De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Vorig jaar stonden de Dirt Daubers op het Pijnackerplein Bluegrass Festival in Rotterdam. Binnen het genre een toonbeeld van subtiliteit, al viel dat live minder op dan in dit clipje of het minstens zo fraaie Wake up sinners.
Hij sleepte de Nietzscheaanse baard hoogstpersoonlijk de 21 eeuw in, met alle gevolgen van dien. De eerste vraag die dit intieme solo-optreden van Bonnie Prince Billie bij radiozender KEXP bij mij opriep: gaat hij met nagellak voor mannen hetzelfde kunstje flikken?
Geïnspireerd door reageerder gbh, de ultieme jaren-tachtigclip:
Jammer dat de dames overduidelijk niet in staat zijn hun instrumenten te bespelen…
The Charlie Parker Quintet (1947), met een jonge Miles Davis op trompet (als bruggetje naar gisteren):
Van Miles Davis (1957):
Op expliciet verzoek van reageerder qwerty, vanavond een tribute aan folkzanger Pete Seeger.
Allereerst Down by the Riverside, opnieuw samen met Sonny Terry en Brownie McGhee.
Hoewel Seeger gedurende de McCarthy-periode niet op TV mocht verschijnen, kwam daar in de jaren zestig verandering in, zoals blijkt uit deze opname:
Pete Seeger was ook de hoofdverantwoordelijke voor de popularisering van de traditionele spiritual We Shall Overcome, hét strijdlied van de Amerikaanse Civil Rights Movement in de jaren zestig.
Door Sonny Terry en Brownie McGhee, met een introductie door Pete Seeger:
Meer Guided by Voices. Deze keer van het album Under the Bushes Under the Stars (1995):
Van het album Bee Thousand (1994):
Uit de tijd dat Keith Richards zo’n beetje om de haverklap werd gearresteerd vanwege zijn drugsgebruik:
After all is said and done
Gotta move while it’s still fun
Let me walk before they make me run
We blijven even bij The Clash: