De elektrische auto

Het is niet waarschijnlijk dat de internationale gemeenschap in al haar praatsessies ooit zal komen tot een werkbare en goede aanpak van de klimaatproblematiek. Het heeft dus geen zin om daarop te wachten. Maar dat gezegd hebbende, komt dan wel de vraag naar boven "wat dan wel?" Hoe kan een significante omslag bereikt worden waardoor uiteindelijk de CO2 uitstoot (en nog wat dingen) naar een beheersbaar niveau zakt. Om dingen in beweging te zetten, moeten belanghebbenden het gevoel krijgen dat er iets te winnen valt bij het verbeteren van de situatie. Emil Möller heeft hier een tijd op zijn eigen wijze proberen op te wijzen. En één van de onderwerpen die iedere keer terugkwam was de Elektrische Auto. Nu leek me dit eigenlijk weinig interessant. In mijn ogen verplaatste je daar alleen maar het probleem van directe oliestook naar indirecte olie/gas/kolen-stook toe. Bovendien zag ik niet in wie er bereidt zou zijn hier significant in te investeren. Tot het kwartje viel. Of beter gezegd, tot de twee kwartjes vielen. Het ene kwartje schreeuwde me al een hele tijd toe: Energiemaatschappijen. Het andere kwartje zat wat meer verborgen in een verre pagina van een obscure presentatie in de vorm van een tabelletje over Well-to-Wheel efficiëntie. Laat me u even de twee kwartjes nader toelichten.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Heeft Nederland ook een huizenprobleem?

Te koop (Foto: Flickr/aloxe)

Al ruim een jaar heeft de wereld nu last van de kredietcrisis en ondanks dat banken telkens weer meer slechte leningen moesten afschrijven is het onduidelijk of het einde al in zicht is. Vooral de Verenigde Staten hebben het erg moeilijk, daar zijn zelfs de steunpilaren van de Amerikaanse hypotheekmarkt, Fannie Mae en Freddie Mac in grote problemen gekomen en moeten door de federale overheid overeind gehouden worden. Bij al dat slechte nieuws is de vraag natuurlijk in hoeverre de Nederlandse huizenmarkt gevoelig is voor al deze economische ellende. Immers, ook de Nederlandse huizenprijzen zijn fors gestegen en huizen staan weer langer te koop. Maar wat is sentiment en wat zijn feiten?

Een goede bron voor prijsinformatie over de huizenmarkt is de site van de NVM, de Nederlandse Vereniging van Makelaars. Daar zijn de prijzen van 1985 tot nu te vinden. In onderstaande grafiek is de prijs uitgezet tegen de tijd, zowel voor Amsterdam als gemiddeld over Nederland. Voor Amsterdam is gekozen, omdat dat de meest overspannen markt van Nederland zou zijn. In de grafiek is het het prijsniveau van 1985 op 100 gesteld. Dit komt overeen met een prijs van ongeveer 55.000 euro in Amsterdam en 60.000 euro in de rest van het land.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Alleen wie het niet kan betalen gaat naar het leger

Vanwege de verhitte sfeer en de angstige spanning gaat het jaarlijkse lotingritueel gepaard met een bizar spektakel van volksgebruiken en zelfs vormen van bijgeloof. Lotelingen uit de dorpen rond Gent krabbelen het goede of slechte nieuws op een papiertje en maken dat vast aan een poot van een reisduif die ze hebben meegebracht, zodat de familie thuis in ene minimum van tijd op de hoogte is – al wordt in de eerste momenten van ontgoocheling over een slecht lot menige duif de nek omgewrongen. Wie geluk heeft, speldt zijn nummer op hoed of pet en tooit zich met veelkleurige bloemen, kransen en linten alvorens zich in de drank te storten.

[…] Zelf heeft hij [Frans Masereel] zich met een van de hoogste nummers vrijgeloot, maar een laag nummer zou voor hem niet hetzelfde betekend hebben als voor een zoon uit een arbeidersgezin: in de burgerlijke democratie België gaat de vaderlandsliefde van de bourgeoisie niet zo ver, dat zij erop staat het vaderland door haar eigen kinderen te laten verdedigen. Er wordt op grote schaal gebruik gemaakt van de mogelijkheid om een plaatsvervanger te huren of de dienstplicht gewoon af te kopen. Alleen wie het niet kan betalen, gaat naar het leger. Vandaar dat de afschaffing van de oude militiewet, de ‘bloedwet’, een van de eerste socialistische eisen is. […] In hun verzet tegen het systeem zelf gaan de Socialistische Jonge Wachten niet verder dan een symbolische weigering: “Ik weiger mijn hand in de urne te steken. Weg met de oorlog! Weg met de grenzen! Weg met de legers! Leve de wereldvrede!” Waarna de loting haar gang gaat.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Laten we eens gaan nadenken met ons allen

Dit is een gastbijdrage van Ingo Piepers. Hij is militair deskundige en heeft de wetmatige onvermijdelijkheid van het ontstaan van (grote) oorlogen bestudeerd. Met enige regelmaat laat hij op Sargasso zijn licht schijnen op internationale militaire conflict. Hieronder zijn beschouwing naar aanleiding van de recente ontwikkelingen in de Kaukasus.
— Update: Ingo is inmiddels associated blogger. Daarom staat dit stuk nu onder zijn eigen naam —

Eerlijk gezegd ben ik niet helemaal verrast door het nogal forse optreden van Rusland in Georgië. En dat niet eens zo zeer vanuit mijn onderzoek beredeneerd. Grootmachten (het is verklaarbaar, maar geen excuus), dulden nu eenmaal geen gedoe aan hun grenzen. Grootmachten hebben (per definitie) veel macht, veel invloed en ook grote belangen. Grootmachten brengen ook grote ego’s voort. Grote ego’s hebben ook altijd lange tenen. De VS handelen ook vaak vanuit deze grootmachtlogica en schromen niet om de spelregels van het internationale systeem (overigens nu vooral nog Amerikaanse spelregels) naar eigen inzicht (selectief) te interpreteren. De inval van de VS in Irak – onder valse voorwendselen, laat ik daar duidelijk over zijn – is hiervan voorlopig (?) het laatste voorbeeld.

