Dit is een gastbijdrage van Philip Ebels: hij is journalist in Brussel en schrijft over Europese zaken, Belgische zaken, duurzaamheid en MVO. In Brussel zijn bijna 1000 mensen zonder papieren in hongerstaking. Velen zien dat als de enige weg naar duidelijkheid. Want door ruziënde ministers is er van beleid al lang geen sprake. Niemand lijkt oog te hebben voor het kluitje donkere mannen aan de voet van de Begijnhofkerk in Brussel. Het is een zonnige zaterdagmiddag en dus druk in de stad. Op een steenworp afstand, op het populaire Sint-Kathalijneplein in de Vlaamse buurt, is de biologische markt in volle gang en bij de visboer op de hoek nuttigt men witte wijn en garnalenkroketjes. Maar hier is het uitgestorven. Althans, bijna. Een handjevol toeristen is komen kijken naar de 17e eeuwse voorgevel, die wordt beschouwd als een van de mooiste van België. Er hangen spandoeken aan met teksten in het Frans. Als ik dichterbij kom kan ik het lezen. "Travailleurs sans papiers en grève de la faim. Jour 52." Bij binnenkomst slaat een muffe stank me om de oren. Tientallen mensen liggen zij aan zij onder de dekens. Sommigen slenteren wat rond. Anderen zitten rechtop, drinken suikerwater en babbelen wat. Onder het majesteuze barokinterieur wordt een halfnaakte, magere man lichamelijk onderzocht. Niemand ontmoet mijn blik. Foto: Philip Ebels Dan word ik aangesproken door Fofana. Hij is één van de zelfaangewezen woordvoerders van de ongeveer 250 ‘mensen zonder papieren’ die sinds 20 januari de kerk bezetten. Sinds 2 april zijn ze in hongerstaking. Hijzelf komt uit de Ivoorkust en is al vier jaar in België. Ook hij heeft al 52 dagen niet gegeten. Zijn volledige naam durft hij niet te geven. Hij spreekt zachtjes maar getergd.
In China bouwen ze snel, soms echter iets te snel. In Shanghai viel afgelopen zaterdag een flatgebouw omver dat bijna afgebouwd was. Een bouwvakker kwam om het leven. Check de foto’s
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Of het iets te maken heeft met de uitslag van de Europese verkiezingen is nog niet duidelijk? Maar er zijn zojuist nog niet eerder gepubliceerde kleurenfoto’s van Adolf Hitler opgedoken. Hier naast ziet u een uitsnede van de omstreden Duitse politicus die een bezoek brengt aan de Berlijnse autoRAI 1939. Sommige deskundigen noemen Adolf Hiter ook wel de onofficiële grondlegger van de Europese Unie, anderen zien hem liever als een opzichzelf staande historische anomaliteit die nergens mee te vergelijken valt. Wat denkt u? Für den totalen AH-Erlebnis clicken Sie hier bitte.
De Koude Oorlog is voorbij, het IJzeren Gordijn een vage herinnering en de NATO houdt oefeningen in wat ooit ver vijandelijk gebied was. Toch staat er voor vanavond een ouderwets treffen van Oost en West op de agenda. In de finale van de Uefa Cup staan de voetballende havenarbeiders van Werder Bremen tegenover de mijnwerkers van Shakhtar, de club uit het obscure Donetsk (spreek uit: Danjetsk), diep in de Oekraïne. De Oranjerevolutie maakte van de Oekraïne de grootste vriend van het Westen, maar aan Donetsk ging dat feest goeddeels voorbij.
Donetsk werd in 1869 gesticht door een John Hughes, een ondernemer uit Wales op zoek naar kolen en staal. Naar hem vernoemd heette de stad aanvankelijk Yuzovka. Later werd dat nog een tijd Stalino, naar Stalin. De stad was inmiddels uitgegroeid tot een belangrijke industrieel knooppunt in de Sovjetunie. Vervallen flats met op iedere binnenplaats verveloze klimrekken en speeltoestellen in de vorm van de ruimteschepen waarmee Sovjethelden de ruimte veroverden herinneren aan die gloriedagen.Tien foto’s uit een stad waar de Sovjetunie nog bestaat.
Zoals dat in een goede Sovjetstad hoort, wordt het straatbeeld bepaald door oorlogsmonumenten en standbeelden van proletarische helden, in het geval van Donetsk de polsstokhoogvlieger Sergei Boebka en operazanger Anatoly Solovianenko, die een ongewoon frivool gouden beeld kreeg. Op het centrale plein van de stad kan er natuurlijk maar één staan: Lenin zelf, met achter hem de vlag van de Communistische Partij.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
National Geographic draafde een beetje door met het afbouwen van de nooit voltooide ‘nazi-straaljager’. In de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog werkten duitse ingenieurs aan de ontwikkeling van een straaljager die wellicht het verloop van de oorlog had kunnen beïnvloeden? Een reconstructie van de plannen is dan best interessant, maar waren die vlaggen nou echt nodig? Een preview: Hitler’s Stealth Fighter.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De Poolse student Maciej Dakowicz fotografeerde vier jaar lang in Cardiff zijn Britse mede-Europeanen, op zaterdagavonden na het sluiten van de kroegen wel te verstaan. Het resultaat: prachtige herkenbare ontwapenende beelden vol testosteron, oestrogeen, mayonaise, plastic en alcohol. Ecco homo britannica: CLICK & SCROLL