CU: Als missie is voltooid, moet calvinist terug naar reservebankDecennialang vertolkten calvinistische politici, vroeger GPV, nu ChristenUnie, met hun standpunten de stem van roependen in de woestijn - geen hond die ernaar wilde luisteren. Nu wel. Op tal van gebieden zijn andere politieke partijen langzaam maar zeker opgeschoven naar het calvinistische standpunt. Maar als het zendingswerk is voltooid, mogen ze weer plaatsnemen op de reservebank, schrijft socioloog Herman Vuijsje.Het belangrijkste verwijt dat calvinistische politici wordt gemaakt, is dat ze betuttelend en bemoeizuchtig zouden zijn. Volgens dit verwijt leggen ze onterechte en overbodige beperkingen op aan de vrijheidsdrang van Nederlanders. Calvinistische politici houden zich niet aan de opdracht van de Postbank-tophit uit 1996: Vijftien miljoen mensen/op dat hele kleine stukje aarde/die schrijf je niet de wetten voor/die laat je in hun waarde. Maar klopt dat wel? Is het beteugelen van onze vrijheidsdrang inderdaad het ergste dat calvinistische politici wordt kwalijk genomen? Of morrelen ze, behalve aan onze vrijheid, misschien ook aan onze blijheid? Natuurlijk kent idereeen het stereotype van de sombere zwarte-kousen-calvinist die tot geen enkele vreugde in staat is. Marten Toonder heeft hem onnavolgbaar geportretteerd in de figuur van de Zwarte Zwadderneel, een in pikzwart gekleed mannetje dat altijd een paraplu heeft opgestoken, ook binnenshuis, omdat hij steevast wordt vergezeld door een wolkje boven zijn hoofd waaruit een regenbui neerdaalt. Maar dat stereotype bedoel ik niet. Ik heb het niet over het veronderstelde gebrek aan blijheid bij de calvinisten - ik heb het over het enorme surplus aan blijheid bij de rest van Nederland. Alles moet altijd leuk zijn bij ons - in de eerste plaats natuurlijk op de televisie, maar ook in het echte leven. Pret hebben, daar gaat het om. Nederland is een pretfabriek geworden, waar iedereen recht heeft op een pretpakket en liefst 'prettig gestoord' is. Calvinisten komen ons eraan herinneren dat er ook nog een paar mensen op de wereld zijn voor wie het leven géén pretje is. En erger nog: zij vinden dat daaruit voor de overheid - dus voor ons allemaal - een verplichting voortkomt: de overheid moet 'een schild zijn voor de zwakken'. Calvinisten zijn brengers van het slechte nieuws, pretverstoorders, en dat wordt ze misschien wel het meest kwalijk genomen van al. Op het ogenblik valt die calvinistische aandacht voor de niet-prettige kanten van het leven nogal op, doordat calvinistische politici nu aan het bewind zijn. Maar ook de afgelopen decennia vroegen ze er al aandacht voor. Toen heel Nederland in de ban raakte van leuke dingen als deregulering, terugtredende overheid en convenanten, bleef de ChristenUnie, toen nog GPV, hameren op Romeinen 13: de overheid draagt het zwaard niet tevergeefs. Geen convenanten en herenakkoorden zonder wettelijke verankering en zonder controle van overheidswege. Puur pretbederf! Toen heel Nederland de uitkeringen wilde verlagen om ze betaalbaar te houden, pleitte het GPV in plaats daarvan voor het terugdringen van de instroom, door scherpere keuring en controle. Tandenborstels tellen, heette dat toen. Pretbederf! Toen in de etalage van iedere Nederlandse seksshop films te koop lagen waarin vrouwen worden gefolterd, en onder de toonbank video's met gruwelijke kinderporno konden worden gekocht, schreven de calvinisten in hun verkiezingsprogramma dat 'de gave van de seksualiteit vaak wordt misbruikt als voorwerp van