Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Angsthaas Nederland

Een paar honderd kuthooligans hebben het voor elkaar: de komende twee jaar waarschijnlijk geen gratis feesten meer in Hoek van Holland en verre omstreken. Te gevaarlijk. Te eng. Te veel risico op escalatie. Te veel kans op wat zand tussen je tenen.
De burgemeester van buurgemeente Westland wil dat Hoek van Holland in het vervolg zelfs helemaal afziet van massale strandfeesten aangezien “dit drama grote impact heeft gehad op onze Westlandse jongeren die in groten getale aanwezig waren. Zij zijn geschokt door het geweld en de chaos. Er heeft grote paniek geheerst.”
Rotterdam houdt het feest tijdens oud en nieuw tegen het licht: “Aangezien het evenement in de duisternis plaatsvindt, wordt er zorgvuldig naar de risico’s gekeken.”
Gadverdamme. Hoe de bestuurders van een half land over elkaar heen buitelen om iedereen te straffen voor de wandaden van een kleine groep ellendelingen die te dom zijn om te poepen. Kiezen voor de makkelijkste weg, dat is het. Over een paar jaar kan en mag niks meer, omdat we te laf zijn om te vechten voor onze vrijheden.
Ja, zo worden we vast allemaal heel oud.
Elsevier: rechtse pseudojournalistiek
Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van publicist en oud-redacteur van het tijdschrift ‘Filosofie’ Ron Ritzen.
Wie de Elsevier van deze week (nr. 34) leest, krijgt al gauw het gevoel het clubblad van rechts te lezen. Ron Ritzen, die als freelancer begin jaren negentig enkele stukken voor Elsevier schreef, las het meest recente nummer van a tot z. En bleef zich verbazen.
In het meest recente nummer van Elsevier, dat op 22 augustus 2009 verscheen, is de journalistieke zuiverheid opgeofferd voor de politieke boodschap.
Eigenlijk gaat het bij het omslagartikel al meteen mis. De jeugd is rechts en Elsevier deelt via de titel dan ook meteen een complimentje uit: ‘zo jong en toch al zo verstandig’. De jongeren stemmen eerder rechts dan links en Elsevier zwaait met cijfers van het CBS.
Maar wie die cijfers bestudeert, kan alleen maar concluderen dat jongeren veel meer links dan rechts kiezen. Elsevier haalt dan ook een trucje uit. De VVD, de PVV en het CDA trokken met 34 procent bij de verkiezingen meer stemmen dan de PvdA, GroenLinks en de SP. Die kwamen samen niet hoger dan 32 procent. Het CDA wordt naar rechts gepromoveerd, en zie: rechts is populairder dan links.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Maansteen is nep

(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Staatsgreepje op de Turks & Caicos Eilanden

“Following the military coup of the Turks and Caicos Islands by British Prime Minister Gordon Brown, during which there was a war ship stationed off the Islands, the dictator Governor Gordon Wetherell has appointed an Advisory Council that comprises registered and known PDM supporters, foreigners, British puppets and traitors.”
Aldus een persbericht van voormalig premier Michael Misick van de Turks & Caicos eilanden, een overzees gebiedsdeel van Groot-Brittannië, dat vorige week pardoes zijn zelfstandigheid kwijt raakte wegens endemische corruptie onder de heersende klasse. Het zal Hero Brinkman als muziek in de oren klinken, maar de Britten zijn helemaal niet gelukkig met de stap die ze hebben moeten nemen.
Want wat moet je nou met een microstaatje van 30.000 inwoners in de buurt van Cuba? Canada toont sinds 1917 op en af belangstelling om de boel over te nemen, maar The Economist kwam deze week met een eenvoudiger oplossing: doe ze over aan de Bahama’s. Daar liggen ze namelijk maar tachtig kilometer vandaan en in de koloniale tijd werden ze daarvandaan ook bestuurd.
Volgens het onafhankelijke weblog TCI Journal stelden de politici van de Turks & Caicos een unie met de Bahama’s voor in een poging om de Britse interventie te voorkomen. De Bahama’s zelf zien het allemaal vermoedelijk niet zitten, aldus een ingewijde op het weblog (die ook even de doopceel van de Economist-auteur licht). Kortom, een oplossing is niet voorhanden. Londen heeft vooralsnog twee jaar uitgetrokken om orde op zaken te stellen.
Convenant INHolland is onzin

