Was het dan toch alleen maar symboliek toen de Verenigde Naties aan de vooravond van het nieuwe millennium acht doelstellingen voor ontwikkelingssamenwerking formuleerde? Zo moet de sterfte door zwangerschap verminderd worden, de extreme armoede worden uitgebannen, de kindersterfte moet omlaag, alle kinderen moeten onderwijs kunnen genieten, en meer.
Halverwege 2015, het jaar waarin deze doelen moeten zijn gerealiseerd, is er nog veel te weinig vooruitgang. Gelukkig was daar Schokland. Hier was minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking, samen met leden van het kabinet, aanwezig om stil te staan bij de “Millenniumdoelen“. In ieder geval een initiatief. En dat terwijl Nederland, relatief gezien, al een actief land is als het om ontwikkelingshulp gaat. Als braafste jongetje van de klas, staan wij ieder jaar keurig 0,7% van ons bruto binnenlands product af aan ontwikkelingssamenwerking. Hiermee zijn we, samen met de Scandinavische landen en Luxemburg, de enige.
De vraag die dit initiatief bij me opriep was: dit is allemaal heel leuk en aardig, maar hoe kunnen we nu het beste hulp geven? De hulp is op dit moment niet altijd even effectief. Deels omdat de plannen niet aansluiten op de werkelijkheid ter plekke, deels omdat organisaties en initiatieven elkaar in de weg lopen en deels omdat sommige overheden van derdewereldlanden andere prioriteiten lijken te hebben.
Je zou verwachten dat na alle ophef over de