In de stroom kamerstukken zat een onderzoeksrapport met de fraaie titel “Wat niet weet, wat niet deert, Evaluatieonderzoek werking Wbp“. De titel dekt de lading goed. In essentie geeft het rapport aan dat de wet onvoldoende normen kent en dat de bekendheid met de wet ook onvoldoende is, maar dat niemand zich daar echt zorgen om maakt. In essentie de problematiek rondom privacy in Nederland dus.
Ik geef u drie quotes uit de samenvatting:
“De algemene conclusie van dit evaluatieonderzoek is dat de doelstellingen van de Wbp, het waarborgen van evenwicht tussen het privacybelang en andere grondrechten en het versterken van de positie van personen van wie gegevens worden verwerkt, nog niet ten volle worden gerealiseerd.”
“Door de open normen die de wet kent, is normontwikkeling wenselijk in nadere regelingen per organisatie of per sector of branche.”
“Ook de bewustwording van het belang van privacy is niet bij alle verantwoordelijken en betrokkenen even groot.”
Kortom, nog veel werk te doen. Maar dit is lastig gegeven het vage karakter van de wet en de beperkte rol die privacy in onze grondwet heeft:
“1. Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer.
2. De wet stelt regels ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer in verband met het vastleggen en verstrekken van persoonsgegevens.
3. De wet stelt regels inzake de aanspraken van personen op kennisneming van over hen vastgelegde gegevens en van het gebruik dat daarvan wordt gemaakt, alsmede op verbetering van zodanige gegevens.”
“ONTSNAPT AAN BOMAANSLAG”
“Amsterdam ontsnapt aan aanslag”
Dat waren de openingskoppen in respectievelijk de Telegraaf en de Volkskrant vanochtend.
Verkopen die kranten, moeten de hoofdredacteuren gedacht hebben. Het gaat immers niet zo best in de krantenwereld, dus alles is geoorloofd om meer exemplaren kwijt te raken. Ook het overboord zetten van journalistieke zorgvuldigheid kennelijk.
Wat zijn de feiten? Een anoniem telefoontje uit Brussel, het noemen van een familielid van een van de daders van Madrid en de associatie met de datum 11 maart 2004 (nu dus vijf jaar geleden). Geen explosieven, geen mensen op heterdaad betrapt en geen aanwijzingen van een daadwerkelijke aanslag.
Geen enkele reden dus om die kop te rechtvaardigen.
Verkopen die kranten zou ik dus zeggen, maar dan in zijn geheel aan een of ander louche Engels hedgefund.
En laat Plaskerk het niet in zijn hoofd halen hier subsidie voor beschikbaar te stellen.
Naast dat het jammer is dat dit soort journalistieke fouten gemaakt worden, is er nog iets ernstigers aan de hand. De kop is wat blijft hangen bij veel mensen. Dus, er vanuit gaande dat er verder geen informatie naar buiten komt die van dit geval werkelijk een potentiële aanslag kan maken, blijft er bij veel mensen het gevoel hangen dat er heel veel gevaar is vanuit terroristische hoek in Nederland. En dat het dus gerechtvaardigd is om nog meer wetten en maatregelen te nemen om dit te voorkomen. De volgende aanslagen op onze privacy kunnen dus weer wat makkelijker door de democratie gesluisd worden.
Ook in het hoge noorden ligt de privacy onder vuur
Wat is dat toch met die belangstelling voor weblogs. Het ene moment verklaart iedereen ze dood (inclusief wijzelf) en het volgende moment zouden de weblogs voor honderdduizenden euro’s verkocht kunnen worden, zelfs in Nederland. En voor je het weet krijg je zoveel veren in je reet gestoken dat je dagelijks nieuwe tubes Sperti moet bestellen.
Helemaal bont maken ze het bij VN in hun speciale bijlage met daarin de 50 beste weblogs en sites bij de Krokus editie (koop toch vooral de papieren uitgave!):
“Er zijn veel redenen om het met afstand beste Nederlandse blog serieus te nemen…..
Maar Sargasso is meer dan een verzameling grappige en belangrijke nieuwtjes. De bloggers schrijven met gevoel voor urgentie stukjes en analyses over onrecht, privacy, klimaat en andere zaken waar ze zich kwaad over maken.”
Allemaal leuk en aardig en ego-strelend en zo, maar als je de afgelopen 5 jaar met enige regelmaat dat soort fraaie proza naar je kop geslingerd krijgt, wil je wel eens pegels zien.
In tegenstelling tot wat sommige reaguurders zeker menen te weten, verdienen we op dit moment bij lange na nog niet genoeg om ook maar een kwart redacteur een beetje salaris te kunnen geven. Dus blijft het bij een borrel een het declareren van het boek dat je recenseert. De rest is vrijwilligerswerk. Daarbij is het aardig om te vertellen dat een aantal redacteuren inmiddels de vaardigheid heeft opgedaan om met rechts een potsje te typen terwijl ze met links een luier verwisselen.