INHolland, de HBO-fusie-instelling die o.a. bekend is vanwege haar slechte onderwijs, haar belachelijke grootte, haar ongelukkige docenten, haar gejatte pr-campagnes, en haar ietwat moeizame relatie tot critici, heeft weer iets nieuws bedacht. Alle nieuwe studenten moeten een convenant ondertekenen (.pdf). Studenten beloven daarin aanwezig te zijn bij bijeenkomsten, lessen voor te bereiden en ‘begrip te hebben’ als er op de opleiding iets misgaat. De instelling belooft in ruil daarvoor dat de docenten gemotiveerd zijn, functionerende ICT-faciliteiten te leveren, dat roosters op tijd zijn en dat studenten (nou ja, alléén eerstejaars) maar liefst twintig contacturen krijgen. Dat betekent dus dat de verwende eerstejaars van INHolland maar liefst twee-en-een-halve werkdag per week een docent of studiebegeleider te zien krijgen. De rest van de week moeten ze kennelijk werken aan hun motivatie.
Dat convenant, dat overigens geen juridische waarde heeft, is onzin. Natuurlijk is INHolland verplicht fatsoenlijk onderwijs te bieden. Niet alleen omdat ze daarvoor geld van de overheid krijgen, maar ook omdat alle wezenlijke punten uit het convenant ook in het Onderwijs en Examenregelement zijn opgenomen, dat wél juridisch bindend is. INHolland biedt dus niets meer dan ze al zouden moeten doen. Dat de handtekening van mr. Noord-Zuidlijn Geert Dales er al onder staat maakt het niet veel betrouwbaarder.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Ramadan & Ramadan

(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Zorgwekkende verwevenheid politiek en journalistiek

Een interessante dorpspomppolitieke zaak in het noorden van het land. Het college van gedeputeerde staten in de provincie Drenthe kraakt al enige tijd onder het schandaal rond het lekken van het Eurochamp-rapport. Voor wie zo onverstandig is om de Drenthse politiek niet nauwgezet te volgen: Eurochamp was een organisatie die sportactiviteiten voor gehandicapten organiseerde, gesubsidieerd werd door de Provincie Drenthe en vervolgens failliet ging onder verdachte omstandigheden.
Hierover werd een vertrouwelijk rapport in het college van Drenthe behandeld en dat werd vervolgens gelekt naar het Dagblad van het Noorden. Waarop dus heel politiek Drenthe (en zoveel mensen zijn dat niet) verscheurd werd over de vraag: wie heeft gelekt?
Maar de rel ging verder. Het Dagblad had namelijk twee journalisten op de zaak gezet: één van beiden had goede contacten met een PvdA-gedeputeerde, en was degene die het rapport binnenhaalde. Deze gedeputeerde wordt dan ook vaak genoemd als het lek, hoewel ze dit onder ede heeft ontkend. Maar de andere journalist, die weer bevriend was met een VVD-gedeputeerde, wilde bewijzen dat het lek van de PvdA-gedeputeerde kwam, en speelde het vertrouwelijke rapport bovendien zelf weer door naar oppositiepartij CDA.
Dus kreeg je de bizarre situatie dat de ene journalist van de krant een stuk gelekt had gekregen en gepubliceerd, en de andere journalist het lek openbaar wil maken. Dat kan natuurlijk niet, en de laatste journalist is dan ook inmiddels ontslagen. Voor wie het allemaal niet meer kan volgen, het wordt hier heel aardig samengevat.
Quote van de Dag: Nee, tenzij

“Op dit moment heb ik een beetje de houding: ‘Nee, tenzij.’ Ik waak ervoor dat D66 gaat meedoen aan zo’n grijs kabinet. Er zijn vier thema’s waar ik echt wat aan wil veranderen: de arbeidsmarkt, de woningmarkt, kennis en onderwijs, klimaat en energie. Deze vier punten hebben ook te maken met de aanpak van de crisis. En dan is het niet van ‘D66 krijgt er een miljard voor onderwijs bij en klaar.’ Nee, dat zal écht anders moeten.”
Alexander Pechtold uit zijn terughoudendheid over regeringsdeelname in een interview met gratis dagblad Metro (pdf, p.6). Zijn terughoudendheid blijkt echter niet bijzonder groot, want twee zinnen later zegt hij dat “D66 vindt dat als je de kans hebt het ook moet doen.” Het is de paradox van de oppositiepartij van het jaar 2008: D66 is de bestuurderspartij bij uitstek, maar regeren is halveren.
Gelukkig kent Alexander Pechtold de sleutel tot het succes voor zijn partij, zoals dat zich de afgelopen tijd in de gunstige peilingen uitdrukte:
“Jezelf zijn. Deze generatie kiezers ruikt als geen ander of je bent wie je bent en of je meent wat je zegt.”
Of Pechtold zichzelf kan zijn, kunnen we vanavond beoordelen, wanneer hij tegenover Margriet ter Linden zit in het VPRO-programma Zomergasten.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.