Maandagavond presenteerde Netwerk de resultaten van een Motivaction onderzoek naar de PVV-aanhang [.pdf]. De resultaten waren weinig verrassend: PVV-ers zijn angstige mensen die zich vastklampen aan hun Hollandse identiteit, ze leiden zelf een rustig en welvarend leven maar winden zich op over wat ze iedere dag in de Telegraaf lezen. Ze zijn zeer kritisch over anderen maar zelfreflectie is deze groep vreemd. Redelijke doorsnee burgers dus. Ter opleuking van deze droge feiten interviewde Netwerk vier freaky PVV-stemmers: een verkreukelde Rijkswaterstaat medewerker, een schonkige arbeidsongeschikte boerin, een brallerige makelaar in een golfkarretje en een pensionado met spuug in z'n mondhoeken. Van dergelijke journalistieke manipulatie moeten ze bij het fair & balanced GeenStijl uiteraard niks hebben, de portretten hadden nóg neutraler gemoeten. Nog een opvallend resultaat van het Motivaction onderzoek: de achterban van Geert Wilders is zelf veel minder anti-islam dan hun grote leider. En dat geeft de burger moed. Want terwijl Wilders de islam in Nederland stelselmatig afschildert als het Grote Kwaad vindt deze demonisering blijkbaar geen voedingsbodem bij zijn achterban? Dergelijk positief nieuws over de PVV-aanhang neemt echter niet weg dat er wel degelijk mensen in Nederland zijn die consequent moslims dehumaniseren: Stap 3 in de 'genocide lijst' van Gregory Stanton: "One group denies the humanity of the other group. Members of it are equated with animals, vermin, insects or diseases" (The 8 Stages of Genocide). Lees de recente column Rat in de Keuken [mirror] op het extreemrechtsblog HetVrijeVolk maar eens... of denkt u dat met 'rat' een andere bevolkingsgroep wordt bedoeld?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Nederlanders zijn net als Britten en Russen dol op buffetten met veel ei, all-inclusive recreatie en discountreizen. Wat is er mooier dan tegen bodemprijzen vliegen naar een hotellenbaai in Turkije, Griekenland of Spanje? Geen clue waar we ons bevinden op de landkaart, als de zalmsalade met gevulde eieren en ananasschijven maar klaar staat. Wel even klagen als de trapleuning los zit. Toerisme, ik heb er toch zeker récht op. Ach, wat maakt het eigenlijk nog uit waar we naartoe gaan? Boek vandaag deze voordeelpakker, ‘slechts drie kwartier rijden’ van Disneyland Parijs. Waar dat precies mag zijn, is uw zaak niet. Dat bedenkt de buschauffeur ter plekke wel.
Ga voor een anonieme trip vol fabrieksmatig entertainment met het gezin naar Hotel No Name. Één ding ontrafelt de reisgigant vast: ‘De driepersoonskamers zijn geschikt voor een gezin van drie personen, maar niet voor drie volwassenen.’ Wij vermoeden een garagebox in een Parijse banlieu met rondslingerende, half leeggelopen luchtbedden. En dat voor 139 ronde euro’s. Inclusief twee dagen kokhalzen in een touringcar (onbeperkt gebruik van toilet en ventilatiesysteem). Graaien maar!
