Het 'Rode Paleis' op een heuvelachtig plateau aan de zuidoostelijke grens van de stad Granada, in het Arabisch 'qasr alhamra' genoemd en algemeen bekend onder de naam 'Alhambra', is een van origine Moors fort c.q. paleis met de enorme oppervlakte van 140.000 vierkante meter. De Arabische naam zou in Latijnse letters eigenlijk als 'al-Ḥamrāʼ moeten worden geschreven, maar inmiddels is de internationale spelling Alhambra gangbaar. De laatste Moorse koning die hier resideerde was de in deel 1 besproken Mohammed XII Abu Abdallah, door de christenen genaamd 'Boabdil'. De door Couperus beschreven scène, waarin Abu Abdallah op de plek die later bekend zou staan als 'De laatste zucht van de Moor', voor de laatste keer omkijkt naar het Alhambra en waarbij hij, tot ergernis van zijn moeder, in tranen uitbarst, komt ook in het boek van Washington Irving voor, maar over dit boek straks. Het Alhambra is in feite een kleine stad die langzaam gegroeid is een waarvan het oudste gedeelte dateert uit 889 en is gebouwd op Romeinse fundamenten, de voorgangers op het Iberisch schiereiland van de Visigoten.
Dit is het Sargasso-café van maandag 09-03-2020. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
‘Dikastocratie’, ofwel: worden we door de rechterlijke macht geregeerd of door de politiek?
In november vorig jaar wilde Baudet daar een Kamerdebat over, want hij vindt dat rechters steeds meer politieke besluiten ‘ondermijnen’. Een debat werd door een grote meerderheid van de Tweede Kamer afgewezen, ook door de VVD.
Tijdens de procedurevergadering van 14 november 2019 stelde VVD’er Tobias van Gent voor “een werkgroep te formeren en in samenspraak met de Commissie J&V een rondetafelconferentie te organiseren”.
Vandaag is het dan zo ver en is dat rondetafelgesprek over dikastocratie, live te volgen via de videostream vanuit de Groen van Prinsterenzaal (11.15 – 14.30 uur).
Dertien mensen zijn uitgenodigd hun licht hierover te laten schijnen. Als voorproefje presenteren wij hier de genodigden met citaten uit hun ‘position papers’ (voor zover aanwezig).
– mr. Geert Corstens (oud-president Hoge Raad der Nederlanden), position paper:
van een “gouvernement des juges” of een magistrocratie is geen sprake. De context is dynamisch, maar de rechter doet gewoon zijn werk. De staat, dus ook de rechter is er, zoals je bij het Spinoza-monument in Amsterdam kunt lezen, voor de vrijheid van ons allemaal, niet voor de staat zelf.
OPINIE - Aan de vooravond van Internationale Vrouwendag verscheen een oproep van Kathalijne Buitenweg (GroenLinks) onder de noemer “#ikspreekmijuit tegen seksisme en vrouwenhaat”. Anderhalve week geleden verscheen van haar hand ook een essay over dit onderwerp in De Groene.
De reacties zijn voorspelbaar. Vrouwenonderdrukking in de islam wordt van stal gehaald, alsof ze zich daar niet tegelijkertijd tegen uitspreekt. Juist ook vrouwen met een niet-westerse achtergrond hebben het nóg zwaarder te verduren. Anderen vinden dat vrouwen maar gewoon ballen moeten hebben, niet zo in de slachtofferrol kruipen. Want mannen krijgen ook een hoop gezeik over zich heen, toch. En als je niet tegen al die haatspraak kunt, moet je maar een andere baan zoeken.
De typische afleidingsmanoeuvres van mannen én vrouwen die niet (willen) begrijpen dat de positie van de vrouw in onze samenleving lang niet zo gelijkwaardig is als we denken, zoals die zou moeten zijn.
Dat het in andere culturen (veel) slechter is gesteld, is geen excuus om je niet uit te spreken tegen de misstanden die zich hier nog steeds afspelen. Het is een feit dat vrouwen, zeker in hogere posities, veel meer bagger over zich heen krijgen dan mannen. Vrouwen worden anders beoordeeld dan mannen; een boze man heeft een stevige mening, een boze vrouw is emotioneel, of nog erger, hysterisch. En daar moet dan een piemel in. Wat dat betreft zijn denkbeelden uit de oudheid nog steeds bon ton.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Zijn er deze zieke dagen ook nog leuke dingen uit Italië? Jawel, dit medicijn tegen chagrijn
Mose Concas is de moderne beat-boxende Toots Tielemans uit het Italiaanse Sardinië. Hij stelde zich onlangs al eens voor aan de jury van America’s Got Talent: filmpje.
Sargasso besteedt op geheel eigen wijze 1 x per week aandacht aan kunst. Kunst op Zondag geeft ruimte aan kunstbloggers. Elke tweede zondag verbinden M&M een door Maria Willems gemaakte foto aan een gedicht van Michiel van Hunenstijn.
IJssel
Alles kabbelt, en er is deining, is de rivier nog wel de oude? Er wordt
gesmoezeld door hogerhand: alles komt goed. Donkere wolken
pakken zich samen, maar op de rivier valt slecht te schuilen. Het
orkestje dat gehuurd is voor het feest speelt op de pont. Muziek draagt
ver over het water. En ’s nachts had je al die diepe brom van de
scheepsdiesels die voorbij schoven, je zag ze niet.
De dukdalf, die zo naar carbolineum ruikt, daar sprongen jullie
’s zomers altijd af. Jij had je altijd voorgesteld hoe de boel er
drooggevallen uit zou zien, tot op de bodem, waar de geschiedenis
onzichtbaar ligt – jij was niet zo van de praktische kant.
En je mist de knotwilgen, waar zijn ze gebleven, alles is nu zo
plat en recht. Er staat een flesje IJsselwater geëtiketteerd,
op je bureau, van toen het hoogwater was.
Je slalomde toen met je kajak om de bomen en het hotel
in het plantsoen. Het prikkeldraad hing zwaarbeladen vol
toen het water gezakt was. In de zomer zat je hier ook:
de trein rommelde over de brug en de zon ging gloeiend onder.
Daar kreeg je een zoen van je lief, het water kleurde goud.
Je was een schakeltje, je stroomde mee met de rivier,
er was altijd een volgende bocht waar koeien
tot hun knieën in het water stonden.
Alles komt goed.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Dit is het Sargasso-café van zondag 08-03-2020. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
Deze klassieker verveelt echt nooit. Een heerlijk nummer om in een romantische zaterdagavondstemming te komen (als je de tekst even vergeet). Doe eens gek, en dans met elkaar, gewoon zomaar, middenin de huiskamer. Pak je lief bij de hand, kijk elkaar diep in de ogen en schudt je heupen los. Laat je meevoeren op het ritme. Veel meer heb je niet nodig voor een sensuele avond.
Dit is het Sargasso-café van zaterdag 07-03-2020. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
Estas Tonne wordt ook wel de messias van de gitaar genoemd. De grap gaat dat hij zo goed is omdat hij tweeduizend jaar heeft gehad om te oefenen. Geboren als Stanislas Tonne (1975) in Oekraïne, werd hij als kind geschoold in de klassieke gitaar. Op zijn vijftiende verhuisden zijn ouders naar Israël. In 2001 trok hij naar New York om een duo te vormen met straatmuzikant Michael Shulman.
Hij woont overal en nergens, maar heeft wel 18 albums op zijn naam.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.