De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Shinji Wajima en Ken-ichi Suzuki luisterden als tieners graag naar Black Sabbath en Kiss. Toen ze in 1989 Ningen Isu (De Menselijke Stoel) vormden, wisten ze wel wat voor soort muziek gingen maken. En dat houden ze inmiddels dertig jaar vol.
Voordat het jaar waarin 100 jaar vrouwenkiesrecht wordt gevierd voorbij is, nog even dit:
Saâda Bonaire (genoemd naar een oase in Algerije en een ons welbekend eilandje) was een project van DJ Ralf Behrendt a.k.a DJ Ralph Von Richthoven en Stephanie Lange and Claudia Hossfeld. Samen met tientallen muzikanten uit Duitse asielzoekerscentra namen ze diverse songs op.
Het resulteerde in dansbare dub, techno met een mix van Arabische en Caribische invloeden. Het bleef bij een in 1984 uitgebrachte EP. Meer materiaal is later uitgebracht: hun eerste en enige album en EP met een vijftal covers.
Widad Mjama (de eerste vrouwelijke MC van de Maghreb – zang en elektronica), Walid Ben Selim (zang) en Nidhal Jaoua (qanun) brengen ‘Lila’, een gedicht van Walid Ben Selim.
Walid Ben Selim en Widad Mjama (a.k.a. Widad Brocos) zijn beiden ook bandleden van N3distan, met vooral muziek geïnspireerd op hedendaagse en klassieke Arabische poëzie met een sterke vrijheidsboodschap.
Asmâa Hamzaoui en haar groep Bnat Timbouktou brengen gnawa-muziek. Traditioneel alleen door mannen uitgevoerd, maar daar komt dus verandering in.
De Gnawa, oorspronkelijk uit uit West- en Centraal Afrika, werden door Berbers als slaven naar Noord Afrika gebracht. De Gnawa-muziek is van oorsprong spirituele, religieuze muziek, vaak gezongen bij rituelen waarbij uitvoerenden en/of toehoorders in trance raakten.
De moderne Gnawa-muziek is meer wereldser geworden en mengt zich met blues, jazz, funk, hiphop en reggae.
Souad Massi, 5 december ook te zien en te beluisteren in Utrecht.
Eerder deze week voegden we Barbara Lynn en Ana Popović toe aan het illustere gezelschap bluesgitaristen bestaande uit Elizabeth Cotten, Sister Rosetta Tharpe, Memphis Minnie, Beverly “Guitar” Watkins, Peggy “Lady Bo” Jones, Odetta, Deborah Coleman, Etta Baker, Bonnie Raitt en Debbie Davies.
Awel, vanavond breiden we die lijst dus uit met Carolyn Wonderland. En vooruit, voor degenen die menen dat blues echt niet zonder mannen kan, ziet u haar in het filmpje hierboven John Mayall bijstaan zijn 85e verjaardag te vieren.
Covers. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Meestal omdat covers ‘meer van hetzelfde’ zijn. Oninteressant, inspiratieloos. Dertien in een dozijn-bandjes die dertien in een dozijn-muziek maken en alleen kunnen kopiëren wat anderen al eerder gedaan hebben. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, waarbij de artiesten een nummer eigen maken. Iets toevoegen, of juist iets verwijderen waardoor je naar een nieuwe versie luistert die dermate anders en interessant is dat het zich kan meten met het origineel zonder te parasiteren. Wat placebo deed met ‘Running up that hill‘ van Kate Bush, bijvoorbeeld. Of Torre Florim van De Staat met ‘Fire Starter‘ van The Prodigy.
Gisteren vroegen we of u een heel ander rijtje namen had verwacht toen we stelden dat Barbara Lynn een plaats hoort te hebben in dit rijtje legendarische bluesgitaristen. Wie zonder meer ook er aan toegevoegd kan worden is Ana Popović, hier met ‘Can’t You See What You’re Doing To Me’.
Ana Popović studeerde in 1996 jazzgitaar en wereldmuziek aan het Utrechts conservatorium, woonde zo’n 10 jaar in Nederland en had hier een poosje de ‘Ana Popović Band ‘ tot ze in 2001 solo ging.
Als mij kwijt raakt, raak je iets goeds kwijt. In 1962 had bluesgitariste en zangeres Barbara Lynn een hit met deze boodschap, die ze drie jaar geleden nog uitstekend over het voetlicht kreeg.
Barbara Lynn is een van de vele muzikanten die in dit rijtje legendarische bluesgitaristen thuis hoort. Had u achter die link een heel ander rijtje namen verwacht?
This is just hilarious. En ook nog een lekker nummer. Son of a bitch.
Ik haal best veel nieuwe (soms ook oude) muziek uit de series die ik bekijk. Dit nummer, It Takes a Lot to Know a Man van Damien Rice, komt uit de nieuwe serie Dickinson, over de bekende dichteres Emily Dickinson.
Vreemd genoeg is deze serie in comedy-vorm gegoten, bij zo’n vermaarde artiest verwacht je toch iets anders. Maar het is echt geinig gedaan. De spookachtige toestanden die je in de trailer ziet, heb ik nog niet helemaal in de smiezen – ik heb de serie nog niet uit – maar ik heb er tot nu toe veel lol in.
De ‘endangered species’ volgens het Wereld Natuur Fonds. Jazzbasssite en zangeres Esperanza Spalding kent ook bedreigde soorten.
Prachtig nummer geschreven door haarzelf, Wayne Shorter (zijn versie hier) en de filmcomponist Joseph Vitarelli.