exploitatie' en dat het tot de 'taak van de overheid behoort om deze publieke exploitatie tegen te gaan.' Weg met de pret! Toen in Nederland niemand durfde aan te dringen op aanpassing door immigranten, uit angst om voor racist te worden versleten, pleitten de calvinisten voor een terughoudend immigratiebeleid en een verstandig integratiebeleid. Van burgers van buitenlandse afkomst mocht worden verwacht dat ze zich 'positief opstellen tegenover de Nederlandse cultuur, rechtsgewoonten en publieke instellingen.' En er moest op worden gelet dat de Leerplichtwet ook door allochtone kinderen wordt nageleefd. Decennia lang vertolkten calvinistische politici met deze standpunten de stem eens roependen in de woestijn - geen hond die ernaar wilde luisteren. Nu wel. Op al deze gebieden zijn andere politieke partijen langzaam maar zeker opgeschoven naar het calvinistische standpunt. Hoe is het te verklaren dat calvinisten in zoveel opzichten hun tijd vooruit waren? Het antwoord is simpel. Als het om dit soort gevoelige onderwerpen gaat, kijken de meeste Nederlanders eerst angstvallig om zich heen wat de anderen ervan vinden. Op eigen houtje een afwijkend standpunt vertolken, dat durven ze niet. Calvinisten wel! Die wachten niet tot 'de tijd rijp is', want ze oriënteren zich niet op het standpunt van de goegemeente, maar op dat van God en op hun eigen geweten. Het Nederlandse calvinisme wortelt in het recht om je te verzetten tegen een onrechtvaardige overheid. De tyrannie verdrijven is een goddelijke opdracht - en de afgelopen decennia hebben de calvinisten laten zien dat dat wat hun betreft ook geldt voor de tyrannie van de zwijgende meerderheid. Die goddelijke opdracht komt niet voort uit een soort kadaverdiscipline. Ze is ook inhoudelijk verankerd, en wel in dat uitgangspunt dat de overheid een schild moet zijn voor de zwakken. Uit de hand gelopen vrijheidsdrang en beduchtheid voor toezicht en controle heeft de afgelopen decennia vooral maatschappelijk zwakke mensen getroffen. Kinderen die gebruikt worden voor het maken van kinderporno. Bona fide uitkeringstrekkers wier uitkeringen werden verlaagd. Jonge allochtonen die op grote schaal spijbelden zonder dat iemand er iets van dorst te zeggen - om alleen de eerder genoemde voorbeelden aan te halen. Maar eigenlijk zijn wij ook allemaal het slachtoffer van ons eigen pret-denken. Allemaal plukken we de zure vruchten van de pretcultuur die jarenlang toonaangevend was in de financiële sector, doordat we het niet leuk vonden om toezicht en controle te organiseren. 'Strenge wetgeving is nodig om bankiers in toom te houden, want het vlees is zwak,' zei Onno Ruding gisteren in de Volkskrant. Een beetje laat - maar goed, Ruding is dan ook niet van de ChristenUnie maar van het CDA. Echte calvinisten wisten altijd al dat de mens niet altijd leuk is, maar ook tot het kwade geneigd. De geestelijke stromingen die een belangrijke plaats inruimen voor het slechte in de mens - het calvinisme en het communisme - leverden in de oorlog de grootste bijdrage aan het verzet. Tijdens de oorlog hebben gereformeerden - acht procent van de bevolking toen - een kwart van alle in Nederland ondergedoken joden gehuisvest. Ook toen gold dat calvinisten niet blindelings gehoorzaamden, maar op eigen moreel kompas voeren. Zij konden daarbij verwijzen naar het Wilhelmus, in feite een gebed waarin Willem van Oranje uitlegt dat God, 'de hoogste Majesteit', hem heeft geboden in opstand te komen tegen een onrechtvaardig soeverein. Het geweten moest gaan boven het blindelings volgen van het overheidsgezag. 