Veel te doen geweest afgelopen weken over zijdelingse feiten in het inmiddels beruchte laatste IPCC rapport. En toen was het ook nog ineens heel koud. Dus dachten velen dat het allemaal wel mee zou vallen met die opwarming van de aarde. Sterker nog, de laatste 10 jaar was er geen sprake van opwarming, zo riepen velen elkaar na. Tijd dus voor weer wat nuchterheid. Klimaatverandering is niet iets wat van dag op dag of zelfs van jaar op jaar goed waarneembaar is. Daarom maar even de belangrijkste maandelijkse metingen van de afwijkingen van de temperatuur op vele plaatsen op en boven de aarde samengevat in een overzicht met een voortschrijdend gemiddelde van de laatste 132 maanden. Waarom nou precies 132 maanden? Dat is 11 jaar namelijk. En dat komt overeen met de zonnecyclus. Eventuele tijdelijke fluctuaties daardoor vallen dan weg. Zie hier het resultaat: (Recente grafieken van Nederland verderop in deze post)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het gonst op het internet nog steeds van ‘Climate Gate’, een stel gestolen emails van de Climate Research Unit van de East Anglia universiteit. Die zouden aantonen dat de – al dan niet door mensen veroorzaakte – opwarming van de aarde een hoax is. De beschuldigingen focussen zich op een aantal emails.
GeenCommentaar kijkt of deze beschuldigingen terecht zijn en zal de komende tijd regelmatig zo’n mail behandelen. Vandaag kijken we naar misschien wel de beroemdste mail, eentje van 12 november 1999:
“I’ve just completed Mike’s Nature trick of adding in the real temps to each series for the last 20 years (ie from 1981 onwards) amd from 1961 for Keith’s to hide the decline.”
Op het eerste gezicht klinkt dit ernstig. Het lijkt erop dat deze wetenschapper een afkoeling in zijn resultaten wegmoffelt met een ’truukje’, en het zo doet voorkomen dat er geen afkoeling, maar opwarming is. Zo wordt het ook gepresenteerd in klimaat-sceptische media.
Maar als je even verder zoekt, dan zie je al snel dat dit complete onzin is. Het gaat hier niet over de temperatuur, maar over het kleiner worden van jaarringen, terwijl de temperatuur in werkelijkheid niet afnam. Wetenschappers gebruikten namelijk jaarringen om de temperatuur te schatten. Voor 1960 klopten deze gegevens met de bekende, door mensen gemeten temperatuur en bijvoorbeeld ijskern-metingen. Maar vanaf die tijd lopen de jaarringen uit de pas met de temperatuur. Dit was al voor deze mail geconstateerd en besproken in de literatuur (.pdf). Aangedragen verklaringen zijn droogte, vervuiling en zure regen. Het ’truukje’, in de wetenschappelijke spreektaal vaak gebruikt als substitutie voor een techniek, zorgde ervoor dat de data verkregen van boomringmetingen vanaf 1960 werd uitgefaseerd, en dat de officiële temperatuurmetingen door middel van instrumenten leidend werden.
Over klimaatverandering is het debat nog lang niet afgelopen. In aanloop naar de klimaatconferentie in Kopenhagen leeft dit onderwerp uiteraard weer heel erg op. Al Gore gaf in zijn “An Inconvenient Truth” (vanavond op Canvas) en indrukwekkende presentatie, die op sommige punten betwistbaar was. In zijn verhaal kwam ook een “hockeystick” voor, een grafiek met een snelle stijging aan het einde. Die ging over de globale temperatuur.
Maar deze hockeystick is er ook heel dicht bij huis. Zie hier de Hollandse Hockeystick:
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Mijn bijdrage aan deze dag bestaat natuurlijk uit een paar grafieken.
Omdat het moeilijk is om de werkelijke temperatuurtrend te duiden, heb ik de vijf meest gerenommeerde meetinstituten maar gewoon bij elkaar geveegd en gemiddeld. En dan moge duidelijk zijn wat de trend van de laatste decennia is. Ja, er is sprake van een schijnbare tijdelijke stop in de stijging, maar dat is niet vreemd in het licht van de eerdere golfbewegingen.
En ja, de tijdsperiode voor deze grafiek is manipulatief gekozen. Maar kijkt u na de streep vooral naar de totale plaat.
En dan nog een heel andere plaat. Recent was in het nieuws dat de Noordpool minder erg gesmolten was dan de twee voorgaande jaren. Het werd gebracht als goed nieuws. Maar als je onderstaande grafiek bekijkt, zie je duidelijk dat ook 2009 heel ruim onder het langjarige gemiddelde zit (dat zelfs tot 2006 gaat). En laat het nu net deze week ook zo zijn dat de lijn van 2009 die van 2008 raakt. Blij met een dode mus dus.
Heeft u nog meer sprekende grafieken, gooi ze gerust in de reacties.
Het was weer een warme zomer, zei het KNMI. Geen uitschieters, maar toch weer boven het gemiddeld. Hoeveel boven het gemiddelde? Maar liefst 0,8 graden boven het gemiddelde.
Een abstract getal dat weinig uitdrukking geeft aan het gevoel dat zomers tegenwoordig heel anders zijn dan in mijn jeugd. Wisselvalligheid en de noodzaak toch het grootste deel van de zomer een zomerjas bij de hand te houden, voeren in mijn herinnering de boventoon. Maar met dat soort zaken kan je geen dingen aantonen, laat staan voorspellen.
Wat ik wel kan doen, is de afwijking van de gemiddelde temperatuur van een seizoen ten opzichte van het langjarige gemiddelde in een grafiekje zetten. Je moet wat.
Nee, u ziet niet dubbel. Het zijn inderdaad twee lijnen. Waarom? Omdat het KNMI ergens in 2001 haar langjarige gemiddelden per seizoen voor drie van de seizoenen naar boven heeft bijgesteld. Ook het langjarige gemiddelde moet met zijn tijd meegaan immers.
Maar door dat te doen, lijkt de impact van de opwarming minder dan ze in werkelijkheid is. Als je uitgaat van de cijfers van het KNMI, met de bijgestelde gemiddelden, is de conclusie dat de seizoenen gemiddeld 0,96 graden warmer zijn dan “normaal”. Ga je echter uit van de langjarige gemiddelden van voor 2001, is de afwijking 1,25 graden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
