KRAS | Vroem

"Wollt ihr den totalen Vroem?" hadden ze gevraagd aan de achterban en die had bevestigend gebruld. De volkswil stond vast. Een paar dagen eerder had de minister van volksgezondheid nog geroepen dat viezere lucht inhaleren een kleine prijs was als in ruil daarvoor Max de God van Vroem door de duinen van Zandvoort zou razen. Bovendien was Johan een van hen. Die zou keurig een Schipholletje doen, dat wil zeggen een wormgat in de regelgeving aanboren om de normen te halen zonder je eraan te houden. Johan liet het afweten. Hij sprak ineens over milieunormen alsof het harde regels waren die handhaving verdienden. Ketterse woorden die helemaal niks met Vroem van doen hadden, ontsnapten aan zijn mond. Toen herpakten ze zich. Een advies met zo verstrekkende gevolgen vroeg om een inventarisatie van de consequenties. Liefst door een onafhankelijke commissie, met een voorzitter die goed wist hoe je belangen moest afwegen. Iemand zocht alvast het telefoonnummer van Charlie Aptroot op.

Door: Foto: Opgelet, onderstaande tekst kan sporen van ironie bevatten

De ideologische veren van de VVD

Bij het luisteren naar radio 1 vanochtend reed ik mijn auto bijna de vangrail in. Hoorde ik VVD-Kamerlid Charlie Aptroot (patroonheilige der Automobilisten) pleiten voor nationalisatie van ProRail? Aptroot is het zat. De staat bezit alle aandelen van ProRail, maar kan niet ingrijpen bij al het spoor-ach-en-wee: ongelukken, herfst- en winterchaos en dikbetaalde bestuurders. Rijkswaterstaat is beter in staat om het spoor te exploiteren.

Er wordt wel gezegd dat links in ideologische verwarring is (PvdA wil dat ProRail gewoon een bedrijf blijft), maar de VVD lijkt evengoed het spoor bijster (no pun intended). Onder druk van het gedoogakkoord schudden de liberalen hun ideologische veren af. Dat leidt soms tot gezichtsverlies. Morrende werkgevers. Groei van D66. En denk nog even terug aan het zure gezicht van ‘privacykampioen’ Jeanine Hennis Plasschaert toen de PVV toch besloot tegen het gedogen van weigerambtenaren te stemmen. Zelfs de marktwerking in de zorg is geen heilige graal meer.

De economie kan wel wat VVD gebruiken, klonk het tijdens de vorige verkiezingen. Ik ben benieuwd wat dat VVD tijdens deze verkiezingen dan is.

Foto Flickr cc Marco Raaphorst

Lezen: Het wereldrijk van het Tweestromenland, door Daan Nijssen

In Het wereldrijk van het Tweestromenland beschrijft Daan Nijssen, die op Sargasso de reeks ‘Verloren Oudheid‘ verzorgde, de geschiedenis van Mesopotamië. Rond 670 v.Chr. hadden de Assyriërs een groot deel van wat we nu het Midden-Oosten noemen verenigd in een wereldrijk, met Mesopotamië als kernland. In 612 v.Chr. brachten de Babyloniërs en de Meden deze grootmacht ten val en kwam onder illustere koningen als Nebukadnessar en Nabonidus het Babylonische Rijk tot bloei.

Foto: Eric Heupel (cc)

Linkse Bert en rechtse Ernie maken ruzie!

Linkse Bert en rechtse Ernie hebben ruzie. Bert kijkt boos. Ernie lacht. “Waarom lach je, Ernie?” “Lachen is gezond! Vroem, vrrrrrrroem!” Ernie pakt zijn autootjes en scheurt vlak langs Bert. Bert kijkt nu nog bozer. Bert houdt niet van auto’s. Auto’s maken herrie. De vader van Ernie lijkt op hem. Hij kijkt ook altijd blij. Ernie’s vader heet Charlie Aptroot. Wat een gekke naam, hè? Ernie en Charlie lachen er vaak om. Gewoon, want lachen is leuk! Ook Charlie houdt van auto’s. Jullie vinden auto’s toch ook leuk? Dankzij Charlie mag je nu overal 130 rijden. Dat is hard, joh! Eigenlijk is het maar op 1 weg in Nederland waar je 130 mag, maar volgens Charlie is dat links gezeur. Ernie lacht maar weer en roept: “Vroem, vroem” Lachen jullie ook mee met Ernie en zijn maffe vader?

Bert loopt boos naar zijn vader. De vader van Bert is Harry van Bommel. Harry lacht nooit, want hij is links. Linkse mensen lachen nooit. Harry en de kleine Bert maken zich zorgen. Door alle auto’s wordt het steeds warmer in Sesamstraat. Raar, hè? Bert en zijn pa kijken sip. Eigenlijk vinden ze het wel fijn om een beetje boos te zijn. Dat komt, omdat zij de enige in Sesamstraat zijn met een tuin vol pompoenen. Pompoen is een groente. Die lust Ernie niet. Bert ook niet, maar hij eet ze toch. Volgens Harry is ongebreideld consumentisme er de oorzaak van dat moeder aarde zich zal wreken op alles wat rechts is. Dat snapt Bert niet. Hij snapt wel dat Ernie snel geen eten meer heeft en hij wel. Net goed! Dan zal Ernie ook niet meer zo stom kunnen lachen. Bert kijkt nog steeds sip, maar hij voelt zich nu al wel een beetje beter.

Foto: Eric Heupel (cc)

Stripheld

Vandaag een bijdrage van Peter Roeffen, columnist/journalist/tekstschrijver en blogger op Petroeftaal.nl

Van alle dingen die voor het land het belangrijkste zijn om er weer bovenop te komen staat de invoering van een hogere maximumsnelheid op de snelwegen op nummer een.

De crisis vereist voortvarendheid en ondernemingslust. De burger die dag en nacht filerijdt, heeft niet eens tijd en gelegenheid om de overdaad aan beperkende regeltjes aan de kaak te stellen, laat staan af te schaffen. De files zijn een complot van de elite om niets van hun macht te hoeven afstaan. Ik zou denken dat de ambtenaren er achter zitten. Die willen niet dat hun apparaat gedecimeerd wordt.

Het is daarom onverantwoord om nog langer te wachten met de afschaffing van die betuttelende 120 km per uur, die ooit door een stelletje lakse stuntelaars is ingevoerd, maar die natuurlijk door niemand gehaald wordt, omdat zo’n slakkengangetje autobestuurders in slaap sukkelt, waardoor er ongelukken en nog meer files ontstaan. Er dreigt acuut gevaar dat we als we niet snel ingrijpen met zijn allen zelfs letterlijk bumper aan bumper komen te staan. Het is onbegrijpelijk dat we het zo lang zonder die maximumsnelheid van 130 km hebben kunnen stellen. Het is een nationale schandvlek die terstond verwijderd moet worden. Het is volstrekte kolder en in het licht van de gigantische problematiek waarin onze staat verkeert hoogst onverantwoordelijk dat onze zeer gewaardeerde minister van Infrastructuur, Melanie Schultz eerst nog een inventarisatie laat maken van waar verhoging van de maximumsnelheid haalbaar is.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.