De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Listen with Sarah is Sarah Nelson. Op haar cd uit 2004 stond het nummer Animal Hop. Helaas moest de cd Are you sitting comfortably? weer uit de handel genomen worden omdat het in dit nummer een thema gebruikt wordt uit een Britse kinderserie op televisie, en de makers daarvan waren niet te spreken over dit gebruik. In 2007 verscheen de cd opnieuw, maar dan zonder opener Animal Hop.
Een punkattitude klinkt leuk: lekker uit de band springen en schijt hebben aan conventies. Helaas is de praktijk weerbarstiger: dat uit de band springen klinkt nergens naar als je geen instrument kan bespelen noch kan zingen, en helaas zitten de meeste punkbands hopeloos vast in de conventie van bas drum gitaar in vierkwartsmaat, waarbij er wat geschreeuwd wordt over de drie accoorden die ze nog net kennen. U begrijpt het al, okto vindt punk maar niks.
Ambitious Lovers bestond uit Arto Lindsay en Peter Scherer. Met name Lindsay was destijds (eind jaren 80) berucht vanwege z’n bijkans onluisterbare dissonante noiserock, maar met Ambitious Lovers wilden ze een poging doen om meer toegankelijk werk te leveren door hun eerdere geluidsavonturen te koppelen met pop, art-rock, funk en Braziliaanse Bossa Nova.
Zeven albums moesten er verschijnen, naar de zeven doodszonden. De band kon echter buiten de officiele muziekcritici niet rekenen op veel enthousiasme, en na drie albums (Envy, Greed en Lust) gaven ze er de brui aan. Waarna ze natuurlijk wel solo en in wisselende andere samenstellingen verder gingen, maar da’s een ander verhaal.
Vorige week zondag om deze tijd was ik bij een optreden van heNK in Rotterdam, dat bovenstaande interpretatie van “She weeps over Rahoon” ten gehore bracht. De versie van Julian Gunkel is licht, haast fluisterend.
Het gedicht van James Joyce is vaker op muziek gezet. De bekendste versie is die van Eric Whitacre, die er een voller lied van maakt.
Karyna Gomes (volg de link om uw Portugees op te vijzelen) komt uit Guinee Bissau, maar ontvluchtte het land naar Brazilië tijdens de burgeroorlog van 1998. Ze volgde een opleiding als journaliste en zong voor haar plezier in een restaurant – tot iemand bedacht dat haar gloedvolle stem een breder publiek verdient.
Duck Sauce is de gelegenheidsformatie van dj’s Armand van Helden en A-trak. Muzikaal stelt bovenstaande clip niet zoveel voor, maar het clipje heeft zo’n hoog wtf-gehalte dat het op Sargasso’s vrijdagavond wel past. Volgens Billboard: “NSFW, and good luck ridding this from your brain.”
Russische neo-folk van Инна Желанная, ofte wel Inna Zhelannaya. Aktief in de muziek vanaf de jaren 90, in haar eigen band Farlanders, solo, en in vele samenwerkingsverbanden, onder andere met Sami-zangeres Mari Boni.
Hier horen we haar samen met ex-King Crimson Trey Gunn.
Instituto Mexicano del Sonido is een project van de Mexicaanse DJ en producers Camilo Lara. De band combineert traditionele muziek uit Latijns America met moderne genres zoals hiphop en electronica. Met name de Cumbia speelt een grote rol. Een en ander wordt meestal gebracht met een flinke dosis humor.
John Zorn brengt platen uit sinds 1980, en heeft inmiddels meer dan honderd albums op z’n naam staan. Hij is vooral bekend in de wereld van de avant-garde jazz, maar maakt ook muziek in genres als klezmer, metal of ambient, en alles wat er maar tussenin zit.
Ooit gaf hij aan dat hij zich bij veel standaard muziek binnen een tiental seconden al dood verveelt omdat er te weinig gebeurt en men te lang blijft hangen in hetzelfde thema. Dat is ondermeer goed te horen bij Naked City, een van zijn vele muzikale entiteiten, opgericht als “composition workshop to test the limits of composition and improvisation in a traditional rock band”.
Muzikale ouders en hun kinderen, daar kunnen we wel een jaargang Closing Times mee vullen. Vandaag Bobby McFerrin (de zoon van bariton Robert McFerrin en zijn zoon Taylor.
Hier een prachtig protest vanaf 1.40. Klassiek protest. Van het Württembergische Philharmonie Reutlingen uitgevoerd in Wenen. Tegen de arrogantie van de macht.
Aan het eind van de eindeloze lokale Kalverstraat ligt het Taksimplein. En op dat plein is een klein park met hoge bomen, het Gezi park. Al vaker had ik er met vrienden vertoefd. Het wonderlijke bonte leven van Istanbul aan ons voorbij zien trekken. Gefilosofeerd over de twee gezichten van Turkije, energiek, open minded, modern versus het behoudende en conservatieve gezicht.