De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De gitaren zo vet aanzetten, dat doen ze zelfs in de Verenigde Staten niet meer, maar de Messer Chups komen uit Sint Petersburg, dus dan mag het.
Little Jesus is een gitaarbandje uit Mexico City. dat in eigen land sporthallen vol krijgt. Bovenstaand nummer komt van hun vorige week verschenen album Rio Salvaje. Het clipje is een zoetige tienerromance tot het, uhm, verrassende einde.
LFO staat voor Low Frequency Oscillation, en het is de band van wijlen Mark Bell. Wie is dat nou weer, zult u zich afvragen, maar de man vergaarde eeuwige roem met het nieuwe bijzondere geluid dat hij creeerde op Bjorks Homogenic – Bell was verantwoordelijk voor de electronische beats die een aanzienlijke rol spelen op dat album. Een bloeiende samenwerking die zou voortduren tot de veel te vroege dood van Bell, op z’n 43e.
Do Make Say Think is een postrock band uit Toronto, Canada. Ze zijn een typerende vertegenwoordiger van de Constellation Records platenmaatschappij, waar ook bands als Godspeed You Black Emperor en A Silver Mount Zion opzitten.
Zo heftig als bij de juistgenoemde bands gaat het bij Do Make Say Think meestal niet er aan toe.
Melinda Miel stelt zich af en toe wel een beetje aan, maar ze kan zich wel mooi aanstellen.
Net als gisteren gewoon een leuk bandje, Kasabian, uit Leicester. Al twintig jaar goed bezig.
Wild Child, gewoon een leuk bandje uit Austin, Texas.
Het idee was een trio op te richten zoals in de jaren vijftig en zestig hadden bestaan: Martha & the Vandellas, The Ronettes, The Supremes. Het moest alleen wat eigentijdser, wat rebelser, wat intelligenter. Het was een teken des tijds dat er zó veel talent bleek te zijn dat de producenten een kwartet konden vormen: En Vogue.
Opgericht in 1989 had het viertal in 1992 een welverdiende wereldhit met het stampende “Free Your Mind”.
Het laatste item in onze serie over de Boekenweek kan niet anders zijn dan een Closing Time. De Beatles dus, met een prachtig nummer dat in 1966 nummer één was in diverse hitparades. En terecht.
[In de Boekenweek publiceerde Sargasso recensies van meesterwerken die uw boekhandel niet op voorraad heeft maar wel op voorraad zou moeten hebben. Gemist? Hier vind je ze terug]
Super-model en actrice van typische Hollywood-films doet een uitstapje naar de muziek en maakt een plaatje. Dat moet wel rotzooi zijn. Zeker gezien het feit dat ze de meeste nummers op haar 16e schreef.
Maar dat ze alles zelf schreef toont al aan dat we hier een uitzondering te pakken hebben. Milla Jovovichs album The divine comedy uit 1994 springt er verrassend uit, in positieve zin. Goed, het is niet wereldschokkend vernieuwend, maar het is mooi gedaan: goed in elkaar zittende liedjes, aparte instrumenten zoals accordeon en mandoline, goed gezongen, mooi geproduceerd.
Lebanon Hanover is een Brits-Zwitsers duo dat goed naar The Cure geluisterd heeft. Dark Wave schijn je het te moeten noemen, een term die ik niet kende, maar dat kan komen omdat ik indertijd niet genoeg naar de Duitse radio luisterde.
La Vida Bohème is een alternatieve rockband uit Caracas, Venezuela, die zichzelf schatplichtig acht aan The Ramones. Tien jaar bestaan ze inmiddels en eerder deze maand brachten ze hun vierde album uit, waarvan bovenstaand nummer afkomstig is (muziek vanaf 1:30, maar de hele clip is de moeite waard, vooral als u Spaans beheerst).