De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
In een grijs verleden kreeg ik de CD ‘In Absentia‘ van Porcupine Tree in mijn handen gedrukt van een collega. Ik vond er maar weinig aan, op het slotnummer na.
Steven Wilson is niet alleen gitarist en leadzanger van de Britse progressive-rockband Porcupine Tree, maar doet daarnaast ook nog soloprojecten. Hier schittert hij met de formidabele zangeres Ninet Tayeb tijdens een oefening in de Royal Albert Hall.
Fun fact of the day: Anton Corbijn (die de videoclip voor dit nummer maakte) verstond de songtitel verkeerd en dacht de titel ‘Egg Hunter’ was, waardoor eieren een thema in de clip werden.
Déze mag natuurlijk niet ontbreken in de serie drugs van Closing Time. Ik kwam erop door een bizar gesprek in een groepsapp over, nou ja beestjes dus. Dat had in dit geval niets met dronkenschap te maken (ik heb het bewijs gezien dat er écht beestjes waren), maar de associatie was natuurlijk snel gemaakt. We werden er allemaal vrolijk van, want o heerlijk jeugdsentiment. Heel grappig ook dat de groep zich Ronnie en The Ronnies noemde, dus niet “and” maar wel “the”. De heerlijke kneuterigheid van de jaren ’60. En het blijft een grappig liedje.
Bishop Briggs is de stage name van de Britse singer/songwriter Sarah Grace McLaughlin (leuke bio, wat een globetrotter!). Zomaar weer iemand die ik per ongeluk tegenkwam door op een willekeurige YouTube-mix te klikken. Nou ja, dat gaat niet helemaal willekeurig natuurlijk, het begint meestal met een artiest die ik al eerder heb beluisterd. Ik schrok er wel even van, het past niet bepaald tussen Paolo Nutini en Bill Withers, maar ik ben toch blij dat ik niet door heb geskipped. Best wel gaaf! Die Black Box Sessions ga ik ook maar eens nader bestuderen.
Fever Ray is een soloproject van Karin Dreyer (The Knife). Aardig detail: de cover van dit album is gemaakt door Charles Burns, de auteur van Black Hole comics, een serie vervreemdende strips over pubers die last krijgen van een door sex overgedragen ziekte die groteske vervormingen veroorzaakt, die ook de moeite waard zijn om eens te bekijken.
Sinds het begin van de oorlog in Syrië woont Omar Souleyman in ballingschap in Turkije. Dat weerhoudt hem er niet van om met een coole zonnebril op zijn snufferd dancestampers te maken.
Noorwegen: niet alleen het huis van een gestoorde black metal-scene die zichzelf uiteindelijk uitmoordde (how’s that for your random fact of the day?), maar ook het land waar Susanne Sundfør geboren en getogen is. Die ook best aardige nummers maakt.
Wat gladder dan hun oudere werk, maar dat krijg je als je aan de haal gaat met een nummer van Berlin-zangeres ’take my breath away’ Terri Nun. Aan de andere kant is de 2e helft van dit nummer de beste weergave van de technologische mad-max doom die de Sisters probeerden te vinden met Lucretia, my reflection en Dr Jeep en die je ook terugvindt in films als de Terminator-saga.
Pertubator zit in hetzelfde genre als Gunship: Tech Noir, aka retro jaren 80. Gelieve zonnebrand factor 20 miljoen te smeren voor het luisteren en uw 8-bits videos in de comments te plempen.
Iedere kerkdienst gaat er stukken op vooruit met wat drum ’n bass. Tenslotte weten de fundi’s wel waar de swing vandaan komt.
Ik ben dol op sciencefiction, dus ik zat vandaag klaar voor de eerste aflevering van Roswell, New Mexico. Overigens een remake van een serie uit de jaren ’90, die ik toen ook verslond, maar waar ik weinig herinneringen aan heb, zoals dat gaat. Vooralsnog ben ik niet heel erg onder de indruk van het verhaal, maar wel van de muziek. Onder andere dit nummer van Frances komt voorbij. Daar was ik wel meteen van onder de indruk.