De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Roland the Headless Thompson Gunner is een protestlied van David Lindell en Warren Zevon uit 1978. Hier in een cover van Lauren O’Connell, met beelden uit een Italiaanse documentaire over huurlingen in Afrika.
Ik kreeg ooit van iemand de filmmuziek van Dumb & Dumber. Daar zaten best aardige nummers tussen, zoals ‘Hurdy Gurdy Man’ van de Butthole Surfers. U zoekt ze zelf maar op als u interesse heeft. In 1996 scoorden ze dit hitje.
Yello is een Zwitsers elektronisch duo dat groot werd tijdens de Neue Deutsche Welle. U heeft hun deuntjes en samples ongetwijfeld vele malen voorbij horen komen zonder zich te realiseren dat u luisterde naar werk van Dieter Meier en Boris Blank.
Toepasselijk liedje voor één van de grote nieuwsthema’s van dit moment: de Brexit. Gelardeerd met foto’s van de “Led by donkeys” campagne vraagt een kind zich dit liedje van de Undead Musicians Club af aan welke kant de vader stond in de Brexit burgeroorlog.
Rufus Wainwright brengt een ode aan de meester op diens 60-jarige verjaardag.
“My Dad thought ‘Cola’ was funny,” she says. “My mom didn’t think it was that funny.” The line came from something her Scottish ex-boyfriend said: “He was talking about American girls, his vision of American girls was that all their pussies tasted like Pepsi-Cola, and that they were such a dream. I thought that was the funniest fucking thing I’d ever heard. (Rolling Stone, 2014)
Mark Lanegan is een oude rot in het vak. Hij timmert al aan de weg sinds 1984. Hij maakte nog muziek met Kurt Cobain, was lid van Queens of the Stone Age en heeft meer dan tien albums op zijn naam staan. Night Flight to Kabul is van zijn kersverse album Somebody’s Knocking (2019)
Out of the blue kwam er vandaag zomaar een oud nummer in mijn hoofd. God weet waar ik ’t vandaan haal, ik heb ’t al jaren niet meer gehoord. Er zal ergens in mijn hersenen een associatie zijn ontstaan, gek dat je die soms gewoon niet herkent. Maar ik heb de best-off-cd wel in de kast staan; Billy Idol is een van mijn guilty pleasures. Lekkere punkrock-kitsch.
En blijkbaar rockt ie er nog lustig op los, hoewel hij inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd bijna heeft bereikt. Hij ziet er ook nog bijna precies hetzelfde uit als vroeger, met een paar kraaienpootjes meer, maar verder geen spat veranderd. Ik hou ervan! Ook de jongere generatie is er niet vies van. Deze live-versie van Rebel Yell met Miley Cyrus uit 2016 is heel niet onverdienstelijk.
Van alle soorten solo’s is de drumsolo misschien wel de meest in de lucht geïmiteerde. Gitaarsolo’s in de lucht zie je ook nog wel, maar zelden zie je een trompet of blokfluitsolo zo uitgevoerd.
De grote vraag bij dit fragment is natuurlijk: hoe doet Rowan Atkinson het? De sketch is de afsluiting van een show in het Boston University Theatre op 19 en 20 december 1991. Dat is lang voor een technologische gadget als de Aerodrums (hier gedemonstreerd) op de markt kwam.
Gisteren werd bekend dat Pink Floyd op 29 november een nieuwe box – The Later Years – uitbrengt met o.a. 13 uur aan niet eerder uitgebracht materiaal. Met in totaal 16 schijven lijkt deze release dus vooral gericht op de hard core verzamelaar / liefhebber.
Girlpower! Wat een geweldige cover van The Chain van Fleetwood Mac is dit zeg. Vierstemmig. Met viool. En wat een heerlijk divers clubje ook, allemaal prachtig op hun eigen manier. Het plezier en de passie spatten gewoon van het beeld. Dat geldt trouwens net zo goed voor de mannen op de achtergrond. Wat is ’t toch mooi om te zien als muzikanten met elkaar iets tofs neerzetten.
Concha Buika is een Spaanse zangeres met roots in Equatoriaal Guinea. Ze won al de nodige prijzen met haar muziek, die zich beweegt tussen jazz en flamenco.