In het Verenigd Koninkrijk is een nieuwe drempel opgeworpen voor vrouwelijke atleten. Wie wil meedoen in de vrouwencompetitie kan voortaan gevraagd worden te bewijzen dat ze daadwerkelijk vrouw is. Kosten: 185 pond. Niet voor deelname, niet voor training, niet voor materiaal. Voor het ‘privilege’ om te bewijzen dat je lichaam bestaat zoals het bestaat.
De ironie is moeilijk te missen. Jarenlang werd beweerd dat sportorganisaties vooral vrouwen wilden beschermen. De competitie moest eerlijk blijven. De categorie ‘vrouw’ moest worden afgeschermd tegen indringers. Het verhaal werd geframed alsof het ging om het verdedigen van vrouwen. In feite was het vooral een manier om transvrouwen te straffen en uit te sluiten. Niet alleen in de praktijk, maar ook als maatschappelijk signaal om aan te geven dat ze er niet bij horen, een afwijking zijn die moest worden bestreden.
Maar in plaats van dat vrouwen ‘beschermd’ worden, worden ze nu administratief verdacht gemaakt. Iedere vrouwelijke atleet wordt een potentieel probleem. Iedere afwijking, ieder vermoeden, ieder gerucht kan aanleiding zijn om een test te eisen. Het probleem dat hiermee zou worden bestreden is ondertussen opvallend klein. Het aantal trans atleten op topniveau is minimaal. In veel sporten gaat het om aantallen die letterlijk op één hand te tellen zijn. Daarbij, een transitie is vaker een belemmering dan hulp bij topsport. De paniek is groot. De statistische realiteit nauwelijks zichtbaar.
Toch groeit de bureaucratie. Tests, regels, formulieren en medische verklaringen. En nu dus ook een prijskaartje. Wie het geld heeft kan het bewijs leveren. Wie het geld niet heeft of principieel weigert, staat buitenspel. Het patroon komt bekend voor. Eerst wordt een morele paniek gecreëerd. Daarna volgen maatregelen die zogenaamd een uitzondering moeten reguleren. Uiteindelijk treft de regelgeving de hele groep waarvoor ze bedoeld zou zijn om bescherming te bieden, en dat is geen toeval. Het patriarchaat offert vrouwen graag op als dat ‘nodig’ is.
Vrouwen moeten zich nu legitimeren om uit te komen in hun eigen sport. De geschiedenis van geslachtstesten in de sport is al langer een verhaal van vernedering en willekeur, ook al in de tijd van voor dat transities medisch mogelijk waren. Van fysieke inspecties in de jaren zestig tot chromosoomtests en hormoonlimieten, die zonder enig wetenschappelijk bewijs moesten bewaken dat het speelveld ‘eerlijk bleef’. Elke keer opnieuw met hetzelfde doel: de grens tussen man en vrouw bewaken alsof het een douanepost is, ook al is die in praktijk op zijn best diffuus.
En elke keer opnieuw blijken het vooral vrouwen te zijn die door het systeem worden beschadigd.
Atleten met interseksevariaties, vrouwen met afwijkende hormoonwaarden, vrouwen die simpelweg niet voldoen aan het stereotype beeld van vrouwelijkheid. Zij worden onderzocht, uitgesloten of gedwongen medische ingrepen te ondergaan. En dat terwijl topsport sowieso al een feest van afwijkingen is, waarbij transfobie blijkbaar bepaalt welke ‘afwijkingen’ van de norm wel en niet mogen.
Nu komt er een nieuw hoofdstuk bij. De rekening. Voor elke vrouw.
Het cynische resultaat van jaren cultuurstrijd is daarmee zichtbaar. Een campagne die begon met de claim dat vrouwen beschermd moesten worden eindigt met vrouwen die moeten betalen om te bewijzen dat ze vrouw zijn.
Dat is geen oplossing voor een probleem. Dat is een bureaucratische parodie waar iedereen slachtoffer wordt.
Reacties (9)
dat is geen toeval. Het patriarchaat offert vrouwen graag op als dat ‘nodig’ is.
Ik vermoed dat dit eerder een gevolg van burocratische processen is, dan een bewust beleid om vrouwen het leven moeilijk te maken.