Rusland doet ook haar ‘eigen ding’, zonder zich daarvoor te schamen. Rusland wordt steeds assertiever en wil zichzelf rehabiliteren, vooral naar aanleiding van de reputatieschade die dit land in de jaren negentig van de vorige eeuw heeft opgelopen. Terug op de kaart, dat is het doel. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Rusland voelt zich getergd door Georgië, dat zich in haar optreden weer gesterkt voelt door de VS en de NAVO. Georgie opereerde misschien wel binnen de kaders van de ‘internationale wet’ – voorzover die bestaat – maar wordt toch geconfronteerd met de zojuist beschreven ‘grootmachtrealiteit’. Gelijk hebben en gelijk krijgen zijn in een anarchistisch systeem zeker niet hetzelfde. De VS, de EU en de NAVO hebben de precedentwerking van Kosovo onderschat; waarom Kosovo wel en Zuid-Ossetië niet? Meten met twee maten? Overigens, voor alle duidelijkheid, deze dynamiek en redenaties verklaren misschien het handelen van Rusland, maar kunnen nooit een excuus zijn voor het gewelddadige optreden van dit land in Ossetië en Georgië. Wij kunnen hier niet zo veel aan doen. Lastig is (ook) dat de VS, vooral onder president Bush, nogal wat ‘soft power’ – waarvan ‘gezag op basis van gedrag en reputatie’ deel uitmaken – hebben ingeleverd.
We hebben ons recht van spreken verloren.

Een interessante vraag is hoe dit conflict zicht verhoudt tot de uitkomst van mijn onderzoek. Uit dit onderzoek blijkt dat de spanning in het internationale systeem zich min of meer continue opbouwt, en zich de afgelopen 500 jaat tot vier keer toe heeft ontladen in een ‘wereldoorlog’, een oorlog waarbij alle grootmachten zijn betrokken die deel uitmaken van het internationale systeem. In deze systeemoorlogen lijkt een zekere regelmaat te zitten, terwijl opeenvolgende oorlogen wat betreft duur, locatie en omvang in hoge mate juist onvoorspelbaar zijn. Verder blijkt dat deze systeemoorlogen altijd een ‘reorganisatie’ opleveren van het internationale systeem. Deze categorie oorlogen levert altijd nieuwe instituties en regels op. De Verenigde Naties, maar bijvoorbeeld ook het Nonprofileratieverdrag, zijn de ‘uitkomst’ van de laatste systeemoorlog (de Tweede Wereldoorlog). De VS, als (mede)winnaar van deze oorlog, hebben op dit – het huidige – systeem een zware stempel kunnen drukken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tijd voor een nieuwe ARP?

Hoewel ik normaliter geen groot aanhanger ben van protest- of one-issuepartijen, denk ik dat het momenteel hoog tijd is voor het oprichten van de nieuwe ARP, de Anti Religieuze Partij. Een partij die in tegenstelling tot ‘de oude ARP‘ als doel heeft het uitbannen van de huidige steeds sterkere religieuze en godsdienstige invloeden op onze samenleving en ons politieke bestel.

Op zich heb ik geen grote problemen met (persoonlijke) geloofsbeleving. Wanneer iemand het nodig acht een hogere macht als God, Allah, Jahweh, Vishnoe, Ra, Zeus, Wodan, Quetzalcoatl, Ometeotl, Manannán mac Lir, het Vliegend Spaghettimonster of één van de naar schatting 28 miljoen andere door de eeuwen heen bedachte goden te aanbidden, dan moet hij of zij dat vooral zelf weten. Wanneer diezelfde persoon dit aanbidden zo belangrijk vind dat hij of zij daarvoor een organisatie met bijbehorend gebouw (tempel, kerk, synagoge, moskee, Jagrti) en handleiding (Bijbel, Koran, Tenach, Smriti, Codex Regius, Ginza Raba of Goeroe Granth Sahib) wenst op te richten dan is dat ook weer geen groot probleem.

Echter, daar stopt het! Of het een religieus persoon moet worden toegestaan om zijn of haar eigen kinderen te hersenspoelen en indoctrineren met de eigen dogmatische waarheden is al uiterst twijfelachtig. Zit er veel verschil in schade tussen een religieuze opvoeding en bepaalde vormen van geestelijke mishandeling? Heeft onderzoek niet uitgewezen dat er een relatie zou kunnen bestaan tussen een religieuze opvoeding en het ontwikkelen van een borderline-stoornis? Of het een religieus persoon moet worden toegestaan de eigen waarheid op te dringen aan anderen is nog twijfelachtiger. Waarom is non-religieuze chantage en bedreiging niet toegestaan en zou dat opeens wel mogen wanneer het om zoiets abstracts en discutabels als ‘god’ of ‘leven na de dood’ gaat.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende