Progressieve samenwerking. Dat is het nieuwe buzz-word: "De beoogd lijsttrekker van de SP, Emile Roemer, wil praten met de PvdA en GroenLinks over progressieve samenwerking." "Cohen wil graag een progressieve coalitie." Een van de minst bruikbare politieke termen in het Nederlands is de term 'progressief'. Het betekent grofweg vooruitstrevend, veranderingsgezind. Maar er zijn vier problemen met het idee dat dit een nuttige politieke term is: Ten eerste, alle partijen streven naar verandering. Een partij is een organisatie die dingen in de maatschappij wil veranderen. Alle partijen hebben programma's met voorstellen voor verandering. De verhalen dat het CDA of de SP tegen verandering zijn is onjuist. Ook het CDA heeft voorstellen voor verandering, een heel programma vol: koolcentrales bouwen, arbeidsparticipatie verhogen, de kenniseconomie versterken en de veiligheid van dorpen en steden verbeteren. En juist ook de SP wil mensen gelijker maken door de belastingen te verhogen en de hypotheekrenteaftrek af te schaffen. Iedere partij wil dus verandering, anders zaten ze niet in de politiek.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
?Onverenigbaar? Allerminst! We hebben zoveel raakvlakken, dat móet wel een vruchtbare samenwerking worden?. Bart Visser, directeur van het Reformatorisch Dagblad, heeft er alle vertrouwen in. Ambroos Wiegers, beter bekend als Prof. Hoxha van het populistische weblog GeenStijl knikt instemmend. In de informele sfeer van een Apeldoorns bruin café klinken de twee rasjournalisten op de zojuist gesloten overeenkomst: Hoxha zal een gastcolumn schrijven op de website van het bevindelijk gereformeerde dagblad. Deze maand nog.
?Mijn uitgangspunt is altijd geweest: zoek de overeenkomsten en vergeet de verschillen?, zo vertrouwt Hoxha ons toe. Hij vervolgt: ?Overeenkomsten tussen GeenStijl en het Reformatorisch Dagblad zijn heel talrijk. De verschillen verbleken erbij.? Zowel het ?shocklog? als het dagblad dragen op niet mis te verstane wijze hun visie op deze samenleving uit. Inhoudelijk zijn er vele overeenkomsten. Hoxha: ?Een goed voorbeeld is het pleidooi voor de doodstraf dat uit zowel de achterban van het Reformatorisch Dagblad als die van GeenStijl regelmatig weerklinkt.? Beide journalistieke media kampen met onbegrip vanuit de samenleving, aldus Hoxha. ?De recentelijke ondervraging van mijn collega Fleischbaum door de politie geeft aan dat in de samenleving een diep onbegrip jegens GeenStijl heerst. Alleen al over de naam van het weblog gonst het van de misverstanden. Veel mensen suggereren dat wij een vrijplaats zouden zijn voor onbegrensde lompheid. In werkelijkheid willen we met deze naam echter duidelijk maken dat we geen onderscheid maken in levensstijl.? Iedereen is welkom bij GeenStijl, benadrukt Hoxha. Over de betiteling ?nodeloos kwetsend? zegt hij het volgende: ?Als je even de moeite neemt jezelf meer in GeenStijl te verdiepen, zul je zien dat wij hiermee niets anders duidelijk willen maken dan dat wij kwetsen niet nodig achten.?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.