De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Dit is weer zo’n clipje dat opeens voorbij komt en waar ik spontaan een beetje verliefd op word. Ik ben dol op dit soort nijvere huisvlijt. Het meisje is in het begin duidelijk wat verlegen met de situatie, maar je ziet het vertrouwen en daarmee het plezier groeien. En daarbij is het gewoon prachtig gezongen. Ik krijg hier een hele grote glimlach van op mijn gezicht.
Eric Nouhan en Spymaster – Spontaneous: Oldskool shit. Met een verhaaltje over hoe ik daar toentertijd, ooit, in een ver verleden, way back (geez I’m getting old), kennis mee maakte.
Ik denk dat het ’97 was, toen ik en mijn toenmalige vriend de ongelooflijke mazzel hadden een appartement te vinden naast/boven onze winkel (zie deze Closing Time). Daarvoor woonden we een half jaar (of zo) in de Kalverstraat, in een vrij kloterig en veel te duur appartement, waar ik ook nog dagelijks getrakteerd werd op de orgelman. Die ik nog net niet de hersens heb ingeslagen. Nederlandse cultuur prima, als je eraan voorbij loopt. Maar elke dag een paar uur die herrie onder je raam is echt niet te harden. Zeker niet als je met die verdomde btw-administratie of iets dergelijks bezig bent. Ik heb echt wel eens serieus ruzie met hem gehad, maar hij had een vergunning en ik alleen mijn grote bek. Hij won.
Nkisi is mede-oprichter van het label NON Worldwide, waarvoor ze elektronische muziek maakt vanuit een Afrikaans-diasporisch perspectief.
De nieuwste Britse controverse rondom ‘gewelddadige’ muziek betreft drill, een kruisbestuiving tussen Amerikaanse trap en Britse grime. De jongemannen in deze video werden tijdens de opname belaagd door de politie – in kogelvrije vesten begeleid door een helikopter – omdat er wapens zouden zijn gesignaleerd, die niet werden aangetroffen. Omdat drill volgens de Londense politie verantwoordelijk zou zijn voor de toename in ‘knife crimes’ en dodelijk geweld wil ze drill het liefst verbieden (op last van de politie haalde YouTube al 30 video’s offline). De jongemannen zelf zeggen dat drill juist een uitweg is uit hun wereld van geweld, armoede en uitsluiting.
Ach die Koos. Ik ben nooit fan van Koos Alberts geweest, maar het raakt toch altijd even als zo’n icoon het leven laat.
Toen hij met Ik Verscheurde Je Foto doorbrak, leek het land wel verdeeld in voors en tegens. Polarisatie avant la lettre?…nah, niet echt. Kwestie van smaak. Hele volksstammen houden hartstochtelijk van hem en zijn muziek. Ik vond het vreselijk, maar ben helaas behept met een geheugen en dus kan ik het lied van A tot Z meezingen. Net als Zijn Het Je Ogen.
Ach die Koos. Ik ben nooit fan van Koos Alberts geweest, maar het raakt toch altijd even als zo’n icoon het leven laat.
Toen hij met Ik Verscheurde Je Foto doorbrak, leek het land wel verdeeld in voors en tegens. Polarisatie avant la lettre?…nah, niet echt. Kwestie van smaak. Hele volksstammen houden hartstochtelijk van hem en zijn muziek. Ik vond het vreselijk, maar ben helaas behept met een geheugen en dus kan ik het lied van A tot Z meezingen. Net als Zijn Het Je Ogen.
Dat nummer en bijbehorend album maakte hij voor zijn zeer ernstige auto-ongeluk waarbij hij een dwarslaesie opliep. Zijn stembanden waren ook behoorlijk beschadigd. Ondanks dat, of misschien mede dankzij dat, bleef hij een populaire volkszanger. Hij was een vechter. Maar verloor uiteindelijk het gevecht met kanker.
Rust zacht Koos. We zullen je niet vergeten.
Bonus en eerbetoon:
Toen ik eind jaren ‘80/begin jaren ’90 danig werd bijgespijkerd wat muziekkennis betreft, waarmee ik bedoel dat ik allerlei muziek leerde kennen die niet op dat moment in de Top 40 stond, begon de housescene voet aan de grond te krijgen. Ik vond het in eerste instantie drie keer niks, wat een nepmuziek. Tot ik mijn eerste pilletje kreeg, waarna vele nachten in de Waakzaamheid volgden.
Halverwege de jaren ’90 werd the place to be de Mazzo. Daar ontmoette ik een heerlijke gozer die me mee naar huis nam en sindsdien woon ik in Amsterdam (allang niet meer met dezelfde gozer trouwens.). We begonnen samen een winkeltje, de alien-winkel die ik in deze Closing Time even aanstip. Dat bleek een gouden greep, nog voor de opening stonden de mensen al te dringen om naar binnen te gaan, alleen vanwege een petje en een T-shirt in de etalage met een alien-hoofd. We hadden ook mazzel met de tijdgeest; de film Independence Day kwam uit op de dag dat we open gingen. Precies een jaar later landde de Pathfinder op Mars. Toen was onze winkel al veranderd in een vrij bizarre toko, met een behoorlijke collectie aliens in allerlei vormen. Van kettinkjes tot alien-embryo’s in een glazen pot, alles verlicht door blacklight om de glow-in-the-dark-items goed tot hun recht te laten komen.
Crowded House ging in 1996 ter ziele, om in 2006 weer uit het graf op te staan. Dat heb ik eerlijk gezegd van Wiki, want het was me totaal ontgaan. De gebroeders Finn hebben nauwelijks een deuk in een pakkie boter geslagen sinds ze hun succesvolle band hebben opgedoekt. Misschien dat Neil daarom nu met Fleetwood Mac op tour gaat.
Niettemin koester ik het album Woodface al sinds jaar en dag. Ik weet niet wanneer ik Crowded House zo goed ben gaan vinden. Lange tijd was het gewoon zo’n band die ik op de radio hoorde en lekkere liedjes maakte, maar waar ik verder niet veel aandacht voor had.
Neil Young is vooral de held van mijn vriend, maar hij kan bij mij ook een aardig potje breken. En dat doet ie dan ook best wel, hij trekt zich weinig aan van conventies, speelt en zingt niet heel strak en experimenteert er op los. Je weet eigenlijk nooit echt wat je aan hem hebt (daar kan platenbaas David Geffen over meepraten).
Maar hij heeft wel een indrukwekkende 37 studioalbums op zijn naam staan. Veel protestsongs, waarvan de bekendste misschien wel Southern Man is, waarop Lynyrd Skynyrd ludiek antwoordde met Sweet Home Alabama.
De nieuwe single van Anna Calvi heeft in ieder geval een geweldige groove.
De producers van KEXP hebben een neus voor niet-commercieel talent. Oud talent, aanstormend talent, net doorbrekend talent. De oude rotten van Tinariwen zijn inmiddels zo doorgewinterd, dat ze wel weten hoe je een raspend & swingend geluid neerzet. Toch weten ze de presentator nog te verbazen.
Cubaanse hiphop met Orishas. Laat u door de eerste noten niet op het verkeerde been zetten.