serie

Closing Time

Foto: Ted (cc)

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Her Mercy

Glen Hansard ken ik van…. Closing Time. Ik had nog nooit van hem gehoord, tot die keer dus dat ik dat clipje van hem zag en geïnteresseerd raakte.

En jaren later zat ik in de auto, radio aan, en toen kwam er ineens een soulnummer voorbij dat spetterde, dat gloedvol gebracht werd, Her Mercy. En dat bleek ook van Glen Hansard te zijn. Met blazers, dit keer, drie stuks.  Nou, en als dan die rossige zanger de soul uit zijn bleke Ierse tenen haalt, op een bedje van drie toetertjes, dan val ik stil.

Closing Time | The Trial

The Sadies spelen (americana, surf, bluegrass, spaghetti western, garagepunk) al sinds eind jaren negentig, maar echt bekend zijn ze nooit geworden.

Ze hebben ook nooit hits gehad, zijn ook nooit zo vaak op de radio te horen, en waren ook nooit headliner bij een festival. Toch hebben ze regelmatig getourd door Nederland. Aan hen lag het niet. En toen ik ze vorig jaar weer zag tijdens het Koningsdag-concert, kon ik zowaar van deze song nog een flard of twee meezingen, die hadden zich in mijn geheugen vastgezet. Maar o, wat zingt hij snel, je verstrikt je zo in die zinnen. ‘Wanneer de herfst het blad vermoordt’, geen alledaagse poptekst.

Closing Time | Op een ochtend in heelal

Er was een periode dat ik, als ik thuiskwam na een nachtdienst, voordat ik naar bed ging, een vast ritueel had: ik pakte de krant uit de brievenbus, maakte een pot thee en zette de cd Goochelaars & Geesten van Spinvis op. Even chillen in mijn ochtend-bubbel.En dan had ik zo mijn lievelingsnummers. En zeker, het nummer De Loop Der Dingen, had zijn betovering, en ook Dag 1 liet mij niet onberoerd, en sowieso had ik geen weerstand tegen Wespen Op De Appeltaart. Maar verderop op die plaat stond nog een nummer dat dat me altijd net iets meer pakte: Op Een Ochtend In Het Heelal. Als ik dat gehoord had, kon ik rustig naar bed. Wat was dat dat dat nummer zo bijzonder maakte? De Lennard Nijgh-achtige tekst? Het optimisme, de poëzie? Wat was er zo ongrijpbaar mooi en intrigerend aan dat liedje? Die verhalende tekst? En dan die zinnen die zo blijven hangen: ‘op een ochtend in het heelal.’ Dan sta ik paf. Of: ‘De burgemeester schraapt zijn keel.  Uit zijn mond komen woorden vrij. Ze stijgen op, het zijn er veel’. Later las ik dat Spinvis, Erik de Jong dus, het nummer had gemaakt in opdracht van de gemeente Amsterdam ter gelegenheid van de eerste tram naar de nieuwe wijk IJburg.

Closing Time | Corpo-Mente

Franse kabaalmaker Igorrr is al meermalen langsgekomen in Closing Time, hier voor het eerst gesignaleerd door ondergetekende. Corpo-Mente is een zijproject, met dit keer de hoofdrol voor de huiveringwekkende stem van Igorrr-zangeres Laure Le Prunenec. De grote man achter Igorrr zelf, Gautier Serre, is ook weer van de partij. Ondanks dat alles klinkt het heel anders dan Igorrr. Maar de opera-stem van Le Prunenec is desondanks uit duizenden te herkennen.

Closing Time | Cocteau Twins

Nee maar, de Cocteau Twins zijn nog nooit langsgekomen in Closing Time. Daar moet iets aan gedaan worden.

In de jaren 80 waren de Cocteau Twins een bijzonder hippe band, vooral voor mensen die vonden dat ze er verstand van hadden. Het was helemaal geen tweeling: de band bestond uit Robin Guthrie op gitaar en mevrouw Vibrato Elizabeth Fraser, (die we nog kennen van hier en hier), later aangevuld met Simon Raymonde.

Closing Time | Gated Reverb

Gated Reverb: een technische term uit de productiewereld, waarvan de meeste mensen niet weten wat het is. Maar iedereen kent en herkent het: de allerbekendste Gated Reverb is dit:

om precies te wezen, om 3:16 exact.

Het nummer in de muziekhistorie waarbij Gated Reverb uitgevonden is is bovenstaand nummer van Peter Gabriel. Het is het knallende geluid van de drums van Phil Collins. Je hoort het heel duidelijk op het moment dat het drum-thema voor het eerst eindigt.

Closing Time | Dark Child

Wat een prachtig nummer is Dark Child van de Nieuw Zeelandse singer-songwriter Marlon Williams toch. Loom gezongen, een paar mooie uithalen, relaxed tempo. Maar wel met een broeierige ondertoon. En dan dat filmpje. Een crime-scene met Marlon zelf in de rol van de dader. Tot zover niet heel raar. Maar dan worden het geschokte oudere stel op de trap van het huis met een bezem weggeduwd en begint het verhaaltje opnieuw en opnieuw, met telkens weer een andere vreemde draai.

Closing Time | The Cuckoo Is A-Callin’

Fontaines D.C  is die Ierse punkachtige sensatie die er ineens was, anderhalf jaar geleden.

Lekker onbekommerd raggen met drums, bas en gitaar. En een zanger met een Iers accent. Deze song stond tot mijn verbazing niet op hun debuutplaat Dogrel. Het werd een b-kantje, van de single Too Real. Wat mij betreft een single met twee a-kanten. The Cuckoo Is A-Callin’ is een song van 2 minuut en 11 seconden. Lekker kort en duidelijk.

Vorige Volgende