Totdat iemand als Harry de Winter voorbij komt en een miljoen op tafel legt om ons echt de ruimte te geven om leuke dingen te doen, blijft het daarom een uitdaging om überhaupt voldoende content te produceren.
Dit artikel, van GC’s maandelijkse columnist P.J. Cokema, verschijnt tegelijkertijd op Sargasso, GeenCommentaar én Peters Pagina. Cross-posten gaat het helemaal worden in 2009.
Afgelopen vrijdag stond hier een crosspost van Sargasso’s redacteur Steeph, die met behulp van de formule (kc=sw)+mi=80², wees op de mogelijkheid dat het ook buiten de jaarwisseling om wel eens onrustig op straat kan worden. En wel (zie formule) omdat de kredietcrisis een stijgende werkloosheid veroorzaakt en mede door een mislukt integratiedebat extreemrechtse tendensen zullen groeien, zoals ook in de 80‘er jaren het geval was. Onlust wordt maatschappelijke onrust, die hardhandig afgereageerd zal worden op immigranten en hun nazaten. Het is slechts een scenario, volgens Steeph.
Toegegeven: er zijn wat overeenkomsten tussen de 80’er jaren en nu. Aan het begin van dat roemruchte decennium trekt de 2e oliecrisis een aardige wissel op de economie en een beurskrach in 1987 doet menigeen huiveren. De werkloosheid steeg en de kabinetten Lubbers reageerden met stevige bezuinigingsmaatregelen. Het integratiedebat begin goed op gang te komen en extreemrechts groeide dermate dat ze in 1982 een zetel in het parlement wist te bemachtigen. Maar rellen?
Tja, in de jaren 70 waren er inderdaad heel vervelende matpartijen in Den Haag en Schiedam jegens allochtonen. Maar misschien was het aan de verkiezingswinst van Janmaat te danken dat het geschreeuw zich in de parlementaire tradities voegde. Of zouden de maatregelen van de overheid, op grond van de Wet Arbeid Buitenlandse Werknemers (1979) voor rust op straat gezorgd hebben?
Mwah, het was allerminst rustig in de eerste helft der 80’er jaren.
Krakersrellen in Amsterdam, Nijmegen en Groningen, het feestje bij de kroning van Beatrix, massale demonstraties tegen kruisraketten, blokkades bij Borssele en tegen munitietransporten, een grote havenstaking en een ambtenarenprotest waardoor we dagen van de post verstoken bleven. Maar aan het einde van de 80’er jaren was het ook met die onrust wel gedaan.
Want het had allemaal niet geholpen. In 1986 ging de 2e Kamer akkoord met de stationering van de kruisraketten en de betogers tegen kernenergie bleven verdwaasd en verbaasd achter toen de regering in datzelfde jaar als enige reactie op de ramp in Tsjernobyl, een verbod op het verbouwen van rode kool afkondigde. Mede door het failliet van het communisme, dat in 1989 zijn teloorgang begon te beleven, worden die 80’er jaren nu vooral herinnerd als één grote historische vergissing.
Sindsdien kan de overheid doen wat ze wil. Na het Duyvendak-gedoe denkt men wel twee keer na voor men iets onderneemt, omdat niemand de geschiedenis in wil als politiek crimineel. En scholierenopstandjes worden gezien als nodeloze urenvulling, krakers staan alleen nog maar te boek als cliëntonvriendelijke horecaondernemers. De maatschappelijke onrust is gekanaliseerd in nieuwe parlementaire bewegingen of wordt voor de rechter uitgevochten. Op straat is het alleen onrustig bij de jaarwisseling en een enkele voetbalpartij. Maar zelfs dat neemt af.
Dit artikel, van onze maandelijkse columnist P.J. Cokema, verschijnt tegelijkertijd op Sargasso, GeenCommentaar én Peters Pagina. Cross- posten gaat het helemaal worden in 2009.
Afgelopen vrijdag stond hier een crosspost van Sargasso’s redacteur Steeph, die met behulp van de formule (kc=sw)+mi=80², wees op de mogelijkheid dat het ook buiten de jaarwisseling om wel eens onrustig op straat kan worden. En wel (zie formule) omdat de kredietcrisis een stijgende werkloosheid veroorzaakt en mede door een mislukt integratiedebat extreemrechtse tendensen zullen groeien, zoals ook in de jaren 80 het geval was. Onlust wordt maatschappelijke onrust, die hardhandig afgereageerd zal worden op immigranten en hun nazaten. Het is slechts een scenario, volgens Steeph.
