De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Vassar Clements was een bluegrass violist, die meer dan vijftig jaar op het podium stond. Soms met een eigen band, soms met andermans band, als er maar behoefte was aan een virtuoze violist. Bovenstaand nummer van zijn hand vormt ook de basis voor de grootste hit van een band waar Clements niet in zat, de Charlie Daniels Band, The Devil went down to Georgia.
Prettig gestoord, zo mogen we MC Itsuka en DJ Gonchi van Charisma.com wel noemen. Angstaanjagend, wordt ook wel gezegd. Enfin, het komt allemaal bij elkaar in bovenstaande elektrorap-clip.
Laten we eerlijk zijn: deep house heeft de neiging om saai en gemakzuchtig te zijn. Niet het werk van Hraach, van wie ik alleen heb kunnen achterhalen dat hij Hrachya Baghdasaryan heet en dus vermoedelijk uit Armenië afkomstig is. Nog steeds hypnotiserend, maar met genoeg variatie in de muzieklagen.
De echte metalheads gaan me hierom haten, maar ik vroeg me dus af of de Bulgaarse popmuziek in 2015 nog iets anders had opgeleverd dan dit soort trash, en toen stuitte ik op Metalwings. Ja, dit is behoorlijk clichématige sprookjesmetal, maar wat me bij dit genre altijd opvalt is dat ook de middelmatige bands zoveel goede muzikanten bevatten. Ook als het niet uw soort muziek is, let maar eens op hoe perfect alles getimed is.
Stukje popgeschiedenis vanavond. Chinese Detective is een onuitgebracht nummer van Yazoo, gemaakt voor een televisieserie. Het werd ook live gespeeld tijdens de tour van 1981, halverwege de set, om de stem van Alison Moyet even rust te gunnen. Op de liveplaat die de BBC indertijd uitbracht, is het nummer eruit geknipt.
Bovenstaande opname komt van een bootleg. De geluidskwaliteit is niet geweldig, maar je hoort wel dat het eerder een Depeche Mode nummer is: het ontbeert de warmte van Yazoo. Voor de echte fans: Yazoo schreef nog een nummer voor een televisieshow: Get set for summer.
Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend onder haar artiestennaam Mirah, is een Amerikaanse zangeres. Ze maakt indie-pop met aardige rafelrandjes. Zoals hier, op cold cold water, uit 2002.
Igorrr is de fransman Gautier Serre. Zijn muziek is een zenuwachtige, bizarre mix van de genres metal, breakcore en klassiek/barok, plus nog een tiental invloeden, afhankelijk van het stuk waar je naar luistert. Denk aan Venetian Snares, maar nog een graadje meer bizar.
Luister naar het stuk Tendon van z’n album Nostrill uit 2010.
In de serie Gekke Instrumenten vandaag de zingende zaag. Dit is inderdaad een echte zaag die als instrument gebruikt wordt door er (meestal) met een strijkstok over te strijken. Kev Hopper bracht in 2002 een mini-album (Saurus) uit gewijd aan dit instrument.
Bijna op de minuut af op het moment dat dit stukje op sargasso verschijnt, zal hij gedraaid worden op radio 2, in die exercitie van muzikale burgerlijke braafheid die Top 2000 heet. Het nummer Hurt, door Johnny Cash, hoog in de lijst op nummer 26. Tekenend vind ik dat.
Het nummer is oorspronkelijk van Nine Inch Nails ofte wel Trent Reznor. Op de achtergrond bij de coupletten horen we een soort van beademingsmachine ruisen, want Reznor’s leven is enkel nog een mechanisch voortslepen, getekend door ellende. De minimale gitaarbegeleiding hier is bewust vervormd, het geluid valt regelmatig even weg alsof de bandopname beschadigd is. Het beaccentueerd de rotzooi die z’n leven is. Om de refreinen extra kracht bij te zetten vallen deze stijlfiguren weg zodra het refrein inzet – bijzondere productionele stijltechnieken die het nummer tot een waar kunstwerkje maken.
En Johnny Cash maakt er weer een gewoon liedje van – best aardig gedaan, maar het is in essentie terug bij gewoon een liedje, door een zanger met (vroeger) een goede stem. Ik respecteer Johnny Cash, en de man heeft een mooie stem en brengt het gevoelig, maar het origineel van Nine Inch Nails is gewoon op alle fronten beter: de zang is veel intenser, Reznor doet veel meer met z’n stem en met verschillende emoties er in, en de productie is op een bijzondere manier aangepast aan het thema van het stuk.
Encre is de Normandier Yann Tambour. Sinds 2001 brengt hij muziek uit, vaak met fluisterende stem, maar net zo vaak ook volledig instrumentaal.
Djivan Gasparyan is een Armeens muzikant/componist. Hij staat bekend als de meester van de Duduk, een Armeense fluit van abrikozenhout met een dubbel riet. Dat dubbele riet zorgt er voor dat beide rieten tegen elkaar aan vibreren waardoor een kenmerkend geluid ontstaat. De man heeft een uitgebreide discografie en een nog langere waslijst aan muzikale projecten waarop er weer eens iemand was die maar een stemmig exotisch oosters geluid nodig had, en dus automatisch bij de meester zelve uitkwam.
Voor het commentaar op het Closing Time-liedje van vandaag schakelen we over naar David Bowie. Kom er maar in David.
I saw a cousin of mine when I was young. She was dancing to “Hound Dog” and I had never seen her get up and be moved so much by anything. It really impressed me, the power of the music. I started getting records immediately after that.
Het beeldmateriaal zal u duidelijk maken dat The King in 1957 nog moeite had met playback.