De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Met het pantervelletje over zijn schouders, de donkere zonnebril en zijn geblondeerde matje zal het moeilijk zijn een rock-ster te vinden die er nóg fouter uitziet dan Dave Edmunds, maar zijn versie van Elvis Costello’s verontrustende “Girls Talk”, in 1979 in de hitparade, staat als een huis.
Parno Graszt is een gezelschap uit het Hongaarse zigeunerdorp Paszab. Inmiddels zijn ze in heel Europa te zien geweest, maar bovenstaand clipje is nog uit de tijd dat ze simpelweg bestonden om een traditie hoog te houden.
De Dallas Blues van Hart Wand (een Duitse Amerikaan) is een van de oudste overlevende blues nummers. De muziek kwam, op papier, uit in 1912. De uitvoering hierboven is van Louis Armstrong uit 1929.
Anoushka Shankar is de dochter van sitarmeester Ravi Shankar, van wie ze het vak leerde. Zelf kiest ze voor een minder klassieke invulling van de sitarmuziek. Hier speelt ze op dat instrument een stuk flamenco.
Vanwege de internationale doorbraak van de K-Pop, met dank aan Psy, is de J-Pop een beetje buiten beeld geraakt – terwijl er toch nog een indrukwekkende hoeveelheid meuk geproduceerd wordt aan de andere kant van het water. Maak op deze fijne vrijdagavond kennis met Ladybaby.
Zangeres Dido Florian Cloud de Bounevialle O’Malley Armstrong maakt stemmige liedjes over de rafelranden van de liefde, zoals de bindingsangst in bovenstaand Life for Rent: If my life is for rent / and I don’t learn to buy / well, I deserve nothing more than I get / as nothing I have is truly mine.
Het Faran Ensemble bestaat uit drie Israëlische muzikanten op Perzische/Arabische instrumenten. In de muziek hoor je nog de gezamenlijke cultuur van het Midden-Oosten.
Omdat het gisteren kennelijk wat te soft en melodieus was, krijgt u vandaag The Hard Way, drie gevoelige jongens uit Rotterdam, die u aanstaande zaterdag in hun thuisstad kunt zien optreden.
Nekrogoblikon – de naam van de band zegt eigenlijk wel zo’n beetje wat u mag verwachten van het clipje en de muziek.
Komend jaar zit Ralph Stanley zeventig jaar in het vak. Toeren, toeren, toeren. Pas op zijn 72ste kwam de grote roem, dankzij bovenstaand lied, dat in de film O brother where art thou belandde. Het is een dirge, een traditioneel lied dat op begrafenissen wordt gezongen.
Opwarmertje voor de wilde nacht die u ongetwijfeld tegemoet gaat: electroswing met Little Violet.
Make the girl dance is een Frans duo dat nogal repetitieve muziek maakt (denk Mr Oizo), die op zichzelf niet zo onderscheidend is. Dus wat doe je dan? Je maakt er een geinig clipje bij. De eerste keer was goed raak (nsfw), maar bovenstaande boeit langer.