Toegegeven: er zijn wat overeenkomsten tussen de jaren 80 en nu. Aan het begin van dat roemruchte decennium trok de tweede oliecrisis een aardige wissel op de economie en een beurskrach in 1987 deed menigeen huiveren. De werkloos- heid steeg en de kabinetten Lubbers reageerden met stevige bezuinigingsmaat- regelen. Het integratiedebat begon goed op gang te komen en extreemrechts groeide dermate, dat ze in 1982 een zetel in het parlement wist te bemachtigen. Maar rellen?
Tja, in de jaren 70 waren er inderdaad heel vervelende matpartijen in Den Haag en Schiedam jegens allochtonen. Maar misschien was het aan de verkiezingswinst van Janmaat te danken dat het geschreeuw zich in de parlementaire tradities voegde. Of zouden de maatregelen van de overheid, op grond van de Wet Arbeid Buitenlandse Werknemers (1979) voor rust op straat gezorgd hebben?
Zo langzamerhand kan ik er wel een full-time bezigheid van maken, dat volgen van de afbraak van de privacy in Nederland. Met het risico dat het voor de lezers saai wordt en dus averechts werkt, hier de volgende in de reeks privacy-beperkende maatregelen. De regering heeft een wetsvoorstel ingediend om “de administratieve lasten en nalevingskosten die voortvloeien uit de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp) te verlagen“.
Nu is regeldruk verlaging op zich altijd welkom. Teveel regels met teveel details en teveel administratieve lasten werken contra-productief. Maar als het om regels gaat m.b.t. privacy word ik alert. En terecht, want in dit voorstel zijn instanties en bedrijven gebaat, maar de burger niet.
Aan de hand van het memorie van toelichting hier de twee meest problematische wijzigingen:
1. Een uitzondering op de verplichting van een voorafgaand onderzoek, als bedoeld in artikel 31 van de wet;
2. het verlagen van de frequentie en het waar mogelijk laten vervallen van de inlichtingenplicht ten aanzien van het recht op verzet bij verwerking van persoonsgegevens met het oog op direct marketing;
De eerste betekent dat juridische dossiers eenvoudiger door instanties opgevraagd kunnen worden. Nu is het verplicht om een onderzoek aan te vragen voordat bepaalde gegevens vrij gegeven worden. Straks hoeft dit niet meer wanneer iemand anders reeds zo’n onderzoek heeft aangevraagd voor dezelfde gegevens. Meest bekende voorbeeld hierbij is het aanleggen van “zwarte lijsten”. Lijsten van personen die op grond van juridische achtergrond op voorhand verdacht zijn in bepaalde omgevingen. Daar waar 1 instantie/bedrijf nu na onderzoek zo’n lijst kan gebruiken, mag straks iedereen die lijst gebruiken. In mijn ogen zet dit de deur open naar bijvoorbeeld een totaal beroepsverbod voor mensen die ooit in de fout zijn gegaan.
Voor punt 2 zie ik dat vooral de regeltjes vereenvoudigd worden en de kosten verlaagd worden. Daardoor wordt de drempel om de gegevens aan derden te verstrekken verlaagd. Eenmaal een keer verstrekt, maakt het makkelijker om nogmaals te verstrekken. Wel wordt de meldingsplicht naar de burger wel, bij de eerste keer, iets verbeterd.
StopKinderSex is weer eens op oorlogspad. De organisatie – met als inspirerend roerganger Yvonne van Hertum – heeft een nieuwe site opgezet waarop de namen en foto’s van veroordeelde Nederlandse pedofielen staan. In Amerika uiteraard, waar dit wél mag.
Daar bestaan zulke sites al jaren, volgens een artikel in Elsevier. Een korte zoektocht leverde echter geen site op.
Het moge duidelijk zijn, SKS speelt hier op een gevaarlijke manier voor eigen rechter. Zeker met een onderwerp als pedoseksualiteit is het een kwestie van wachten totdat er een keer een volksgericht plaats zal vinden. En als dat gebeurt dan is de kans groot dat daar onschuldigen de dupe van worden.
Volgens een woordvoerder SKS is de site nodig, omdat “er anders niets tegen ze wordt ondernomen”. Dat argument is totale onzin. Zuiver het feit dat het hier gaat om veroordeelde pedofielen illustreert het failliet van de redenering. Als je het niet eens bent met de straffen, dan zijn er andere manieren om daar aandacht voor te vragen. De vraag is zelfs wat de woordvoerder bedoelt met “iets tegen ze ondernemen”.
Als het geweld is, dan slaagt SKS daar goed in. Zo is gisteren de ruit ingegooid bij een van de pedoseksuelen op de lijst.
Als we de privacyaspecten en het voor eigen rechter spelen even opzijschuiven: is deze site de oplossing voor het probleem? SKS schijnt uit te gaan van het concept ‘eens een pedoseksueel, altijd een pedoseksueel’. Als de organisatie daar gelijk in heeft dan is er wat voor zo’n site te zeggen, aangezien iedere veroordeelde pedoseksueel dan een wandelende tijdbom is.