"Ik ben eerst Limburger, daarna Europeaan en pas dan Nederlander". Op deze manier geeft de 21-jarige Kevin F. aan waar zijn loyaliteiten liggen. Kevin is volgens Knack.be tekenend voor een nieuwe Limburgse generatie (hoogopgeleide) twintigers die dromen van een autonoom Limburg in Europa. En als dat niet lukt dan toch tenminste hereniging met Belgisch Limburg en verder leven onder de Belgische vlag. Het is eigenlijk allemaal niet zo gek dat Limburgers weinig voelen voor Holland. Nochtans scheelde het in 1839 maar een haar, of de Limburgse bufferzone aan de oostkant van de Maas was niet bij Nederland ingelijfd, maar bij België blijven horen. En de Limburgse dialecttalen zijn inderdaad verwant aan de streektalen uit Zuidwest-Duitsland. Tel daar die typisch folkloristische tradities als fanfares, schuttersfeesten en carnaval bij op - door noorderlingen vaak onbegrepen en verguisd - en dan is het helemaal niet zo gek dat veel Limburgers zich buitenbeentjes voelen in Nederland. (Knack.be) Zolang deze Limburgers binnen Europa wensen te blijven laat het uw Hollandse blogger koud onder welke vlag Limburg verder wil. Maar bij afscheiding krijgen ze dan wel onherroepelijk Geert Wilders en Camiel Eurlings terug! Of moeten we in Holland gezien de naderende mondiale oliecrisis wat voorzichtiger omspringen met onze steenkoolvoorraden? We gaan POLLEN pollekes!!
Aangezien de redactie deze week voor de derde keer in een machtsstrijd is gewikkeld, zoals ieder zichzelfrespecterend anarchokwaliteitscollectief betaamt, maken wij er ons vanmiddag met een lezersvraag op een jantje van leiden vanaf. Bedenk een onderschrift, schieten vanuit de heup mag.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Vandaag 9 mei was het de Dag van Europa. Nooit meer oorlog op het Europese continent was de motivatie destijds 57 jaar geleden:
‘De wereldvrede kan alleen worden beschermd door een krachtsontplooiing die evenredig is aan de gevaren die haar bedreigen.’ ‘Door de gezamenlijke produktie van de oorlogsindustrieën onder gezag te plaatsen van een nieuwe Hoge Autoriteit, wier beslissingen bindend zijn voor Frankrijk, Duitsland en de andere landen die zich aansluiten, legt dit voorstel de eerste concrete fundamenten voor een Europese federatie, die onontbeerlijk is voor het handhaven van de vrede.’ (geschiedenis.vpro)
Maar samen studeren, drinken en dansen is pas een échte garantie voor nooit meer oorlog. Anekdotes uit de Tweede Wereldoorlog verhalen van geallieerde piloten die op bombardementsvluchten boven Duitsland de universiteitsstad Heidelberg met rust lieten omdat ze er zelf gestudeerd hadden. En juist daarom is het studenten-uitwisselingsprogramma Erasmus (of Erasmoes Orgasmoes zoals ze in Spanje zeggen) de enige echte schutspatroon van de eeuwige vrede in Europa:
Finland Erasmus Party Vienna Erasmus 2006 Erasmus Coimbra Erasmus Bordeaux Erasmus Sweden 2005 Erasmus Valencia 2005 parte 3 Erasmus Canterbury 2006-2007 Erasmus Romania Suceava Erasmus Torino 2006 Erasmus in Madrid Erasmus movie Antwerp
Hoe druk je veiligheid uit in getallen? Een vraag die gisteren bij mij uit de hand, of beter gezegd uit de geest, liep.
Veiligheid kan je uitdrukken als niet verloren mensenlevens. Nu is een mensenleven natuurlijk moeilijk in een getal uit te drukken, anders dan 1.
Maar je kan een mensenleven ook zien als een hoeveelheid mensjaren. Dan kom je al snel op 70 tegenwoordig.
En toen ging het mis. Want dat moeten dan wel 70 wel besteedde jaren zijn immers, anders hebben ze geen waarde.
Wachttijd is eigenlijk verloren levenstijd, toch?
Gaat u even mee in de volgende berekening waarin wachttijd tegen veiligheid wordt afgezet?
De gemiddelde extra wachttijd op vliegvelden als gevolg van extra controles ter voorkoming van terroristische aanslagen is toch snel 10 minuten. Laten we veiligheidshalve 5 minuten daarvan als echt voor het zinvol leven verloren tijd nemen.
Op de 20 grootste luchthavens van Europa vertrekken jaarlijks zo’n 550 miljoen passagiers.
Laten we zeggen dat de helft daarvan door de controle moet (rest stapt over). Dat zijn dus 275 miljoen keer 5 verloren minuten = 1375 miljoen minuten. Een jaar telt 525600 minuten. We spreken hier dus over ongeveer 2600 verloren mensjaren.
