Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Closing Time | Boyd & Ruth May Rivers
Uit het onvolprezen archief van Alan Lomax, die in de jaren zeventig het diepe zuiden van de VS afreisde op zoek naar authentieke blues. Zo belandde hij thuis bij Boyd & Ruth May Rivers, die zichzelf eerst twee minuten introduceren voor ze Come out the Wilderness zingen, in een versie die gospel en blues tegelijkertijd is.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Closing Time | Shawn James
Chicagonaar (of hoe zeg je dat?) Shawn James speelt zwaarmoedige bluesrock. Soms met zijn band The Shapeshifters, soms (zoals hierboven) in zijn eentje.
Closing Time | Mighty Sam McClain
Mighty Sam McClain neemt even de tijd om op gang te komen in bovenstaande klaagzang. Blues zoals het bedoeld is. Sam overleed vorig jaar na een carrière die op vijfjarige leeftijd in de kerk begon en eindigde na zestig jaar van afwisselend optreden en hard werken in baantjes die niets met zijn talent van doen hadden.
Closing Time | William Elliot Whitmore
William Elliot Whitmore is een Amerikaanse blues- en countryzanger. Hoe dicht dat allemaal tegen elkaar aan kan hangen blijkt uit bovenstaand nummer. Neem een bluesschema en speel het op een banjo – het klinkt als bluegrass. Zet er een slepende stem bij op en je sleurt het naar country.
Closing Time | Sam Chatmon
Dit is niet Fidel Castro, maar Sam Chatmon, die al 81 was toen Alan Lomax nog eens kwam aankakken met zijn camera. Sam heeft zijn hele leven gitaar gespeeld en zijn rug afgebeuld op de plantages. Daarover babbelt Sam nog eventjes, voordat hij ‘Make Me A Pallet On the Floor’ zingt.
Closing Time | Mississipi Blues
Voor meer van R.L. Burnside en traditionele blues volgt u dit linkje.
Closing Time | Belton Sutherland
In 1978 reden drie filmmakers door de Mississippi delta, op zoek naar authentieke bluesmuzikanten. Op die tocht ontmoetten ze Belton Sutherland, die twee nummers voor hen speelde (dit is de andere). Voor ze wegreden, schreven ze zijn naam op. En dat is het enige dat van deze rasmuzikant bekend is.
Closing Time | Bob Brozman
Bob Brozman was een bijna legendarische Amerikaanse blues-gitarist en ethno-musicologist. Hij reisde de hele wereld over, en nam onder andere muziek op van Hawaii en Papua Nieuw Guinea. Hij werd beschouwd als een lopende muziek-encyclopedie. Hij was gespecialiseerd in de slide gitaar.
Hij is helaas in 2013 overleden.
Closing Time | R.L. Burnside
Wegens positieve recensies gisteren vandaag nog een potje hill country blues. R.L. Burnside werd geboren in een afgelegen deel van Mississipi en zat als jongeman kort vast voor moord. Daarna pachtte hij een stuk land, verkocht vis van deur tot deur en werkte als vrachtwagenchauffeur. Tussendoor speelde hij gitaar. Hij was de veertig al gepasseerd toen hij zijn eerste plaat maakte. Pas op zijn 64ste werd hij beroepsmuzikant. Hij overleed, bijna tachtig, in 2005.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.