Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Laat de melkindustrie maar omvallen

De problematische dame (Foto: Flickr/Old Shoe Woman)

Welja, alsof de omvallende banken nog niet voldoende zijn, dreigde blijkbaar de melkveesector in Europa ook om te vallen. 280 miljoen is er beschikbaar om de noodleidende, structureel overproducerende industrie, die getroffen is door een zeer lage melkprijs, te ondersteunen.

Van dit bedrag is 21 miljoen euro bestemd voor Nederland, en ondanks dat minister Gerda Verburg “het voorstel niet zelf verzonnen zou hebben”, zal ze het geld gaan verdelen.

Dat is waarschijnlijk meer dan 1000 euro per melkveebedrijf. En dat voor een sector die zichzelf de vernieling in helpt door stelselmatig teveel te produceren. Tot overmaat van ramp wordt de enige regulering die de productie nog enigszins in toom houdt in 2015 afgeschaft, en tot die tijd wordt het melkquotum jaarlijks opgerekt. Boeren mogen dus nóg meer melken. En je hoeft geen Einstein te zijn om je te realiseren wat dat met de melkprijs doet.

Wat is dat toch met een toch al zwaar gesubsidieerde industrie die als ze teveel produceert, in plaats van de productie naar beneden te brengen zoals elk normaal bedrijf zou doen, meer geld en steun eist van de staat of Europa, en als ze dat niet direct krijgt bijna gewelddadig wordt?

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

KSTn | Regen van moties

Logo kamerstukken van de dagAangezien het nu reces is in de Tweede Kamer, was het donderdag weer even erg druk. Gebruikelijk patroon, op het laatste moment nog allerlei spoedjes en stemmingen doen. Of dat de kwaliteit van de besluitvorming ten goede komt, is maar de vraag natuurlijk. Alle aandacht in de media ging uiteraard naar het wetsvoorstel om het kraken te verbieden. Maar er was veel meer. Eindelijk is er voor gestemd op het voorstel om abonnementen niet langer automatisch meer te mogen verlengen. Dat gaat een hoop mensen blij maken. Er was ook een hele lange discussie over de betalingsachterstand van de overheid. In tijden van economische crisis is het niet fijn voor veel bedrijven om hun rechtmatige geld te laat te ontvangen. De overheid laat hier nog steeds steekjes vallen.

En in deze discussie kwam dhr Brinkman (PVV) met de volgende aanzet tot motie: “Ik heb erg veel moeite met het percentage van Justitie en ik heb al aangegeven waarom: zij verwacht van de burgers dat zij op tijd betalen. Zij gooit er zelfs boetes bovenop. Wij hebben het nu over boetes van 2%. De heer Elias vraag zich af waarom wij daarvan niet 5% maken. Het is zeer terecht dat hij dat vraagt, maar ik vind eigenlijk dat de overheid dezelfde boetes moet betalen die de burgers betalen op het moment dat zij hun boetes voor bijvoorbeeld verkeersovertredingen niet betalen. Vandaar dat ik de volgende motie indien.

Minister ter Horst had over dit onderwerp namelijk al het volgende aangegeven:
Een boete kan ook heel goed werken bij de departementen. Het kabinet is daar niet tegen. Wel vindt het kabinet de richtlijn van een boete van 5% in vergelijking met wat op de markt gebruikelijk is, niet helemaal redelijk. Het kabinet vindt een boete prima, maar wil wel dat het een boete van 2% wordt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Party of no

“When it comes to health insurance reform, Republicans are indeed the ‘party of no’. But when it comes to protecting the health insurance industry, with its practice of denying Americans health care, raising premiums on the middle class and bankrupting families, the Republican Party is definitely the ‘party of yes’.”

Een woordvoerder van Pelosi, de Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, deelt een plaagstootje uit. Republikeinen beginnen hem echt te knijpen nu de Democraten momentum krijgen. De tussentijdse verkiezingen van 2010 (Senaat en Huis van Afgevaradigden) zijn in aantocht en de Republikeinen zijn de ‘partij van nee’. Hun campagne heeft nog weinig samenhang en de centrale boodschap is dat ze tegen Obama en zijn plannen zijn. Maar wat als Obama’s plannen tegen die tijd succesvol zijn?

