In de afgelopen jaren is in Duitsland een partij opgekomen die eenvoudigweg wordt aangeduid als de 'Linkspartei', of ook wel 'Die Linke'. Het is een coalitie tussen de voormalige communisten uit de DDR, en de afvallige linkervleugel van de SPD geleid door Oskar Lafontaine, en kan worden vergeleken met onze SP. De partij slaagt erin grote beroering te veroorzaken. Ze haalt stemmen weg bij de SPD, en zorgt daarmee voor een algemene verlinksing van de Duitse politiek. Nu de volgende stunt. Er komen verkiezingen aan voor het bondspresidentschap, een grotendeels ceremoniele functie. Er leek geen geschikte kandidaat te zijn onder de Linksen, en dus schuiven ze Peter Sodann naar voren. Sodann is 72, en was een belangrijk, maar loyaal, theateracteur in de voormalige DDR, waar hij een vast acteur was in Bertolt Brecht's theatergroep het 'Berliner Ensemble'. Nu is de gemiddelde Duitser natuurlijk nog nooit naar een stuk van deze groep groep geweest, maar Sodann is desondanks bekend. Na de val van de Muur speelde hij namelijk een aantal seizoenen de hoofdrol in de krimi 'Tatort'. En nu heeft hij zijn linkse roots herontdekt, en is hij presidentskandidaat. Het zou fascinerend zijn om een extreem-linkse versie van Ronald Reagan aan de macht te zien in Duitsland. Maar helaas, of gelukkig: Die Linke heeft geen kans deze verkiezing te winnen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Dit is het begin van een nieuwe serie op GeenCommentaar, die onregelmatig zal verschijnen. Het doel ervan is de lezer bekend te maken met de niet geringe zegeningen van de Duitse beschaving, op alle terreinen: de Duitse beschaving die in Nederland immers zo vaak het slachtoffer wordt van onbegrijpelijke vooroordelen.
Duitsers zijn altijd wat intensiever bezig met hun gezondheid dan Nederlanders, en houden er op dit punt ook vaak tamelijk curieuze ideeën op na. Een hit in Duitsland, en vrijwel onbekend in de rest van de wereld, is maretak-thee. Thee op basis van maretak, zeker. Het wordt aanbevolen in Duitsland omdat het een wondermiddel tegen kanker zou zijn. Maretak-thee zal vast niet ongezond zijn, maar een wondermiddel is het beslist niet. Wonderen bestaan namelijk niet. Bovendien zijn er ook berichten dat maretak enigszins giftig kan zijn.
Desondanks beveel ik het produkt toch aan, vanwege de potentieel sterkste werking die er bestaat. De placebo is met afstand de meest briljante medische vinding uit de geschiedenis, voor de inenting, de penicilline en de harttransplantatie. De psychologische bijwerking, het gevoel dat een mens bij een medicijn heeft, is veel belangrijker dan de feitelijke werking. Hier maken we even een uitstapje naar de Franse cultuur. De stripverhalen van Asterix hebben in 1959 hun debuut gemaakt, in Frankrijk, in Duitsland, in Nederland, en elders, en zodoende is onderhand de overgrote meerderheid van onze bevolking ermee opgegroeid. De verhalen draaien om een toverdrank die de helden bovennatuurlijke krachten verleent. Het enige bekende werkzame bestanddeel van de toverdrank uit deze stripverhalen is maretak. Een thee op basis van deze parasiet zou mensen die het drinken wel eens de illusie kunnen geven net zo bovennatuurlijk sterk en onkwetsbaar te zijn als Asterix. De illusie is in dit soort gevallen het halve werk, en zo wordt maretak-thee alsnog een soort wondermiddel.
Gerhard Schröder en de duivel zijn erg goede vrienden, en hebben met enige regelmaat lucratieve zaken met elkaar kunnen doen.
Op donderdag 20 maart 2003 begon de Amerikaanse invasie van Irak. Een aantal landen steunde de invasie, maar Duitsland was daar niet één van. Op 21 en 30 januari van dat jaar had bondskanselier Schröder al publiekelijk aangekondigd dat Duitsland iedere betrokkenheid bij dit conflict zou vermijden. Hij nam de moeite om dit nog met grote regelmaat te herhalen. “An dieser Krieg beteiligt Deutschland sich nicht.”
Anders dan de CIA had de Duitse militaire inlichtingendienst nog altijd een netwerk in Irak. Dit was mogelijk een erfenis van de DDR. De Oost-Duitsers hadden indertijd Saddams geheime dienst helpen opzetten en hun agenten bevonden zich nog steeds in Irak, nu betaald door het nieuwe, herenigde Duitsland. Toen de oorlog uitbrak namen de Irakezen geen maatregelen tegen deze agenten. Het waren oude vrienden en bovendien had hun hoogste politieke baas duidelijk gemaakt dat Duitsland op geen enkele manier aan de oorlog deel zou nemen. De Duitse agenten konden in alle rust informatie verzamelen, die vervolgens via een directe video-verbinding vanuit de Duitse ambassade in Bagdad werd doorgegeven aan het Amerikaanse militaire hoofdkwartier in Qatar. De Duitsers gaven aan wat de meest relevante militaire doelwitten waren en rapporteerden na de bombardementen vervolgens hoeveel schade er was aangericht. Op 4 april willen de Amerikanen weten wat ze nu moeten doen – moeten ze behoedzaam en langzaam oprukken of hun troepen direct Bagdad in sturen om een snel einde aan de strijd te maken. De Duitsers praten met hun vrienden binnen de Iraakse inlichtingendienst en komen tot een heldere conclusie. Dit regime staat op instorten. Blaas ertegen aan en het is afgelopen. De Amerikanen konden rustig hun tanks Bagdad in sturen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Ich würde mich schämen, wenn wir in der Krise Staatsgeld annehmen würden.”
Aldus Josef Ackermann, CEO van Deutsche Bank AG. Deze uitspraak heeft tot veel verontwaardiging geleid in Duitsland. Daar waar iedereen ineens gelooft in staatssteun aan banken zegt één directeur plots dat het eigenlijk nog steeds “not done” is.
Heeft hij daarmee een punt? Lopen banken te makkelijk naar de staat nu het wat slechter gaat?
Na een lange radiostilte dook onze oud-correspondent Ecuador op in Berlijn. Vanaf heden zal Don Ruben zo nu en dan bijdragen sturen vanuit de Duitse hoofdstad. Eerder was oud-blogger Caprio al even correspondent in Berlijn, hieronder volgt de eerste Berlijnse bijdrage van Don Ruben:
Afgelopen weekend vond eindelijk weer de ‘GemüseSchlacht’ plaats in Berlijn. Het handelt zich hier om een oude volkstraditie die terug gaat tot 2001. Dat was, twaalf jaar na de val van de muur, het tijdstip dat de stadgedeeltes Kruezberg (West-Berlijn, en bekend om zijn heftige kraker scene en andere linkse rebellen, en checkpoint charlie) en Friedrichshain (Oost-Berlijn, waar alle alternatieven en creatieven naar toe vluchtten toen Kruezberg te duur werd) besloten om samen te gaan. De Kruezberger waren het daar niet mee eens maar wisten reeds dat het politiek zo besloten was. Als ludiek protest hadden ze daarom de lui aan de andere kant van de Spree uitgedaagd voor een `GemüseSchlacht`. Wegens groot succes is het nog een aantaal malen herhaald maar in 2005 viel het doek.
Gelukkig werd het dit jaar weer opgepikt en was uw lang en vergeten correspondent op de plek des spektakels. Hier een beschrijving van de bizzare show:
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.