'Obediëren in der geregtigheid', zo wordt dat genoemd in het laatste couplet van ons volkslied. Na de oorlog maakte die gedachte dat gehoorzaamheid een kwestie is van eigen geweten school onder een nieuwe generatie - dezelfde generatie die vanaf de jaren zestig de touwtjes in handen kreeg. In reactie op het grootscheepse falen van hun ouders tijdens de bezetting zette ze de plicht tot gehoorzaamheid overboord. Vooral daardoor werd Nederland het land waar je, om nog een keer die Postbankcommercial te citeren, 'de mensen niet de wetten voorschrijft'. Datzelfde begrip 'Obediëren in der geregtigheid' was de titel van de rede waarmee prof. Schermers in 2002 afscheid nam als hoogleraar internationaal recht in Leiden. Schermers vroeg zich daarbij af of we niet te ver waren gegaan. Is wat bij Willem van Oranje nog een noodsituatie was, niet teveel algemene praktijk geworden? Wetten hebben hun 'sacrosancte' karakter verloren, stelde Schermers, het lijkt er nu soms op dat iedereen elke wet voor zichzelf nog eens op aanvaardbaarheid toetst. Schermers duidde daarmee eigenlijk iets heel opmerkelijks aan. Namelijk dat de uit de hand gelopen vrijheidsdrang van Nederland in het laatste deel van de afgelopen eeuw in zekere zin een vorm is van doorgeslagen calvinisme. Niet dat de echte calvinisten daarmee iets van doen hebben, overigens. Integendeel: nu we het er eindelijk over eens zijn dat de bakens moeten worden verzet, hebben we een VU-kabinet in het zadel gehesen om dat klusje voor ons te klaren. Begeleid door gemopper over betutteling en pretbederf - maar ondertussen. We weten dat het nodig is, zelf kunnen we het niet, dus worden de mannenbroeders opgetrommeld uit de Alblasserwaard naar Den Haag. Ze zitten er nog een beetje onwennig, er valt nog heel wat zendingswerk te verrichten. Zo behoren calvinisten tot de meest vrijgevige Nederlanders als het gaat om ondersteuning van de zwakken. Het streng gereformeerde Urk is al jaren het vrijgevigste dorp van Nederland. In 2003 leverden collectes voor goede doelen daar gemiddeld 48,70 euro per huishouden op. En in welk dorp houdt men het meest de hand op de knip? Juist: Den Haag. Daar kwam het gemiddelde op 63 eurocent per huishouden. Zullen de calvinisten erin slagen Den Haag ook op dit gebied om te turnen? Ik vrees dat de tijd daarvoor ze niet zal worden gegund. In het honkbal bestaat de figuur van de pinch hitter. Een pinch hitter is een slagman die het veld in wordt gestuurd als de ploeg op een bijna onoverbrugbare achterstand staat. Hij kan harde en verre ballen slaan - niet erg subtiel, maar effectief. Als hij een paar homeruns heeft geslagen wordt hij weer naar de reservebank verwezen. Dit 'VU-kabinet', en vooral de ChristenUnie, fungeert als de pinch hitter van de Nederlandse politiek. Maar pinch hitters zijn geen blijvertjes. Te vrezen valt dat het na een of twee kabinetten afgelopen zal zijn met de regeringsdeelname van de calvinisten. Het proces dat de laatste jaren al duidelijk zichtbaar was - dat andere partijen calvinistische beleidsideeën overnemen - zal waarschijnlijk verder gaan. Dan zal de populariteit van de ChristenUnie weer afnemen - net als het met de Lijst Pim Fortuyn is gegaan. De laatste jaren is het electoraat van de ChristenUnie uitgedijd tot boven zijn 'natuurlijke' omvang. Ook niet-calvinistische kiezers stemden erop. Dat deden ze niet omdat ze bevlogen waren door het calvinistisch gedachtegoed, maar op advies van stemwijzer.nl. Gewoon turven