Quote du Jour | Italiaanse schulden bepalen lot euro
“Italy’s per-capita GDP growth was 5.4% in the 1950s, 5.1% in the 1960s, 3.1% in the 1970s, 2.2% in the 1980s and 1.4% in the 1990s. A rough-and-ready extrapolation of this decade-long continued slowdown would lead to expect no more than 0.5% in the 2000s.” (EconPapers, via)
De Italiaanse econoom Francesco Daveri voorspelde een lage economische groei voor Italië in het eerste decennium van de 21ste eeuw. Hij deed deze voorspelling in 2006 op basis van een trend in historische cijfers. Uiteindelijk zat hij er niet ver naast: de Italiaanse economie groeide de laatste tien jaar slechts 0,6%. Maar nu het tweede decennium: weet Italië deze neerwaartse trend van de afgelopen decennia om te buigen? Standard & Poor’s Ratings heeft er voorlopig geen vertrouwen in en stelde haar verwachting van de Italiaanse kredietwaardigheid gisteren naar beneden bij. Zonder economische groei kan Italië de rente over haar staatsschuld niet betalen. Een schuld die voor een belangrijk deel in handen is van buitenlandse banken, velen malen groter is dan die van Spanje en waarbij de Griekse staatsschuld een olijvenpit lijkt. Daarom is niet Spanje maar Italië ‘de olifant in de euro kamer’. Als het Italië de komende maanden niet lukt de essentiële groei te realiseren dan zijn in de eurozone de rapen gaar.
Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden ligt de redactie vandaag op zijn gat. Maar nog veel erger zijn de hardnekkige geruchten dat de Verenigde Staten vanaf vandaag toch echt naar de afgrond denderen. De kredietbubbel lijkt nu pas volledig te barsten nu openlijk getwijfeld wordt aan de kredietwaardigheid van het land van de Onbegrensde Opnamelimiet. Gelukkig houdt u: trouwe lezer ons hiervan op de hoogte door middel van indringende linktips. Het scherpzinnige topic hierover kunnen wij vandaag helaas niet voor u bakken. Maar de ingrediënten zijn er:
