Al enige maanden vinden diverse acties plaats tegen de komst van nieuwe kolencentrales in Nederland. Hierbij is het bedrijf E.on vaak het doelwit van acties, omdat de bouw van hun centrale het verst gevorderd is. Recent sprak GeenCommentaar met Benelux-topman Joost van Dijk over deze centrale en hoe E.on investeringen afweegt. Uw bedrijf gaat een nieuwe kolencentrale neerzetten op de Maasvlakte. Het maatschappelijk protest tegen die centrales is aanzienlijk. Waarom kiest E.on voor dit type centrale en niet voor bijvoorbeeld een gascentrale? Uit cijfers van het IEA (International Energy Agency) blijkt dat de wereldwijde energievraag de komende kwart eeuw zal blijven toenemen, met ongeveer 50%. De relatieve aandelen van de verschillende brandstoffen zullen ongeveer gelijk blijven. Als je dan kijkt naar de verspreiding van de brandstoffen, zie je dat kolen een van de weinige brandstoffen is die redelijk verspreid over de wereld beschikbaar is. Olie zit voornamelijk in het Midden-Oosten, gas vooral in Rusland. Als je vervolgens kijkt naar de brandstofmix waarmee energie opgewekt wordt, blijkt dat Nederland al erg afhankelijk is van gas voor zijn energieopwekking. Weer een nieuwe gascentrale neerzetten maakt die afhankelijkheid groter. Daarmee word je kwetsbaar voor bijvoorbeeld prijsfluctuaties op de wereldmarkt.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dankzij het Ierse NEE ligt the European Dream weer (even) aan diggelen. In zulke donkere tijden zit er voor eurofielen niets anders op dan weg te dromen bij nooit uitgevoerde (en dus ongevaarlijke) megalomane Europese projecten. Het Atlantropa Project is zo’n project dat alle noodzakelijke ingrediënten bevat, namelijk: een project dat zich uitstrekt over twee continenten, het brengt ongekende zegeningen op het gebied van energievoorziening, transport en landinrichting, het is goed voor Afrika, maar vooral ook voor Europa én bovenal het is onhaalbaar.
Herman Sörgel (1885-1952) was een Duitse Bauhaus architect, visionair pacifist en filosoof die zich bezig hield met culturen en geopolitiek. Begin twintigste eeuw bedacht hij het Atlantropa Project, nooit is zijn plan echt serieus genomen maar hij heeft het letterlijk tot zijn dood verdedigd: in 1952 werd hij op de fiets op weg naar een congres waar hij zou spreken over het Atlantropa Project door een auto aangereden. Schluss Sörgel, leve Atlantropa!
De essentie van het plan: bouw een stuwdam in de Straat van Gibraltar en wek daarmee een enorme hoeveelheid elektriciteit op (110.000 Megawatt).
Door de bouw van de dam daalt de zeespiegel in de Middellandse Zee en ontstaat er een landbrug tussen Italië, Sicilië en Tunesië hierover kan daarna de trein Berlijn-Kaapstad rijden. Ook niet onbelangrijk: er ontstaat in totaal 576.000 km2 nieuw land, meer dan België en Frankrijk bij elkaar. Latere versies van zijn plan omvatte ook de aanleg van gigantische stuwmeren in Afrika voor energievoorziening. Meer over dit project leest u bij Strange Maps: Dam You, Mediterranean.
Was een beetje offline de laatste dagen, maar heb nog wel de krant kunnen lezen. Maar toen ik vandaag weer even door de kamerstukken heen ging, kwam ik iets tegen dat niet de krant had gehaald. In een tijd waarin iedereen het heeft over klimaatverandering, zou je verwachten dat stemmingen in de Tweede Kamer over dit onderwerp tenminste een korte vermelding zouden krijgen. Niet dus. Misschien komt het omdat weer eens duidelijk wordt dat ondanks alle aandacht voor klimaatverandering en de steeds sterker wordende signalen, er eigenlijk niets verandert. Iedereen mag dan tegenwoordig om het hardst schreeuwen dat er iets moet gebeuren voor het te laat is, als het er op aan komt stemmen ze toch weer ouderwetsch.