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kinderachtig inslikken van woorden door Welten

Zoals zo vaak leidt een interview voor een zaterdagkrant met een belangrijk persoon tot een opening van de krant. Het lijdend voorwerp schrikt meer dan eens van zo’n sterke aanzet voor een interview waaruit de nuance nog moet blijken. C’est le ton qui fait la musique. Zo’n openingsartikel vervormt vaak de toon van een verhaal, omdat de krenten uit de pap worden gehaald. De journalist gaat aan het werk.

Bij het interview van Marcel Haenen van NRC Handelsblad met de Amsterdamse hoofdcommissaris van politie Bernard Welten speelt dit echter niet. De toon is keihard. De vier pagina’s in het NRC Weekblad worden nog voorzichtig ingeleid, maar daarna barst Welten los over zijn relatie met Cohen, zijn veranderde taak ten opzichte van één van zijn voorgangers (Nordholt) en zijn contact met minister Ter Horst. Of zijn gebrek aan contact met haar liever gezegd.

De vraag van Haenen komt neer op: “Komt u regelmatig op de koffie bij Ter Horst?” Welten antwoord daarop: “Neen, nooit.” Hij vervolgt zijn verhaal door te verklaren dat de minister hoofdcommissarissen van de politie stoorzenders vindt. Klare koffie, dunkt me. Welten vindt dat hij wat in de melk te brokkelen heeft, maar Ter Horst slikt dat niet. Dat betekent dus dat Welten een andere mening heeft dan de minister, maar dat die mening niet wordt gehoord.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Veranderende machtsbalans rond de Perzische Golf

Helikopter landt op schip (Foto: Flickr/Qlis)

De militaire machtsbalans rond de Perzische Golf verschuift, redeneert Michael Knights voor het Washington Institute for Near East Policy. Drie factoren spelen hierin een rol: een effectieve besteding van defensiegelden; een hoge mate van investering in nieuwe technieken en nieuwe technologieën; en het wegvallen van Irak als waarschijnlijkste vijand. Voorheen legden de noordelijke Golfstaten, Saoedi-Arabië, Koeweit en Bahrein, zich toe op infanterie, artillerie en anti- tank helikopters omdat zij een aanval van Saddam Hoessein verwachten.

Tegenwoordig is Iran gevaarlijker. Hierdoor liggen meer staten in de vuurlinie – met name de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Qatar – en hebben de krijgsmachten van deze landen meer aandacht gekregen voor verdedigingswerken tegen aanvallen vanuit zee en vanuit de lucht.

De Iraanse militaire strategie lijkt sinds de jaren tachtig weinig te zijn veranderd dus moeten de Golfstaten zich op twee fronten tegen het land beschermen. Ten eerste: op zee. Aangezien Iran in 1986 en in 1987 tal van olieplatformen van Saoedi-Arabië en de V.A.E. onder vuur nam en het eind jaren negentig sporadisch de wateren van Qatar schond moet in het geval van oorlog een slag op zee worden verwacht.

De V.A.E. zijn druk bezig hun marine uit te breiden en aangenomen mag worden dat zij binnen enkele jaren over de krachtigste in de regio zal beschikken. Zes Baynunah klasse korvetten van Franse makelij zullen de ruggengraat van de vloot van de emiraten vormen die tegen die tijd verder onder meer vierentwintig amfibieschepen en zeventig nieuwe helikopters in dienst zal hebben. Ook Oman investeert in haar zeemacht terwijl Bahrein en Saoedi-Arabië binnen internationaal verband samenwerken om piraterij in de Rode Zee te bestrijden.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Partner in Kabul

“It would be reckless to make a decision on U.S. troop levels if in fact you haven’t done a thorough analysis of whether in fact there’s an Afghan partner ready to fill that space that U.S. troops would create and become a true partner in governing.”

Het Amerikaanse vertrouwen in het bewind van Hamid Karzai in Afghanistan is gedaald tot het vriespunt. Beide partijen waren al geen grote vrienden, maar Karzai verspeelt steeds meer vertrouwen vanwege de vuile spelletjes rond de verkiezingen in zijn land. Rahm Emanuel, stafchef van Obama, mag het vuile klusje opknappen. Hij legt uit waarom Obama (nog) niet kiest voor een verhoging van het aantal Amerikaanse troepen in Afghanistan. Senator John Kerry is het daarmee eens.