Goedenmiddag, hier uw gemarginaliseerde margeblogger Drs Boobelino de Soto met hopelijk een voor deze week toepasselijke Foto des Tages in de geest van hemzelf. Het was de week van Groot-Brittannië, dankzij de zinloos Kanaalhoppende Geert en het daaropvolgende anti-Britse ressentiment in Holland. Dus wat te doen op vrijdagmiddag op Sargasso dat toevallig weer een roze golfje blanke kantoorlullen te verwerken krijgt maar tevens ook gelauwerd wordt door het gerenommeerde Vrij Nederland? Precies: je biedt een Britse amateurfotocollage aan die beide doelgroepen kan boeien om uiteenlopende redenen, zet er een passend deuntje onder voor de (restgroep van) verstokte punkers en klaar is Kees, zo makkelijk kan bloggen zijn! Onscherpe foto’s kunnen immers ook de World Press Photo winnen?! Een goedenvrijdagmiddagborrel nog verder.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Afgezien van een paar mensen die moeten werken, bedelen of vechten om in leven te blijven, is de wereldbevolking momenteel te verdelen in twee groepen: mensen die onder een steen leven en mensen die Twitteren. Twitteraars houden elkaar in SMS-lengte op de hoogte van hun belevenissen. Saai? Nee! Maxime Verhagen doet het ook. Dus.
In een aardige column in De Pers van 36 uur geleden probeert Mark Koster het fenomeen te begrijpen. Wat bezielt de Twitteraar? Legitieme vraag, maar hij valt nogal zwaar op de tenen van de community.
Zo reageert een Twitteraar: “Twitter is nogal sociaal en lijkt een beetje op een kroeg. (…) Jullie hebben er totaal niets van begrepen en trekken conclusies die je na een paar uurtjes Twitteren echt niet kunt trekken.”
Die kroeg is een goede vergelijking: daar kun je na een paar uurtjes ook concluderen dat je geen bartype bent.
Koster ging zelf ook Twitteren en botste meteen tegen de grens van 140:
Mark Koster snapt het niet. De beperking van 140 karakters noopt tot oneliners (en het gebruik van woorden als ‘nopen’, maar dat terzijde) en die glijden makkelijk naar binnen bij onze overprikkelde hersens. Het succes zit ‘m in die hapklaarheid. Oneliners werken overal: wie zit er te wachten op een genuanceerde beschouwing over de islam? Een beetje politicus heeft genoeg aan 140 karakters.
The angry mob 2.0 is een van de nadelen van de betrokkenheid van lezers op het net. Ik heb het niet over reaguurders die vanwege een gepost artikel een paar tierende regels posten; vaak gaan dergelijke comments, hoe infantiel ook, wel degelijk over de inhoud. Er is inmiddels een traditie ontstaan op diverse blogs waar posters als eigengereide polemisten een reactie schrijven. Noem ze kinderachtig of overbodig, maar ze zijn part of the deal van blogs en kruiden de discussie.
Nee, ik bedoel een ander type. De homo verontwaardicus als onderdeel van the angry mob 2.0. De homo verontwaardicus uit the angry mob 2.0 schiet een losse flodder in de menigte als reactie op een nieuwsbericht. Neem het gruwelijke bericht van een meisje dat in het noorden van het land is aangereden. Op 4 februari gebeurd. Enkele minuten nadat de Telegraaf het bericht had gepost, stond the angry mob 2.0 klaar. Je hoorde ze met hun digitale hooivorken al aanstormen. En ja hoor: ze zeggen allemaal iets lelijks over het type auto waarmee het ongeluk is veroorzaakt (‘zie je weer, weer zon mercedes aso! Zal wel een taxi chauffeur of zo zijn geweest, want dat zijn ook allemaal asos, stuk voor stuk!’), iets zinloos over het slachtoffer (‘Veel scholieren denken dat ze hier voorrang hebben, terwijl dat niet zo is’) en over hoe dit voorkomen had moeten worden (‘Meer camera toezicht en veel meer bekeuren’). Er is zelfs iemand die een weblog bijhoudt van zijn Telegraaf-commentaren.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De Britse overheid zet in op een totale verklikkersmaatschappij, zo lijkt het. Aanschouw de nieuwe anti-terrorisme posters. Plaatst u alvast uw origineelste vergelijking met Mao, de Stasi en de jodenverklikkers, maar dan gesitueerd in een willekeurige straat in Amsterdam-Noord anno 2009, dan komen we er vandaag om 15.00 nog even op terug met een satirische variant uit de oude kliko doos.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.