De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Met het afscheid van Daft Punk nemen we ook afscheid van een vernieuwend duo op het gebied van muziekvideo’s, zo lees ik in de obituaries. En ja inderdaad, ‘Da Funk’ is mijn favoriete nummer van Daft Punk, een nummer dat totaal oninteressant is als je het alleen hoort, maar juist voor die video keek ik MTV.
De LP Bass Culture van de dubdichter Linton Kwesi Johnson, is bij mij toch vooral blijven hangen vanwege….. de hoes. Die hoes met dat mannetje dat de trap afloopt heeft bij mij jarenlang in het trapportaal gehangen. Dus dagelijks passeerde ik de hoes van die subtiele reggaeplaat met die rake lyrics. LKJ schreef zijn teksten tegen het decor van Thatcher, rassenrellen, discriminatie, armoede, (jeugd-) werkeloosheid. Enkele van zijn nummers zijn politiek, aanklachten bijvoorbeeld tegen het geweldadig optreden van de politie wat het leven kostte van Blair Peach.
Jam City maakte het album Dream A Garden als kritiek op het kapitalisme en vond inspiratie in de rellen in Britse steden in 2011 (nadat de politie in Londen Mark Duggan doodschoot) en het werk van activiste bell hooks. Maar geen nood als je niet precies weet waar het protest ‘m in zit, want:
if you find yourself nodding to the beat, then you definitely get what I’m saying in the lyrics. The culture we live in is designed to make us feel shit about ourselves, so if listening to a three-minute song can momentarily make you feel good, then the music and the message is doing its job.
Je heet Alex Turner en je hebt je eigen hippe young loud and snotty bandje The Artic Monkeys, en dan besluit je samen met Miles Kane een project te beginnen The Last Shadow Puppets, waarin je barokke jarenzestigpop met omineuze strijkpartijen maakt. Een genrestukje dus, historiserende pop-noir, maar erg weelderig en romantisch gespeeld. Liedjes vol zwoele dreiging en theatrale onheilspellende Ennio Morricone muziek. En als het dan toch over films gaat, dit nummer zou niet misstaan in een James Bond film.
János: “is het al tijd voor wat technisch onderlegde, hyperagressieve en kwalitatief hoogstaande thrash/death?”
Wereld: “HET IS ALTIJD TIJD VOOR TECHNISCH ONDERLEGDE HYPERAGRESSIEVE KWALITATIEF HOOGSTAANDE THRASH/DEATH!!1!”
Ahum, eh, juist, Deceased dus. Fijne band, begonnen halverwege de jaren 80, maken nog steeds muziek. Dit pareltje komt uit begin jaren 90, en kent (als jullie gewoon maar even blijven luisteren in plaats van weg te klikken zodra iemand begint te schreeuwen) ook verrassend mooie, melodieuze stukken.
Hans Teeuwen improviseerde een riedeltje en een of andere Youtuber gooide daar een stukkie huisvlijt tegenaan. Met de verlenging van de avondklok is het nog actueel ook! #avondklok
Sargasso is een blog gemaakt door mensen. Door levende mensen met een hart. En dan ook nog met het hart kloppend op de juiste plek, tikje links. Enfin, voor muziek zou dat eigenlijk niet uit hoeven maken, links, rechts, waar dat hart ook klopt. Muziek vindt immers rechtsreeks zijn weg naar het hart. Sargasso heeft ook nog ‘ns oog voor de reageerder. Die gaat hier niet kopje onder in de zee van comments. Dus als er een lijst is met de beste live albums ever, en Niels (reactie #13), brengt daar zijn voorkeur voor de band All Them Witches naar voren, dan worden daar ter redactie gelijk de beste americana angehauchte Closing Timers ingeseind met de boodschap: kennen wij die band? Was er toen iemand van ons, van jullie bij in Brussel waar die live-opname is gemaakt? En hebben wij ooit een Closing Time gehad met All Them Witches? En zo nee, daar moet dan rap verandering in gebracht worden. Niels, bedankt, deze is voor jou.
Uitslag: Sargasso lijst beste live albums
Bij de aflevering van VPRO on Stage met Henny Vrienten ontdekte ik een klein, rauw pareltje: Hang Youth. Harde, rauwe en ongenuanceerde punk. De Raggende Mannen in hun hoogtijdagen, maar dan een maatje jonger. Punk, zoals punk bedoeld is.
Ik snap wel dat het bestaat, maar het is gewoon k***** krom geregeld. Belastingdienst
Om vervolgens in 3.16 minuten ook nog de nummers ‘Ondertussen in de Tweede Kamer’, ‘Leg de Zuidas in de as’ en ‘Waarom is alles zo kk duur’ er doorheen te raggen. Dus: geluid op 11, lauw biertje erbij en raggen maar.
Had ik een mooie connectie tussen de geplande Closing Time van vandaag (Leo Perregrino) en die van gisteren (Leo P. is de bariton-saxofonist van Too Many Zooz van gister), maait reageerder spam me het gras voor de voeten weg door precies in de comments te linken naar het filmpje wat ik had ingepland voor vandaag.
Nou ja, goed werk, spam, dan kiezen we gewoon een ander. Genoeg goed Saxwerk op de wereld, onder andere van Grace Kelly: een Amerikaanse saxofoniste van Koreaanse afkomst, die op haar 18e al haar zesde studioalbum uitbracht, en met vele grootheden uit de jazz samenwerkte.
Too Many Zooz is een band uit New York, die sinds 2013 bezig is met het maken van een eigen genre, hetwelk ze BrassHouse noemen. Het is een hitsige combi van avant-garde jazz, punk, ska, rock, en nog wat meer, hetgeen ze altijd zeer energiek brengen.
Ze begonnen hun carrière met optredens in de New Yorkse metro, maar sindsdien zijn het veel gevraagde muzikanten die in een veelvoud van projecten een flink partijtje mee blazen.
In de vroege zomer van 2002 had ik besloten vanuit Nederland naar Kassel te fietsen, alleen. En ik moest natuurlijk op zoek naar een soundtrack bij die sportieve prestatie. Ik had toen van alles bij me qua muziek, maar bij één plaat ging ik toen steeds als vanzelf in een hogere versnelling. Dat was Is This It van The Strokes. Die was redelijk nieuw toen. Ik kon geen genoeg krijgen van die jengelende gitaar en die snerende, wat verveelde zang. En op die plaat had ik dan een favoriet: Trying Your Luck. En op het geluid van die melancholische gitaar zoefde ik door de bloeiende koolzaadvelden en langs de Weser: Trying Your Luck