(al zou het kunnen dat er kritischer naar die procedures gekeken worden zou als sportbestuurders beter de voor- en nadelen afwegen zouden. Of als de commerciële belangen in de sport niet zo groot zijn zouden).
Het is misschien niet altijd bewust, maar nog steeds systemisch. Het wordt blijkbaar ok gevonden om alle vrouwen te ‘straffen’ om een compleet randverschijnsel te bestrijden, dat over het algemeen ook helemaal niet bestreden hoeft te worden, anders dan omdat mensen vinden dat transmensen niet mogen bestaan.
In de VS zijn rijbewijzen van transmensen nu ongeldig verklaard omdat het ‘verkeerde’ geslacht erop staat. Ze kregen niet eens de kans het aan te passen en lopen zelfs het risico 6 maanden in de cel te belanden als ze naar de instantie rijden om het aan te laten passen. Alles om ze te treiteren.
Ja, in dit geval denk ik dat ook. Ik vraag me dan wel gelijk af hoeveel % van de sportbestuurders die deze beslissing namen man waren. En wat de sociaaleconomische positie is van degenen die dit een goed idee vonden.
Jammer dat Sociologie her en der verboden wordt, vanuit dat perspectief zou je er best wat zinnigs over kunnen zeggen…
(https://truthout.org/articles/florida-has-deemed-all-existing-intro-to-sociology-textbooks-illegal/ )
Ik denk dat er onbewust een heleboel dingen gedaan worden die indirect het gevolg zijn van misogynie, want waarom wordt voor *deze* oplossing gekozen, en niet voor een andere?
Er zijn zo veel maatregelen die vrouwen zouden moeten beschermen, maar ze feitelijk beperken of straffen ten opzichte van mannen (zie bijvoorbeeld schooluniformen), en dat die extra beperkingen als gerechtigd worden gezien.
Hier legitimeert de gendernorm de beperking: vrouwen moeten gereguleerd worden om sociale orde, moraliteit of veiligheid te beschermen. Die redenering wordt zelden symmetrisch toegepast op mannen.
“Jarenlang werd beweerd dat sportorganisaties vooral vrouwen wilden beschermen. De competitie moest eerlijk blijven. De categorie ‘vrouw’ moest worden afgeschermd tegen indringers. Het verhaal werd geframed alsof het ging om het verdedigen van vrouwen. In feite was het vooral een manier om transvrouwen te straffen en uit te sluiten.”
Dit kan ik niet volgen Joost, uitsluiten van transvrouwen is toch om de competitie eerlijk te houden? Je presenteert het als een tegenstelling. Is jouw argument nu werkelijk dat dit een groot complot is om een handjevol transatleten te straffen? Competities willen een aparte mannen en vrouwencompetitie voor één doel, om niet de halve wereld uit te sluiten van topsport.
“Maar in plaats van dat vrouwen ‘beschermd’ worden, worden ze nu administratief verdacht gemaakt.”
In topsport is iedereen per definitie administratief verdacht, en wordt iedereen onaangekondigd getest op allerlei zaken. Dat lijkt me niet bepaald een paradigmaverschuiving.
“Iedere vrouwelijke atleet wordt een potentieel probleem. Iedere afwijking, ieder vermoeden, ieder gerucht kan aanleiding zijn om een test te eisen.”
Idem. Ik vind dit echt geen sterk argument. Het voornaamste verschil lijkt te zijn dat je in het geval van een verboden middelen verdenking (doorgaans ook “gewoon” op basis van een afwijkende prestatie), niet zelf voor de kosten opdraait (zo neem ik aan).
“Het probleem dat hiermee zou worden bestreden is ondertussen opvallend klein. Het aantal trans atleten op topniveau is minimaal. In veel sporten gaat het om aantallen die letterlijk op één hand te tellen zijn.”
Idem. Je kunt werkelijk overal doping invullen en het argument loopt stuk
“Wie het geld heeft kan het bewijs leveren. Wie het geld niet heeft of principieel weigert, staat buitenspel.”
Idem. Je kunt ook principieel een urinemonster weigeren, en dan sta je ook buitenspel.
