De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Laten we er niet omheendraaien: Rising Appalachia bestaat uit vier ongelooflijke hippies, met alles wat daarbij hoort. Maar wat een lekker plaatje hebben ze gemaakt.
We blijven even in ruwweg dezelfde tijd hangen als gisteren. Bill Bruford kennen we natuurlijk als drummer bij klassieke rockbands als Yes, King Crimson, Genesis en UK. Hij had ook door de geschiedenis heen verscheidene eigen bands en veel solowerk – vaak met een fikse jazz/fusion-inslag.
In 1977 vormde hij z’n eigen band getiteld Bruford. Van hun zwanenzang uit 1980 is dit het nummer Joe Frazier, met een mooi rol voor Jeff Berlin op bas. Volgens sommigen de beste bassist ooit.
Brand X was in de jaren zeventig een jazzrockgezelschap – u weet wel, dat genre waarin de muzikanten zich compleet verliezen in hun pogingen zoveel mogelijk noten op de vierkante millimeter te proppen – en dan meestal ook nog dwars door elkaar heen. Phil Collins was naast z’n werk als frontman van Genesis ook nog drummer bij dit bandje.
Dat Brand X niet altijd aan bovengenoemd clichee voldeed laat dit nummber uit 1977 horen.
Der Himmel über Berlin is een cultfilm uit 1987 van Wim Wenders. De soundtrack bevatte destijds veel klinkende namen van wat toen “hip” was, zoals Nick Cave, Laurie Andersson en Tuxedomoon. Het titelstuk was echter van de minder bekende Jurgen Knieper – een componist van filmmuziek die een stuk of twintig filmscores op z’n naam heeft staan.
Los Bunkers was een Chileense rockband, die het in 2014 na een uitputtende tournee over het hele continent voor gezien hield. Kijkersvraag: aan wie is de bovenstaande clip een hommage?
Seafret is een Brits duo dat eerder dit jaar zijn doorbraak beleefde met bovenstaand nummer. De clip zal daar ongetwijfeld aan hebben bijgedragen, maar er kwam ook een lange tournee aan te pas, die een paar dagen geleden Rotterdam aandeed. In januari zijn ze te zien tijdens Noorderslag.
De Speakeasies’ Swing Band komt uit Thessaloniki en speelt jaren dertig/veertig swing. Niet heel verrassend, maar wel precies zoals het hoort.
Joy Wellboy is een in Berlijn woonachtig duo uit België, dat jazzy elektronische muziek maakt, die vaak wat dicht gesmeerd klinkt. Bovenstaande in Death Valley opgenomen live versie is dankzij de kale instrumentatie wat subtieler.
Sam Cooke wordt vooral herinnerd om Wonderful World. Dat is zonde, want alles wat de “inventor of soul” gemaakt heeft is loepzuiver. Dertig knoeperts van hits in de zeven jaar van zijn actieve carrière, die bruut beëindigd werd met een geweerschot in een motel in Los Angeles.
De Finnen van Steve’n’Seagulls spelen een bluegrass versie van Ac/DC’s Thunderstruck. Tikje melig, maar zeker niet slecht.
Het Britse Metronomy maakt hedendaagse jarentachtigmuziek. Muziek en video hebben niet bijster veel om het lijf (/seth), dus precies goed voor de vrijdagavond.