Stel een vliegtuig stort neer door een terroristische aanslag. Er zitten 200 mensen in en die zijn gemiddeld 35 jaar oud. Ze zouden dus nog makkelijk 40 jaar gemiddeld kunnen leven. We spreken dan over 8000 verloren mensjaren.
Oftewel, met de extra controles en de daarbij gepaard gaande extra wachttijden, zouden we jaarlijks ongeveer 0.3 terroristische aanslagen binnen Europa met een vliegtuig moeten voorkomen om het effectief te laten zijn.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Eddy Terstall geeft ongezouten kritiek op volgens hem ‘neplinksen’ die Ayaan Hirsi Ali verjoegen, akkoordjes sloten met christen-orthodoxen ten koste van de moslimgemeenschap (:prullebakkeren van het Irak-onderzoek) en die standaard Amerika verketteren. Onderstaande quote komt uit de speech die Eddy Terstall hield voor de New Yorkse afdeling van de PvdA en gisteren zette hij die lijn door in de Nacht van Europa.
Nadat de SP-achtige Europeanen, ook binnen de PvdA, jarenlang Groen-linksig hadden toegekeken hoe nationalistische Serven 200.000 Bosnische moslimburgers afslachtten, nam Clinton het initiatief om in vier dagen de stellingen van die viezeriken weg te bombarderen. Niet de Europeanen zijn nu de held van de Bosnische moslims, en al helemaal niet niet Bin Laden, maar Bill Clinton.
Sinds 1 mei zijn de grenzen open voor werknemers uit Polen en andere landen uit Midden- en Oost-Europa. Dat is mooi want er is in Nederland een groot tekort aan vakmensen. Door een overschot aan doctorandussen met twee linkerhanden bevonden de Nederlandse aannemers zich jarenlang in een riante positie. Iedereen kent wel het fenomeen van de aannemer die zijn neus ophaalt voor klusjes onder de 5000 euro, de patserige wagen waarmee ze komen voorrijden en de factuur die altijd hoger uitpakt dan vooraf was afgesproken. Geeft allemaal niks, want zonder hen zou dit land nooit van de grond zijn gekomen en zaten al die doctorandussen in lekkende huizen. Het mag wat kosten, tóch?!
Nu krijgen de Nederlandse aannemers versterking uit het Oosten. Maar in plaats van blij te zijn met de verlichting van de werkdruk overheerst argwaan en afgunst. De Polen, zich niet bewust van de lokale prijsafspraken, zouden onder de prijs werken. Tevens spelen deze werklustige lieden niet het spel mee van ‘moeilijk doen naar de klant’. Nee integendeel, ze nemen zo maar kleine rotklusjes aan en gaan zonder mokken aan de slag. Vervelend als je jarenlang gewend bent geweest aan een monopoliepositie. Ondertussen gaat de Arbeidsinspectie erop toezien dat de nieuwe Oosteuropese werknemers niet onder het minimumloon werken. Terecht, regels zijn regels en ook werknemers uit nieuwe lidstaten hebben recht op bescherming. Saillant detail is echter dat de Arbeidsinspectie werkt op basis van tips. En daar kan je als jaloerse Nederlandse aannemer natuurlijk lekker mee gaan lopen treiteren. Hoorde u toevallig een vreemde taal op de bouwplaats: aangeven die hap! De eerste enthousiaste reacties zijn al binnen: “Ik ben ENORM blij met deze ontwikkelling, ik ga er dan ook gretig gebruik van maken”. (Reaguurder Marcel op bizz.nl). Arme opgejaagde Polen…
“Meegaan in de Irak oorlog heeft Blair’s premierschap doen mislukken” is een veel gehoorde conclusie dezer dagen in de media. Maar wat als Blair destijds het Britse leger niet met de Amerikanen had meegestuurd naar Irak, zou zijn positie dan zoveel beter zijn geweest? Guardian columnist Peter Preston laat zijn fantasie de vrije loop en schetst een scenario waarin de Britse premier er vandaag niet veel beter zou voorstaan. Een geïsoleerd Verenigd Koninkrijk, een mislukte Amerikaanse oorlog en dodelijke aanslagen op de Londense metro waarvan de schuld op een ruggegraatloze Blair wordt afgewenteld, The Sun kopt: “The new lapdog of Europe”. In mei 2007 gaat een kleine fransman er met de bal vandoor: “Moi! Je suis le special relation maintenant,” claims Sarkozy. (Guardian). Hmm.. makes you think Tony…?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Silbo Gomero (YouTube)
The people of La Gomera speak Spanish but some of them, when speaking from a distance use whistles to communicate. (Neatorama)