"Een aantal landen dat zelf nog heel wat te doen heeft op het gebied van mensenrechten, misbruikt de top om religie boven de rechten van de mens te stellen en de vrijheid van meningsuiting onnodig in te perken, discriminatie op grond van seksuele geaardheid te negeren, en impliciet Israël als enige land in de beklaagdenbank te zetten." Nederland gaat niet naar de antiracisme-conferentie van de Verenigde Naties het Zwitserse Genève, aldus Maxime Verhagen. De grootste reden lijkt te zijn dat Israël in de verklaring een veeg uit de pan krijgt. Maar ook het voornemen van de conferentie om religiekritiek gelijk te stellen aan een schending van de mensenrechten kan - terecht - niet op applaus rekenen van het Westen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
‘Vrouwenwegsnijdenis in orthodoxe krant’ schrijft Villamedia.nl vandaag, 6 april. Het bericht gaat over het feit dat twee orthodoxe kranten uit Israël een foto van het Israelische kabinet zo hebben bewerkt, dat twee vrouwelijke ministers niet meer te zien zijn. Maar van wie komt deze ‘vondst’?
Als bron wordt door Villamedia.nl Dvorak opgevoerd. Maar die verwijst weer naar een bericht van 3 april van de BBC. Maar het bericht duikt ook op bij de Associated Press in Jeruzalem zodat De Standaard het later ook overneemt. Maar was de BBC nu eerder?
Maar dan is het al te laat, zie ook De Telegraaf en NOS. Ook de schrijfwijze van het ‘schuldige’ weekblad verschilt ongeveer per artikel: Sha’a Tovah, Sha Tova, Shaa Tova. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de voertaal (Hebreeuws) van het tijdschrift, maar ook hierdoor ontstaat verwarring.
Reuters neemt het bericht ook op in haar berichtencaroussel. De site van Welt.de (en velen volgden) schrijft dat het Israëlische tabloid Yedioth Ahronoth de aanleiding is tot deze ‘rel’. De krant opende met de kop ‘Find the lady’ en maakte zo een sneer naar de orthodoxe krant Yated Ne’eman.
Maar ook schrijft The Guardian dat het verschijnsel eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is. The Guardian baseert haar bericht weer op een bericht uit de Israëlische krant Maariv: “Anyone who is acquainted with the ultra-orthodox press knows that from time immemorial, ultra-orthodox newspapers avoid publishing pictures of women.”
Dit is een gastbijdrage van Nick Ottens.
Met de Arbeiderspartij van Ehud Barak aan zijn zijde heeft Benjamin Netanyahu een regering. De brede coalitie die uit de samenwerking tussen rechts, geleid door Likud, en de sociaal-democraten van Barak voortkomt zal op meer internationale waardering kunnen rekenen dan het alternatief, een kabinet van haviken waarin ook Avigdor Lieberman namens het nationalistische Jisrael Beetenoe zitting zou nemen.
Netanyahu heeft toezegt dat zijn regering een “partner voor vrede” zal zijn in het aanhoudende conflict met de Palestijnen. Hij stelt zich hiermee gematigder op dan voorheen. Als eerste minister tussen 1996 en 1999 was Netanyahu nog zeer terughoudend om met de Yasser Arafat te onderhandelen. Verder weigerde hij resoluut terugtrekking uit de Golanhoogten en was discussie over Jeruzalem met hem onmogelijk. Toen onder Ariel Sharon in 2005 Israël haar nederzettingen in de Gazastrook begon te ontmantelen stapte hij zelfs op als minister van financiën. Lieberman trok zich destijds om dezelfde reden terug uit de coalitie.
Dat het tussen Netanyahu en de Sharonisten nog steeds niet botert blijkt wel uit het falen van de onderhandelingen met Tzipi Liv, leidster van de Kadimapartij die een meer gematigde koers jegens de Palestijnen voorstaat en daarom met Likud brak. Hoewel Kadima in het parlement nu de grootste partij is slaagde zij er niet in een coalitie te smeden. Barak toonde zich wel bereik met Netanyahu in zee te gaan maar dit levert hem felle kritiek uit eigen gelederen op.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Hoor je wat ze aan het zingen zijn? ‘Onze hoop is nog niet voorbij’. Nou, de mijne is allang vervlogen. Morgen zeg ik mijn partijlidmaatschap op.”
Het congres van de Arbeiderspartij in Israël zet het Israëlische volkslied Hatikva (de hoop) in. Eliahu Oren, zeventien jaar lid van de partij, is het niet eens met de zojuist afgelopen stemming waarmee de Arbeiderspartij is toegetreden tot het kabinet van Benjamin Netanyahu.
De partij maakt nu deel uit van een hele gezellige coalitie met extreem-rechts, waarbij iemand die het liefst alle Palestijnen deporteert uit Israël minister van buitenlandse zaken is.
Vredesproces? Welk vredesproces?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Following World War II they [Israeli governments] resorted to military aggressions to make an entire nation homeless under the pretext of Jewish suffering” (France24).
De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad zorgde voor veel ophef tijdens de VN-racismeconferentie Durban II in Genève. Toen Ahmadinejad in zijn toespraak stelde dat “Israël met militaire agressie een gehele natie van zijn grond heeft beroofd onder het mom van het joodse lijden” verliet o.a. de Europese delegatie de zaal. De Franse president Nicolas Sarkozy spreekt van een haatrede en pleit voor krachtig optreden van de Europese Unie.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.