekte pierement niet te hoeven horen.

Mijn hekel aan straatmuziek heeft iets te maken met het intrusieve karakter ervan. Je zit op een terras, voert een goed gesprek, bent niemand tot last. Dan komt een man met een gitaar die meent je een plezier te doen door je gesprek te overstemmen. Of je wandelt door de Kleiweg in Gouda, met gedachten waarmee je niemand tot last bent, en dan verstoort die draaiorgelmuziek je gedachtestroom. Overdrijf ik als ik u eraan herinner dat het Amerikaanse leger in Irak muziek gebruikte om gevangenen aan het praten te krijgen? Opgedrongen muziek is extreem intrusief.

Mensen hebben behoefte aan hun eigen gedachten, aan hun eigen conversatie, aan een sfeer die van henzelf is. Straatmuzikanten breken daarop in en zijn daarom irritant. Dat de Antwerpse pianist me wél beviel, is de uitzondering die de regel bevestigt: ik waardeerde hem omdat hij me, door in te breken in mijn gedachten, bevrijdde van een overmaat aan gepieker.

Zeker, er zijn soms goede straatmuzikanten. Ik denk dat de Antwerpse pianist daaronder viel en ik heb wel eens een zanger gehoord die iedereen de pas deed inhouden om te luisteren. Maar de goede musici moeten maar lijden onder de slechte: ik pleit voor een totaal verbod op straatmuziek.

Via Mainzer Beobachter.

  1. 1

    Straatmuzikanten kan ik prima hebben. Het zijn de Metromuzikanten in Brussel die het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Die matige accordeonmuziek wordt er echt niet beter op wanneer het galmt door een rijdende koker.

  2. 2

    Er schijnen mensen op de Prinsengracht te klagen over geluidsoverlast tijden het Prinsengrachtconcert. Er zijn inderdaad mensen die zich aan van alles irriteren. Je kan ook op de Veluwe gaan wonen in alle rust. Oh nee, dan irriteer je je vast aan het geluid van de vogeltjes.

  3. 4

    Van mij mag al het geluidsoverlast veroorzakende verkeer verdwijnen,en dat vreselijke carillon in de binnenstad van Rotterdam is ook geen pretje.
    Maar als je je gedachten al laat overstemmen door muziek van al dan niet vals spelende muzikanten dan zegt dat meer over jou dan over de last die deze mensen zouden veroorzaken.
    Wat een zeikerd ben jij zeg.

  4. 5

    Mijn neef ging altijd zomers busking in Antwerpen. Daar kon je met een paar uur al genoeg verdienen om de rest van de dag door te komen, of zelfs langer. In Nederland niet. Daar moest je een hele dag door voor een paar grijpstuivers. Dan denk ik: een land krijgt de straatmuzikanten die zij verdienen.

  5. 6

    Als Veluwenaar kan ik meedelen dat vogelirritatie prima is op te lossen met een jachtgeweer. Helaas kan deze methode nog niet op straatmuzikanten worden toegepast zonder dat er vragen over komen.

  6. 7

    ” een man met een gitaar je gesprek te overstemmen. Of je wandelt door de Kleiweg in Gouda, dan verstoort die draaiorgelmuziek je gedachtestroom. Overdrijf ik ..”
    Vreemd voor iemand die de stad gewend is en blijkbaar de binnenstad opzoekt tot overdenken (!).
    Straatmuzieken mogen beperkt geluid maken veel minder dan het geluid in drukke binnenruimtes, waar je je direkte omgeving nauwelijks verstaat.

  7. 9

    straatmuzikanten zijn soms verrassend..ingang-supermarkt muzikanten zijn vreselijk irritant voor mij dan in ieder geval “haaaaloooo, of daaaag..in mijn ogen kijkend”. Soms kan ik het niet onderdrukken en zeg dan, nadat ik zie dat ze b.v. zelf een twee eurostuk in dat petje/bakje neerleggen. “ga toch naar huis man”..ben ik dan rechts?

  8. 10

    Draaiorgels (en clowns) zíjn ook vreselijk maar het hoort net als alle andere straatmuzikanten bij de stad. In steden schijnen nogal wat mensen dicht op elkaar te leven. Met alle overlast van hun activiteiten van die daarbij hoort. Wanneer je niet gestoord wil worden door anderen kan ik je aanraden binnen te blijven. Liefst op een rustige plek.

  9. 11

    @10:
    Quote:
    “Draaiorgels (en clowns) zíjn ook vreselijk maar het hoort net als alle andere straatmuzikanten bij de stad.”

    Nou hoort!?
    Ze zijn er.
    Dit betekend m.i. niet dat dit zo zou moeten blijven.
    Er zijn ook zakkenrollers, straatrovers en inbrekers en daar probeert men toch ook enige verandering in aan te brengen ;-)