Over een paar jaar moet het stelsel van emissierechten voor CO2 aangepast worden. Dit stelsel is er gekomen door Kyoto en heeft als doel de uitstoot van CO2 te verminderen. Nu begrijp ik dat de regering zich in de Europese onderhandelingen inzet voor het uitdelen van gratis emissierechten aan mondiaal opererende energieproducenten. Want anders zou hun concurrentiepositie worden aangetast.
Het principe “de vervuiler betaalt” en het klimaat zijn dus gewoon ondergeschikt aan het geldelijk gewin.
De poging van Duyvendak (GroenLinks) en Jansen (SP) om hier middels moties een stokje voor te steken zijn gestrand. Moties afgewezen.
Opvallend hierbij is de positie van Samsom (PvdA):
“Samsom (PvdA), Neppérus (VVD) en Spies (CDA) willen de motie van Duyvendak en Jansen over emissierechten van grote bedrijven niet steunen. Zij vinden het belangrijk dat Nederlandse bedrijven die actief zijn op de wereldmarkt, kunnen concurreren met buitenlandse bedrijven. Emissierechten zijn daarbij een belemmering.”
Ik dacht dat hij zo’n fervent voorvechter van het milieu was? Valt me toch weer tegen.
Ook jammer is dat de motie van Jansen voor wat meer voorzichtigheid in het streven om 10% biobrandstof bij te mengen is afgewezen. Zeker nu er zoveel signalen zijn dat de neveneffecten van dit streven behoorlijk negatief zijn voor voedselvoorziening en natuur.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De chief information officers (CIO) worden meer en meer gezien als de groene ambassadeurs binnen het bedrijf, aldus een onderzoek van Cisco. De voornaamste reden waarom de computermannen groen zijn uitgeslagen is niet milieubewustzijn, maar de elektriciteitsrekening.
Efficiënt werken zit de IT’ers in de genen, dus wordt niet alleen intern, maar ook bij de leveranciers gekeken of het niet zuiniger kan. Volgens Cisco is de helft van de bedrijven inmiddels bereid een ‘groene premie’ te betalen als er zuinig met middelen wordt omgegaan. De link wordt niet expliciet gelegd, maar het ligt voor de hand dat de CIO’s verwachten dat grondstofprijzen voorlopig niet omlaag zullen gaan.
Aangezien de CIO steeds meer in de melk te brokkelen heeft en ook zaken als gebouwbeheer naar zich toe begint te trekken, is dat een interessante ontwikkeling. De incorporatie van milieubesef in het kapitalistische denken is een betere weg naar klimaatbeheersing dan wachten tot het bedrijfsleven uit ideële motieven milieu-interesse gaat opbrengen. Of niet?
Het einde van King Coal is nabij. Er werd hier op Sargasso al vaker voor gewaarschuwd maar nu neemt ook Greenpeace het over. In haar strijd tegen de vier extra kolencentrales die het kabinet de komende jaren wil bouwen gaf de milieuorganisatie stichting Peakoil de opdracht de wereldwijde handel in steenkool en bruinkool te evalueren. De conclusie uit het onderzoek is verontrustend nieuws voor landen die voor hun steenkool afhankelijk zijn van import, zoals Nederland: vanaf 2025 dreigen er wereldwijd kolentekorten. Of met andere woorden die miljarden investeringen in vervuilende kolencentrales kunnen over amper 17 jaar weggegooid geld zijn omdat de kolenprijs veels te hoog is.
Enkele conclusies uit het onderzoek:
▪▪▪▪▪ De afgelopen vijf jaar zijn de wereldwijde reserves door de World Energy Council 14% naar beneden bijgesteld. Ook deze reservecijfers zijn gebaseerd op verouderde gegevens. De Verenigde Staten gebruiken meetmethodes uit 1974. China hanteert reservecijfers uit 1986.
▪▪▪▪ De kolenprijs is gestegen van 40 dollar per ton eind jaren ’80 tot 110 dollar in 2007. Dit jaar steeg de prijs naar 140 dollar per ton.
▪▪▪ De vraag naar steenkool overstijgt het aanbod: de investeringen in extra mijnbouwcapaciteit en infrastructuur kunnen de groeiende vraag niet bijbenen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
After demands for a more accessible style, this:
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.