en kijken wiens standpunten het meest op de jouwe lijken. Zelf ben ik ook zo'n calvinistische fellowtraveler. Ik stem regelmatig ChristenUnie, maar het gaat me daarbij niet om het bidden, maar om de muziek. Tegen de tijd dat het politieke zendingswerk van de calvinisten met succes bekroond is, wip ik misschien weer over naar een andere partij. Voor het soort zwevende kiezers zoals ik, is het debat over de wel of niet verdienste of geoorloofdheid van 'christelijke politiek' niet interessant. Zolang een partij de beginselen van parlement en rechtsstaat in ere houdt, zal het mij een zorg zijn waarop ze haar standpunten baseert. Maar toch vind ik het een geruststellend idee dat er een partij als de ChristenUnie bestaat. Een partij die niet gauw zal gaan zwabberen, meegesleept door de waan van de dag, en die altijd bereid is om uit de reservebank te voorschijn te komen en de wedstrijd te redden. Waar de calvinisten die kracht en begeestering precies vandaan halen, is voer voor sociologen en politicologen. Voor de kiezers is het vooral prettig dat de Nederlandse ploeg over een paar van zulke betrouwbare pinch hitters beschikt. Drs. Herman Vuijsje is socioloog en publicist. Dit is de tekst van de toespraak die hij eerder deze week hield in het kader van de 'Calvijnweek', georganiseerd door de Vrije Universiteit. Deze toespraak is ook gepubliceerd als artikel in het Nederlands Dagblad.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Simon van Canards.nl, waar het stuk eerder verscheen.
Inauguration Day is nog drie nachtjes slapen. Dinsdag 20 januari 2009 zal de dag zijn dat we George W. Bush kunnen uitzwaaien. Dat lucht zelfs veel Amerikanen op; Bush wordt door 40% van de bevolking gewaardeerd (bijna 34% is het eens met het beleid van Bush). Laura Bush vertrekt met een dubbel zo hoge waardering van de Amerikanen, 76% van de Amerikanen mag de-vrouw-van wel. Daarmee doet ze het aanzienlijk beter dan Hillary Clinton (67%), maar moet ze haar schoonmoeder Barbara Bush (85%) voor zich dulden.
Peilbureau Gallup peilt sinds 1993 de waarderingen van de Amerikanen voor hun presidentsvrouwen. De peiling wordt uitgevoerd in opdracht van USA Today. De populariteit van Laura Bush hoort bij de manier waarop ze haar rol als First Lady vervult. Ze zwaait vooral en zal daarom niet veel kritiek te verduren krijgen. Hillary Clinton stak wel haar nek uit. Ze maakte zich hard voor de hervormingen van de gezondheidszorg in de VS. Daarmee heeft ze zich niet favorable gemaakt, het maakte haar niet populairder, vooral omdat de hervormingen niet echt een succes werden (tussentijdse verkiezingen gaven de Republikeinen voor het eerst in 40 jaar een meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden).
De rol van de First Lady is louter ceremonieel. Ze krijgt geen geld, geen macht. De First Lady is gastvrouw van het Witte Huis. Het hoeft niet perse de echtgenoot van de president te zijn. Als de president weduwenaar is, vrijgezel of als zijn vrouw de rol van gastvrouw niet kan vervullen, kan een vriendin (nee, niet Miss Lewinsky) of familielid van de president de plek overnemen.
De kogel ging dan eindelijk door de kerk: trainer Gertjan Verbeek vloog de laan uit bij Feyenoord, in zijn kielzog gevolgd door technisch directeur Peter Bosz. Sinds het laatste kampioenschap in 1999 en de UEFA-cup in 2002 won de sympathieke club niks meer (die ene KNVB-beker tellen we niet mee), maar onder Verbeek werden de resultaten zelfs nog slechter. En sfeer scheen er überhaupt nooit geweest te zijn.
