U leest dit nu als welverdiend tussendoortje, even bijkomen van de hersenprikkelende werkhectiek (of juist geestdodende arbeidssleur) met een webstekchecksnack-break op Sargasso (het hedendaagse en verbeterde equivalent van de rookpauze). Maar leest u dit wel helemaal rustig alleen? Staat er niet iemand achter u, mee te kijken op het beeldscherm? Niet omkijken, vooral niet omkijken….!
Tja, te laat. Praktisch niets voelt dwingender dan dat wat niet mag. Adam en Eva hadden al dat akkefietje met de Anne Frank-boom in het paradijselijk plantsoen. Zij mochten nog wel samenblijven, maar moesten zich elders gaan voortplanten (waarvoor dank nog, overigens). Orpheus mocht zijn geliefde Euridice slechts meenemen uit de onderwereld op voorwaarde dat hij tijdens de terugtocht erop vertrouwde dat zij achter hem volgde en hij onder geen beding naar haar omkeek. Vlak voordat ze het zonlicht bereikten, hield Orpheus het niet langer, draaide zich om en zag zo de liefde van zijn leven voorgoed verdwijnen.
Zo heeft een zoektocht naar donkere energie in 1998 het einde van het heelal in gang gezet, volgens een onderzoek in de Newscientist. Had ons heelalletje net een uiterst behagelijke, überduurzame, stabiele zero vacuüm-staat bereikt, zorgt een menselijke waarneming ervoor dat het verval van ons universum weer van voren af begint. Dat betekent dus weer een uitdijend universum en minder tijd om een stabiele staat te bereiken.
Onlangs mocht ex-kraker,