De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Eén album maakten de Propellerheads, maar wát een album. Big Beat was als genre kortstondig populair rond de eeuwwisseling, maar heeft wel het nodige aan iconische nummers opgeleverd. Waaronder dus bovenstaande.
Jorge Cafrune was een Argentijnse folkzanger van Libanese komaf. Tijdens de militaire dictatuur van de jaren zeventig leefde hij in ballingschap, maar keerde terug om zijn vader te begraven. Bovenstaand lied was indertijd verboden. Een paar dagen nadat hij het tóch gezongen had tijdens een festival, kwam hij om het leven bij een nooit bevredigend onderzocht verkeersongeluk.
Tja, de laatste keer dat ik hier wat herrie van de andere kant neerzette, leidde dat tot een hoop reacties. Daar leidt ik maar uit af dat mensen het mooi vonden (en negeer ik even selectief wat opmerkingen over o.a. sirenes en tinnitus).
Serieus: ik kan hier best wel goed naar luisteren. Skullfuck, dus, van Masters of Ceremony.
Een tijd terug kwam een verzoek om wat minder Engelstalig en wat minder westers in de Closing Time. Wat dit ook is, het is géén Engels, en het is ook heel zuidelijk, en niet westers – enigszins afhankelijk van je perspectief natuurlijk.
Het is wel lekker. Janse Bagge Bend, De Mek, uit 1983 al weer. En nee, het is niet de eerste keer voor de JBB, maar dat mag de pret niet drukken.
Op de dag dat de uitslag van de Gouden Hockeystick-award bekend wordt gemaakt, moeten we natuurlijk een bijpassende dagafsluiting hebben. Het kostte me niet veel moeite om te bedenken wat die moest zijn. Nou ja, ik heb eerst even gezocht op “nature” en “climate”, wat overigens een bizarre hoeveelheid aan urenlange video’s opleverde. Maar al snel viel dit nummer me in. Natuurlijk! Toen was het nog even dubben, of het origineel of de bekende cover de juiste keus was. Ik ben dol op Joni, daar niet van, maar Counting Crows hebben het nummer een prachtig tweede leven gegeven. En gezien de naam van de band die de cover heeft gemaakt, heb ik ook daar niet lang over nagedacht. Dus geniet een momentje van Counting Crows (ft. Vanessa Carlton) met Big Yellow Taxi.
Kinga Głyk is een Poolse bassiste, die met een om haar heen geformeerde band funky muziek maakt. Voor de gelegenheid ook met een vrolijk makend clipje erbij.
Het blijft welbeschouwd onvoorstelbaar. Je bent nog geen dertig, je zit in je tuin en je schrijft een liedje met een onzintekst. Je baseert de melodie op een politiesirene. Veertig jaar later speelt een andere band je liedje, ergens aan de andere kant van de planeet. Vijftigduizend mensen zingen het woord voor woord mee.
Dat kan, als je John Lennon heet. En als die andere band Oasis is.
Soms kiest een band opeens voor een dramatische, radicale wisseling van stijl. Zo speel je lekker trage death metal, zoals Afflicted op hun eerste album deed in het begin van de jaren 90, met maatschappijkritische teksten over hoe de mensheid omgaat met het fragiele ecosysteem. En een paar jaar later besluit je opeens om power metal te gaan spelen.
Inclusief de wat clichématige teksten over Vikingen die vallen op het slagveld en dan naar Valhalla gaan. Tja, het kan verkeren. Wat echter mooi is: de kwaliteit van de muziek bleef onverminderd goed. Het is tragisch dat Afflicted muziek maakte in de jaren 90, die notoir onvriendelijk waren voor metalbands. Eerst zakte de scene in elkaar ten faveure van de grunge, en vervolgens werd meer traditionele metal verdrongen uit de mainstream door nu-metal-achtige toestanden. Een revival kwam pas later.
Eerder vandaag schreef ik over de nieuwe Netflix-serie Daybreak, die me zo doet denken aan Ferris Bueller’s Day Off. Die film heb ik destijds echt tig keer gezien, ik durf te wedden dat ik nu nog steeds delen van dialogen zo meeklets, na meer dan 30 jaar. De soundtrack van die film was het nummer Oh Yeah van de Zwitserse formatie Yello. Ze deden trouwens veel films, zoals je op hun wiki-pagina kunt lezen, iets dat me tot nu toe ontgaan was.
Eén van de grootste teleurstellingen van het leven als ‘verantwoordelijke volwassene’ is toch wel dat je je niet dagenlang kan verdiepen in mooie nieuwe dingen die uitkomen; series, films, games, en natuurlijk: muziek. Af en toe kom ik gelukkig toch nog iets nieuws tegen dat zeer de moeite waard is, zoals The Offering. Geen idee in welk (metal)hokje ik ze zou moeten stoppen, en dat is natuurlijk alleen maar mooi. Originaliteit / inventiviteit enzo. Het maakt ook niet uit, want muziek, zang, gitaarsolo’s – alles klopt gewoon. Failure (SOS) komt van het debuutalbum Home, dat recent is verschenen. Ik zou zeggen: luisteren / kopen, niet eens per se in die volgorde.
De eerste minuut zou je het misschien niet zeggen, maar Stentorian is een succesvolle heavy metal band. Uit Dhaka, Bangladesh, dat tot een jaar of tien geleden een levendige rockscene had, die onder politieke repressie uiteen is gevallen.
Mayra Andrade is een Kaapverdische zangeres met een prachtige stem, die ze hierboven een paar keer persoonlijk door de elektronische mangel haalt. Jammer, maar het blijft een krachtig nummer.