Nu iedereen speculeert over welke trainer er uit de rolodex komt rollen (de werkloze Koeman, de perfecte ad interim Beenhakker of toch ideale schoonzoon Mario Been) ga ik een paar verrassende namen noemen: Pijffers, Beukenkamp en Fühler. Maar dat zijn helemaal geen trainers, zult u zeggen. Kom ik zo op.
Feyenoord glijdt al jaren langzaam weg uit de top. Hoewel veel mensen anders beweren ligt dat volgens mij vooral aan de kwaliteit van de spelersgroep en veel minder aan de trainer die je ervoor zet. Een mogelijke oorzaak is dat Feyenoord voor een topclub zo arm als de ratten is en dus geen toppers kan halen. En het voelt ook nog eens de hete adem van een kwalitatief sterke subtop in de nek. Maar hoe krijgen minder kapitaalkrachtige clubs als AZ, FC Twente, Groningen en Heerenveen dat dan voor elkaar? Door goed te scouten.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
College Den Helder wil af van burgemeester
Niet alleen een gat in de hand, ook inkomsten verzwegen.
“We believe that in order to destroy fungi, insects and weeds, pesticides do not have to be so hazardous that they are carcinogenic, toxic to reproduction or have equally dangerous properties” aldus Elliott Cannell van het Pesticide Action Network (Nature)
Deze week is het Europees Parlement akkoord gegaan met nieuwe wetgeving voor het op de markt brengen en gebruiken van pesticiden. De komende jaren zullen pesticiden waarin kankerverwekkende of andere voor de mens zeer schadelijke stoffen zijn verwerkt geleidelijk worden uitgefaseerd. Ook stoffen die vruchtbaarheid van plant- en diersoorten aantasten zullen worden verboden. Europa wordt in drie klimaatzones verdeeld: noord, centrum, zuid waarin dezelfde regels gelden (EVMI). Het besluit is omstreden omdat tegenstanders vinden dat er gekeken moet worden naar het risico bij het specifieke gebruik van de pesticide en niet naar de afzonderlijke bestandsdelen. De Belgische appelboer Luc Bels denkt dat de nieuwe wetgeving hem hard gaat raken want hij heeft nu eenmaal pesticide nodig om te voldoen aan de hoge kwaliteitseisen: glanzende appels zonder smetjes.
We zijn weer terug, maar dan zonder de poster die hier vanmiddag tot heftige reacties leidde. Op het moment dat ik deze parodische variant van de filmposter Jaws hier plaatste, wist ik dat dit het op het randje was. Zelf vond ik het een treffende – maar ook confronterende – verbeelding van het Israëlisch-Palestijns conflict en het antisemitisme dat daardoor wordt aangewakkerd.
Maar als zo vaak zijn spotprenten voor tweërlei uitleg vatbaar en dat gevaar lag hier zeker op de loer. Mijn mede-bloggers vonden het nét een stap te ver en dat kan ik respecteren. Als bij een recente demonstratie weer lustig “Hamas, Hamas, de joden aan het gas” uit de kelen klinkt, dan moge duidelijk zijn dat lichtvoetigheid niet altijd gepast is.
Deze ‘mini-Krach’ op Sargasso (maar niet heus) is bij een aantal buren bepaald niet onopgemerkt gebleven. De commentaren liegen er niet om, hier en daar. Maar weest allen gerust: Sargasso kan wel tegen een stootje en zo ook deze blogger.
[poll=247]
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Geenstijl, Palestisraël, …. soms lijkt Sargasso op een battlefield without a cause. Daar mag de ware filmliefhebber zich niet aan laten vangen natuurlijk. Met een klap vliegen die encyclopediën dicht en richten die waterige oogjes zich op die prutskleine twee prentjes, alwaar vanuit een ondefinieerbaar, onbevattelijk en toch zo wonderlijk proces elke film vroeg of laat geraden wordt… Ook in dit geval? Welzeker, eilandbewoners der culturele beschaving! Succes!!
