De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Myrkur is een black metal project van de Deense dame Amalie Bruun. De muziek is sfeervol en traag, en behoorlijk goed geproduceerd. Ik zeg het er maar even bij, want zeker bij de oudere (Noorse) black metal klonken de drums nogal eens alsof er gebruik was gemaakt van een pannenset, met daaroverheen wat extra ruis gemixt.
Anyway, verrassend en heel mooi dit.
Hele vage muziek, met een vage clip, van het (vage) gezelschap Igorrr. Voor de muzikale avonturiers.
Ik hou van blaasmuziek. Lucian Berio (in 2003 overleden) heeft een aantal schitterende Sequenzas gecomponeerd, waaronder deze voor trombone solo. Sequenza V is bedoeld als ode aan de clown Grock en dient dan ook in clownskostuum te worden uitgevoerd. Hier de uitvoering door Christian Lindberg.
Sequenza V is geschreven in 1966 voor trombonist Stuart Dempster. Die trombone, daar kom ik nog op terug.
Net gisteren uitgebracht, ‘Hunter’ van Anna Calvi. Een ondergewaardeerde artieste, als u het mij vraagt. Ze bracht in 2014 een EP met zeer beluisterenswaardige covers uit.
In mijn eerste Closing Time vertelde ik waar ik fan van was als kind. Na de Dolly Dots en Doe Maar kwam Duran Duran. Nu ik het zo opschrijf blijkt dat ik al vroeg een liefde had voor alliteraties.
Toen ik een jaar of 13 was werd The Reflex een grote hit, met die geweldige clip waarbij het lijkt of het publiek overspoeld wordt door een plens water. Van de tekst begreep ik geen ruk (nog niet eigenlijk), maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was op slag verliefd op Simon Le Bon, wat een gelukkie was, omdat Doe Maar datzelfde jaar uit elkaar ging en dit mijn liefdesverdriet daaromtrent een beetje dempte.
Als nieuwbakken redactielid kennen jullie mij nog niet zo goed natuurlijk, behalve dan dat ik in de tot nu gepubliceerde stukken als gastredacteur best wel een mening heb. Maar er is meer! Ik heb ook een muzieksmaak, jawel. Die is in de loop van mijn leven alle kanten op geschoten. Het lijkt me wel een aardig idee om via Closing Time een inkijkje te geven in die ontwikkeling.
Het begon als klein meisje met de Dolly Dots. Nee, geen zorgen, daar zal ik je niet mee vervelen…hoewel ik het stiekem nog steeds best leuk vind, being my first love and all. Maar kleine meisjes-pop lijkt me niet aan jullie besteed.
Abby Roach de lepellady….
Ze is uniek maar beslist geen curiositeit, want ze treedt al jaren op en verdient er haar brood mee. Bekijk ook deze korte film (10 m in.) over/met haar.
Nu is lepelen meer bekend als ritmische begeleiding van (vooral folk) muziek, dus hier de ‘Spoon Lady’ aan het werk in ‘You gotta move’.
Helaas*, ook aan deze serie over ‘muziek op gratis schijfjes’ komt een eind. In stijl, met een bandje van “Dynamo Open Air 1997“. Het eindigt op een erg mooie manier: met Neerlands metaltrots Within Temptation. U kent het muziekgezelschap wellicht sinds hun doorbraak in de mainstream, met de Top-40 hits Ice Queen en Mother Earth (en nee, deze keer niet ironisch). Maar voor hun doorbraak-cd Mother Earth maakte de band al een prachtig album, Enter. Het is wat mij betreft een mijlpaal in het genre ‘atmosferische death metal waarin een death grunt wordt afgewisseld met heldere vrouwenzang’, dat waarschijnlijk alleen nooit een officieel genre is geworden omdat de naam iets te lang is (en ADMWEDGWAMHV ook niet echt een lekkere afkorting is).
Ik zal er geen gewoonte van maken, glamrockers en hair metal in de Closing Time, dat beloof ik. Toch doe ik het nu, bij wijze van uitzondering, voor Mötley Crüe (met metal umlaut).
Ten eerste omdat het goed past binnen mijn (bijna ten einde zijnde) miniserie ‘gratis meuk’. Deze live versie is te vinden op het het hilarisch (ahum) genaamde “Rock ‘S Cool” verzamelaartje (met dito smaakvol artwork), van de platenlabels SPV en Steamhammer.
Dimmu Borgir, uit Noorwegen. Black Metal, van het melodische soort. Waarschijnlijk hun bekendste nummer, van het album Enthrone Darkness Triumphant uit 1997. En van het gratis cd’tje ter ere van Dynamo Open Air 1997. Ze bestaan nog steeds, en maken nog steeds heel aardige muziek.
En ja, een versie met Spaande ondertitels ja – de geluidskwaliteit van de andere versies op joetoep was te erg, en dit soort sfeervolle, atmosferische muziek heeft een béétje geluidskwaliteit gewoon nodig.
Eigenlijk is er op deze plek al voldoende aandacht aan leven, werken, meningen, overlijden en invloed van David Bowie besteed. Collega Prediker maakte bovendien al een mooie reeks met covers, zoals deze. Welbeschouwd is er geen geldige reden om hier opnieuw aandacht aan Bowie te besteden.
Maar!
De ESA heeft besloten een sonde naar Mars te sturen, de ExoMars, en een door de Britten gebouwd karretje zal daar op de Rode Planeet, nog meer dan eerder robots, op zoek gaan naar leven. U mag meedenken over de naam van het voertuig. Hier vindt u meer informatie en het lijkt me, eerlijk gezegd, een totale no brainer dat de Britse Marsrover geen andere naam mag krijgen dan “David Bowie”.