De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Sona Jobarteh verdeelt haar tijd tussen haar geboortestad Londen en Gambia, het land waar haar voorouders al generaties lang muzikant waren. Bovenstaand lied is gecomponeerd voor de vijftigste onafhankelijkheidsdag van Gambia.
Kabanjak is de artiestennaam van de Duitse producer Ingo Möll. “Dance of the obscure” is aanstekelijk knip- en plakwerk, waar ik geen origineel bij heb kunnen vinden.
Natalia Lafourcade was negentien jaar oud toen ze een Latin Grammy won voor het beste debuutalbum van 2003. De Mexicaanse met Franse roots, hier geflankeerd door Lila Downs (rechts), speelt met haar band een mengeling van pop, jazz en Mexicaanse folk.
Kiran Ahluwalia is een Indiase zangeres die in New York woont. Hierboven te beluisteren in een combinatie met de Malinese band Tinariwen, waaraan we eerder een Closing Time wijdden. Deze versie is een beetje afgeraffeld om in het westerse vijfminutenstramien te blijven. Rustiger opgebouwde versie hier.
Peia Luzzi noemt zichzelf liedjesarchivaris. De klassiek geschoolde Amerikaanse spoort over de hele wereld oude volksliederen op en steekt ze in een eenvoudig nieuw jasje, vooral gedragen door haar stem.
Asaf Avidan is een singer/songwriter uit Israel (en geen Israelische singer/songwriter, benadrukt hij zelf). Lange, experimentelere versie van bovenstaand nummer hier.
Wandering is de grootste hit van Hako Yamasaki. Ze scoorde hem in 1975, toen ze achttien jaar oud was. In meer recente jaren heeft ze paar bijrollen in films gespeeld. In het Japans zal er ongetwijfeld meer over haar te vinden zijn op het net.
Iets vroeger op de vrijdagavond dan u van ons gewend bent, maar op dit moment begint de inauguratie van Donald Trump als 45ste president van de Verenigde Staten. Hij had wat moeite artiesten te vinden om bij zijn feestje op te treden.
Wij niet. Want wie kunnen de happening beter begeleiden dan de CBS Trumpeteers, een gospelgezelschap uit Baltimore dat in 1948 zijn enige hit had? Met ‘Judgement is coming, it won’t be long’ hebben ze ook nog eens een toepasselijk nummer op het repertoire staan.
Nou vooruit, nog een keer electronische muziek, maar dan weer heel anders. Het Kammerflimmer Kollektief is een Duits muziekgezelschap dat opereert op de scheidslijnen tussen jazz, noise, electronische muziek en experiment. Sinds 1999 hebben ze een stuk of tien albums uitgebracht.
Murcof is de Mexicaan Fernando Corono, uit de desolate grensplaats Tijuana, maar thans woonachtig in Barcelona. Zijn muziek kenmerkt zich door ingetogen electronica, aangevuld met klassieke instrumenten (strijkers, stem) en piepjes en kraakjes.
Ben Frost is een Australische IJslander. Sinds een dikke tien jaar vergast hij de wereld op zeer intense electronische muziek. Zijn album uit 2009 was dan ook toepasselijke getiteld By the Throat.
“This song just got me pregnant” luidt een van de commentaren op Youtube bij bovenstaand muziekje. En geef toe, alleen al de manier waarop Dr Lonnie Smith (die helegaar geen dokter is, overigens) met zijn tulband in de verte kijkt, doet bij u de behoefte opkomen om te klikken. Dr Lonnie is een meester op het Hammond orgel.
De man is van 1942 en staat al sinds zijn tienerjaren op het podium. Sterker nog, dat staat hij nog steeds, want hij heeft net een nieuw album uit. Op 10 februari kunt u hem zien in Bird (Rotterdam) en de dag erna in North Sea Jazz Club (Amsterdam).