Ik ben een ally hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik kan hier niet zoveel mee. Ik kan me met de beste wil geen scenario voorstellen waar een atlete werkelijk wordt gehinderd door een eenmalige test van 185 euro. Ik me überhaupt nauwelijks voorstellen dat deze kosten uiteindelijk voor eigen rekening komen.
De dopingcontroles worden ook uiteindelijk ergens van betaald (licentie? inschrijfkosten voor een toernooi? of reclame-inkomsten van een evenement?), dus die gaan ook deels ten koste van het inkomen van de topsporter.
Maar goed, vrouwen hebben nu dus een kostenpost erbij.
En vaak minder prijzengeld. En minder sponsors (behalve als ze fotomodel worden?).
Eigenlijk zou het moeten gaan om de vraag of al die testen wel nut hebben.
Wat is een eerlijk criterium?
Of we besluiten dat (top)sport gewoon niet belangrijk is.
En dat al die super-getrainde topsporters uiteindelijk vooral betaald worden om gewone mensen ongezonde dingen te laten kopen (Red Bull bijvoorbeeld).
Of om vrouwen het gevoel te geven dat ze niet mooi genoeg zijn als ze niet …
(vul maar een cosmetisch product in, of een gezond drankje)
Sorry hoor, maar het argument ‘eerlijk houden’ is echt lachwekkend. Het is duidelijk een moral panic. De methodes om te bepalen of iemand voordeel heeft bijna zijn zonder uitzondering wetenschappelijk wankel, en mensen die in transitie zijn gegaan hebben daar op topsportniveau in de meeste sporten alleen maar nadeel van, want het is meestal meer destructief dan versterkend. Men roept dat mannen in transitie zullen gaan om maar prijzen te kunnen winnen, wat een totale gotspe is. Om een voorbeeldje te noemen: Transvrouwen hebben vaak een ‘mannelijk’ skelet, maar daarbij de ‘vrouwelijke’ hoeveelheid spieren, wat resulteert in netto minder kracht, in plaats van meer. Maar ook in sporten waarvan iedereen op zijn klompen kan aanvoelen dat het tot een groot nadeel leidt worden nu dit soort regels ingesteld. Niet omdat het zin heeft, maar omdat er krachten zijn die transmensen willen marginaliseren en het liefst compleet uit het openbare leven weg willen krijgen. En als dat kan door vrouwen als groep compleet voor de bus te gooien, door ze vernederende – en kostbare – procedures te laten ondergaan, dan interesseert ze dat niets.
Daarbij, er worden vrouwen door geraakt die anders echt nooit ‘gepakt’ zouden worden, maar omdat ze op het verkeerde vlak afwijken (namelijk op het punt dat nou net arbitrair gekozen is als onderscheid tussen man en vrouw) zijn ze de klos.
In Amerika mogen transmensen op vele plekken – ook als ze op amateurniveau opereren – volgens dezelfde argumenten ook niet meedoen, wat nu ook kleine kinderen raakt.
Het is echt schokkend hoeveel mensen meegaan in deze frames, terwijl er echt zo goed als geen basis voor is.
“… terwijl topsport sowieso al een feest van afwijkingen is”
–
Bij de zeilsport heb je strenge eenheidsklassen, maar ook gemengde klassen waarbij de maten en vormen van de boot een correctiefactor opleveren.
Dus laten we alle mannen én vrouwen op één hoop gooien en correctiefactoren per persoon bepalen. Daar kan dan ook de hormonenspiegel een rol in spelen.
Dan krijgen we echte kampioenen die uit hun persoonlijke gesteldheid de beste prestatie geperst hebben en niet omdat ze toevallig geboren zijn met absurd grote voeten zoals zwemmer Michael Phelps. Dan maakt het ook niet meer uit wat er tussen je benen zit.
Het lijkt mij onmogelijk om goede criteria op te stellen.
En ik vermoed dat de tv-kijkers ook gewoon willen zien wie de snelste of de sterkste is.
Dus als iemand met zwaar overgewicht de 100 meter sprint wint door de correctiefactor, zullen die factoren ongetwijfeld zo aangepast worden dat toch weer de snelste, sterkste enz. winnen.