De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Alamaailman Vasarat is een Fins gezelschap dat al sinds 1997 bestaat. Ze maken een soort mix tussen metal, klezmer, jazz en volksmuziek.
Sarah Jaffe is een singer/songwriter uit Texas. Melancholiek, beetje hees, maar ook zelfbewust.
Gewoon een lekker indiepopliedje van Two Door Cinema Club, een trio uit Ierland.
Tango with Lions is de band van Katerina Papachristou. Niet heel bekend buiten Griekenland, maar de moeite waard.
Tijdens de Brit Awards van 1992 leegde The KLF een machinegeweer op het publiek – met nepkogels weliswaar, maar de provocatie ging ver, zij het niet zo ver als het oorspronkelijk plan om schapenbloed te sproeien. De leden hieven ter plekke op het podium de band op, verwijderden alle muziek uit de catalogi en verbrandden een miljoen pond aan papiergeld dat ze met hun muziek verdiend hadden. Gelukkig zijn er nog opnamen, al klinkt het enigszins gedateerd, niet in het minst omdat de “Stadium House” nogal school heeft gemaakt.
We blijven nog even in Latijns-Amerikaanse sferen, deze keer met Bomba Estéreo uit Colombia. Opnieuw exotische hiphop, maar nu met een lekkere one drop erin. Ook leuk, zeker op de vrijdag: Pump up el jam.
Geen idee hoe je bovenstaand nummer zou moeten classificeren. De basis is hiphop, met Latijns-Amerikaanse en Arabische invloeden. Ana Tijoux is een Chileens-Franse muzikante, die voor deze gelegenheid samenwerkt met de Brits-Palestijnse Shadia Mansour.
Ratatat is een duo uit New York, dat alternatieve rock maakt met stevige invloeden van elektronica.
Rock heeft altijd al geflirt met sex, maar de band die dit tot het uiterste doorvoerde was natuurlijk Rockbitch. Rockbitch kun je met recht de meest controversiele band uit de geschiedenis van de rock noemen: optredens waren half of geheel naakt, nummers als fist fuck werden live uitgebeeld op het podium, en hoogtepunt was het moment dat het gouden condoom het publiek in gegooid werd: de gelukkige vanger mocht sex bedrijven met verscheidene van de bandleden.
Een oude opname van de Libanese zangeres Fairuz, inmiddels in de tachtig, die nog sporadisch optreedt, maar alleen als de mannen in de regio stoppen met vechten.
Cristina Branco zingt een lied over verlies.