De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Thomas A. Dorsey geldt als de godfather van de gospel. Bovenstaand Take my hand, precious Lord is zijn bekendste nummer. Het werd ook opgenomen door Elvis Presley, Nina Simone, Aretha Franklin en talloze anderen. Zijn Peace in the Valley werd vooral bekend in een versie van Johnny Cash.
Ruim twee weken geleden was ik bij een optreden van Con Brio in Rotterdam. Binnen paar minuten was het dak eraf. Die sfeer vind je niet terug in een video, maar je hoort geweldige muzikanten en ziet een energieke frontman, zodat je denkt: hier gaan we meer van horen.
Na de bombast die Christian gister voor het voetlicht bracht, gaan we vandaag het andere uiterste opzoeken.
Hungry Ghosts was een Australische band welke opgericht werd in 2007. Hun enige plaat heet Alone Alone, en kwam uit in het jaar 2010. Daarna werd de band opgedoekt, en later weer opnieuw opgericht, maar sindsdien is er niets meer van vernomen.
We horen vooral veel ingetogen, fragiele muziek die een combinatie is tussen melancholie en speelsheid, zonder zang, met instrumenten als gitaar, viool, cello, en accordeon.
Over Lacrimosa zei collega okto gisteren dat het eruit springt in een genre dat nogal eens zwelgt in bombast. En toen dacht ik: ja, bombast! Dat is ook wel weer eens leuk. Dus vanavond dit fijne juweeltje uit de stal van Napalm Records. Als er een cliché is dat niet voorbij komt in deze clip van Powerwolf (uit Duitsland, jawohl), mag u het zeggen.
Lacrimosa is een Duits/Zwitsers/Fins gothic-duo. Ze maken gothic met metal-invloeden, vaak gecombineerd met een instrumentarium dat zwaar tegen klassieke orchestratie aanleunt. Hun album Echos uit 2003 is een van hun meer ingetogen werkjes. Het springt er uit in een genre dat nogal eens zwelgt in de bombast.
Zoals op dit Sacrifice.
]
Basement Jaxx is een Brits electro/dance duo dat sinds 1994 bestaat. Hun muziek loopt over van de exotische ideeen en wilde combinaties waar de energie aan alle kanten afspat. Waar de standaard dance muziek vaak blijft hangen in clichees en saaiheid haalt Basement Jaxx er een uitgebreide blazerssectie bij, Russische accordeonisten, banjo’s tot en met een heel orkest. Soms net een haartje verwijderd van complete chaos, maar dan valt alles toch weer op z’n plaats.
Amerikaanse Anni Rossi zingt en begeleidt zichzelf daarbij vaak op de viool. Opvallend is haar bijzondere stijl van spelen. Zoals op Wheelpusher, uit 2008.
Kenton Slash Demon is een duo uit Kopenhagen dat enigszins hypnotiserende elektronische muziek maakt. Iets meer over het tweetal en bovenstaand nummer bij Stereogum.
Toen ik heel lang geleden een poosje in Praag woonde, stond Supraphon garant voor suffe muziek uit de staatsruif. De enige muziek ook, al werden er indertijd voorzichtige pogingen gedaan een iets eigentijdser imago te kweken. Vorige maand kwam ineens Barbora Poláková voorbij zeilen op het label, dat al lang geen monopolie meer heeft. Mijn Tsjechisch is niet goed genoeg meer om haar Wikipediapagina te lezen, laat staan de tekst van het lied te volgen, maar vrolijk is het in elk geval wel.
Twitter explodeerde vandaag met dit clipje van De Jeugd van Tegenwoordig.
Vette beats, glijende zang, pasteltinten, poezenporno; wat wilt u nog meer?
Ik voorspel een hitsingle…
Vormgeving werd uitgewerkt door de ontwerpstudio die de wereld onlangs dit kunststukje schonk:
Hildur Guðnadóttir is een IJslandse celliste. Naast verscheidene samenwerkingsprojecten (Mum, Pan Sonic, The Knife, Throbbing Gristle) bracht ze ook een aantal soloplaten uit.
Van Without sinking uit 2009 dit Opaque.
Badmarsh & Shri uit London haakte in op de triphop-hype van rond de eeuwisseling, maar wisten dat op een originele manier te combineren met reggea- en bhangra-invloeden. Hun hoogtepunt was het album signs, uit 2001.
Daarvan het nummer Get up.