“It would be entirely irresponsible for the president of the United States to commit more troops to this country when we don’t even have an election finished and know who the president is and what kind of government we’re working with.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Staatssteun DSB niet wenselijk

DSB is gesloten (Foto: Flickr/marketingfacts)

Het debacle-DSB zal nog wel een tijdje rondzingen in de vaderlandse media. De inmiddels failliete bank was voor een deel van de gewone man, de immer nuchtere Nederlander. Iedereen wil weten wat er mis is gegaan en of er nog een mogelijkheid was voor een redding. Daar hintte Scheringa immers een week lang redelijk succesvol op.

Een frequent terugkomende vraag in menig voxpop is: ‘Waarom redt Wouter Bos wel ING en ABN Amro, maar niet DSB Bank?’ Het is zelfs Scheringa’s laatste strohalm. ‘Geef ons 100 miljoen, Wouter, dan redden wij met een paar partijen de bank’. De onderbuik zegt inderdaad dat het vreemd is dat een kleine speler als DSB Bank niet gered kan worden, terwijl onze reuzen wel met staatssteun overeind bleven.

Maar het kan niet. Staatssteun is geen logische stap in deze soap. Het zou namelijk een onjuiste precedent zijn om een bank te redden die door toedoen van haar eigen falen in de problemen is geraakt. Hierbij speelt absoluut geen algehele malaise binnen de financiële sector in mee. De spaarder raakte haar vertrouwen in de individuele bank kwijt. Stel dat een injectie de bank redt, wie geeft dan de garantie dat de spaarders niet alsnog massaal hun rekeningen leeghalen? Ik zou het wel doen, als ik daar een rekening had.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Examen kamerleden onwerkbaar en onwenselijk

Bas van der Vlies (Foto: Wikimedia Commons)

Gisteren stelde Bas van der Vlies, fractievoorzitter van de SGP en langstzittend Kamerlid, voor om een toelatingsexamen voor parlementariërs en parlementair journalisten in te stellen: “een goed medicijn tegen overdrijving, overijling en overschatting. Als ze het examen met goed gevolg hebben afgelegd, mag de beveiligingsdienst ze een Kamerpasje meegeven.” Zijn voorstel haakt aan bij het breed gedragen beeld van hijgerigheid dat in de Kamer heerst. Zijn zorgen deel ik, maar een examen is zowel onwerkbaar als onwenselijk.

In 2007 constateerde CDA-kamerlid Schinkelshoek per motie “dat de positie, de reputatie en de werkwijze van het parlement al enige tijd onderwerp van publiek debat zijn”. Nu kan iedereen daar iets anders onder verstaan, maar een veelgehoord bezwaar tegen het huidige politieke discours is de hijgerigheid van parlementariërs, die onder andere tot uiting komt in gigantische hoeveelheden kamervragen (3161 vragen in 2008 tegenover 1648 in 1997), moties (2543 in 2008 tegenover 913 in 1997) en het groter gebruik van het spoeddebat (65 in 2008 tegenover 18 in 2004) als middel van informatie en verantwoording.

Een stijging van die parameters is niet per definitie slecht, het kan immers betekenen dat het parlement beter gebruik maakt van de middelen. Het beeld van de laatste jaren is echter dat kamervragen, moties en spoeddebatten niet direct leiden tot meer of betere informatie of dat er een beter beleid door ontstaat. Juist door op elk incident te reageren, verdwijnt de component van de lange termijn uit de Kamer. De sterk gegroeide aantallen kamervragen en moties maken gedegen follow-up bijna onmogelijk en spoeddebatten worden ingezet voor zaken die weliswaar op dat moment in de media spelen, maar die niet door een spoeddebat in se kunnen worden omgezet in beleid. Hierdoor worden de instrumenten op een onwenselijke manier verdund. Alles is spoed, over alles worden vragen gesteld. “U bent verontwaardigd, wij draaien,” lijken de parlementariërs te denken.

Vorige Volgende