serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Legendarische bluesgitaristen

Eerder deze week voegden we Barbara Lynn en Ana Popović toe aan het illustere gezelschap bluesgitaristen bestaande uit Elizabeth Cotten, Sister Rosetta Tharpe, Memphis Minnie, Beverly “Guitar” Watkins, Peggy “Lady Bo” Jones, Odetta, Deborah Coleman, Etta Baker, Bonnie Raitt en Debbie Davies.

Awel, vanavond breiden we die lijst dus uit met Carolyn Wonderland. En vooruit, voor degenen die menen dat blues echt niet zonder mannen kan, ziet u haar in het filmpje hierboven John Mayall  bijstaan zijn 85e verjaardag te vieren.

Closing Time | Covers

Covers. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Meestal omdat covers ‘meer van hetzelfde’ zijn. Oninteressant, inspiratieloos. Dertien in een dozijn-bandjes die dertien in een dozijn-muziek maken en alleen kunnen kopiëren wat anderen al eerder gedaan hebben. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, waarbij de artiesten een nummer eigen maken. Iets toevoegen, of juist iets verwijderen waardoor je naar een nieuwe versie luistert die dermate anders en interessant is dat het zich kan meten met het origineel zonder te parasiteren. Wat placebo deed met ‘Running up that hill‘ van Kate Bush, bijvoorbeeld. Of Torre Florim van De Staat met ‘Fire Starter‘ van The Prodigy.

Closing Time | Zie je niet wat je me aandoet?

Gisteren vroegen we of u een heel ander rijtje namen had verwacht toen we stelden dat  Barbara Lynn een plaats hoort te hebben in dit rijtje legendarische bluesgitaristen. Wie zonder meer ook er aan toegevoegd kan worden is Ana Popović, hier met ‘Can’t You See What You’re Doing To Me’.

Ana Popović studeerde in 1996 jazzgitaar en wereldmuziek aan het Utrechts conservatorium, woonde zo’n 10 jaar in Nederland en had hier een poosje de ‘Ana Popović Band ‘ tot ze in 2001 solo ging.

Closing Time | Damien Rice (en de serie Dickinson)

Ik haal best veel nieuwe (soms ook oude) muziek uit de series die ik bekijk. Dit nummer, It Takes a Lot to Know a Man van Damien Rice, komt uit de nieuwe serie Dickinson, over de bekende dichteres Emily Dickinson.

Vreemd genoeg is deze serie in comedy-vorm gegoten, bij zo’n vermaarde artiest verwacht je toch iets anders. Maar het is echt geinig gedaan. De spookachtige toestanden die je in de trailer ziet, heb ik nog niet helemaal in de smiezen – ik heb de serie nog niet uit – maar ik heb er tot nu toe veel lol in.

Closing Time – Babes in Toyland

Uit de tijd dat de kleine zaal van NightTown in Rotterdam vuige bandjes programmeerde en ik daar op de bonnefooi heen ging. Babes in Toyland met Bruise Violet. Ruige vrouwenrock, een bassiste die de hele avond achter haar haren verborgen zat en drie kwartier raggen op bas, gitaar en drum. Mijn liefde voor gitaarherrie was geboren.

Closing Time | Helloween

Ah, die goede oude tijd, toen je een bandje leerde kennen doordat iemand je een bandje (dus: een cassettetape, voor de jongeren onder ons, dit) gaf. Zo maakte ik ooit kennis met Helloween, in hun absolute topperiode, ten tijde van de twee Keeper of the Seven Keys albums.

Het is een blauwdruk voor wat later (voornamelijk Duitse) powermetal gaat worden: epische, lange en bij vlagen briljante nummers, zoals het pareltje dat u hier kunt luisteren. Afgewisseld met (soms wel erg blije) meezingers. Een prima combinatie.

Closing Time | Rita Hovink – voor mijn moeder

Afgelopen weekend overleed mijn moedertje op 78-jarige leeftijd. Ze laat een hele schare verdrietige mensen achter, want ze had een groot hart.

Ze was een creatief mens, kookte de sterren van de hemel, maakte haar eigen kleding (en die van ons kinderen, niet altijd tot ons genoegen). Ze speelde toneel, zong en speelde piano, en ze schreef alsof haar leven ervan af hing. Ik heb gelukkig een aantal van die dingen van haar geërfd. En als er 1 artiest is waar ze altijd mee dweepte, dan is het Rita Hovink. Laat Me Alleen is volgens mij haar favoriet. Dus deze is voor haar.

Vorige Volgende