Graat
******************************************************
DE SCHERMSCHOTQUIZ: Rond pakweg Schermschot #100 ontvangt de beste Sargassale Schermschutter een prijs na een shootout tussen drie (of vier) finalisten. De eerste finalisten zijn Lothar Matthäus en bzkrt. De derde finaleplek wordt uitgedeeld #99 (een een eventuele vierde na #100).
Vandaag plaatsen we een eerste gastbijdrage van Hoite Vellema, oud-student Internationale Betrekkingen aan de UvA.
Volgende week dinsdag treedt Barack Obama aan als commander-in-chief van de Verenigde Staten. Direct na zijn aantreden staat hij voor een aantal dringende beslissingen over met elkaar samenhangende kwesties in het Midden-Oosten. Obama krijgt te maken met Irak, waar zich een overbelast Amerikaans leger bevindt, met Iran dat waarschijnlijk zeer binnenkort nucleaire capaciteit kan verkrijgen, met zwakke regeringen in Libanon en de Palestijnse gebieden (die bedreigd worden door militante islamitische groeperingen), met een geëscaleerd Israël-Palestina conflict en met het eigen verlies van geloofwaardigheid in de regio, door jaren van falen en wanbeleid.
Al deze kwesties vergen Obama’s onmiddellijke aandacht. En hoewel ze apart aangepakt moeten worden, beïnvloeden ze elkaar direct en indirect.
Allereerst moet Obama een echte dialoog met Iran aangaan, waarbij het voorwaarde is dat Iran zijn verrijkingsprogramma tijdelijk stopzet. Als Iran hiertoe bereid is dan kunnen de VN-sancties worden opgeheven en anders verscherpt. Een genormaliseerde relatie met het Westen en nieuwe economische stimuli zijn de andere bargaining chips tijdens de onderhandelingen. Ook de militaire optie mag niet van tafel, maar mag alleen gebruikt worden als laatste redmiddel. De kosten zijn te hoog en de risico’s te groot. Koste wat kost moet wel voorkomen worden dat Iran in de huidige machtsbalans de beschikking over kernwapens krijgt.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Het seksleven van de directeur van de Nederlandse Bank, Nout Wellink, is sinds de ineenstorting van Fortis in een bloeiperiode terechtgekomen. Dat verklaarde zijn vrouw Trudie in een diepte-interview in het maandblad Linda. “Het testosteron vliegt over de onderhandelingstafel en dat merk je ook in de slaapkamer,” aldus Trudie.
Het is het tweede huwelijk van Nout Wellink. Zowel Trudie als Nout erkennen dat de vlam uit de beginjaren moeilijk terug te vinden is. “Ik heb verschillende pogingen ondernomen om de seksuele klik weer terug te krijgen. We hebben een tijd tangolessen genomen, nieuwe lingeriesetjes en veel afrodisia voordat we naar bed gaan. Chocoladetruffels, honing en veel perziken. Je kent het wel,” zegt Trudie. Het stel heeft echter alleen korte-termijnwinsten geboekt. “Een structurele oplossing ontbreekt,” schreef de bankvrouw in haar dagboek.
De laagconjunctuur van het seksleven lijkt permanente vorm aan te nemen als de financiële crisis ook in Nederland serieuze vormen aanneemt. Trudie was stomverbaasd toen Nout na lange vergaderingen thuis zijn verleidelijke, fluweelpaarse jasje weer eens aandeed. De vlam uit hun ‘Summer of Love’ was opeens weer terug. “Na de hooggespannen vergaderingen waar de economische toekomst van Nederland op het spel staat zoekt Nout naar ontlading. Tijdens het fallissement van IceSave hebben we een heerlijke tijd gehad,” stelt Trudie.