Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De verjonging van de Tweede Kamer
DATA - Tweede Kamerleden zitten niet alleen steeds korter op het pluche, ze zijn ook steeds jonger. In 2010 hadden we de jongste Tweede Kamer ooit met een gemiddelde leeftijd van net iets boven de 44.

Het steeds jonger zijn, zegt natuurlijk weinig over de kwaliteit van de parlementariërs. Maar naast de verjonging valt ook op dat juiste de groeiende groep 65plussers in Nederland juist steeds minder representatie heeft in de Tweede kamer.

Uiteraard zit er een relatie tussen de afnemende ervaring en verjonging. Maar deze is niet helemaal 1-op-1 zoals u kunt zien:

Het kamerlid dat de hoogste leeftijd behaalde was Ch.A. baron de Bieberstein Rogalla Zawadsky, met ruim 84 jaar. Hij stierf in het harnas.
Momenteel is Jan de Wit van de SP de nestor met 66 jaar. Ook het jongste lid komt van de SP. Dat is Farshad Bashir met 23 jaar.
Met dank aan het Parlementair Documentatie Centrum van de Universiteit Leiden voor het handzaam aanleveren van de basisdata van Parlement.com.
De gebruikte dataset was van 22 december 2011. Als meetpunt in de grafieken is voor ieder jaar 20 december gebruikt.
‘Twittervrienden’
Onderzoeker Mirjam Schuijff vraagt zich af hoe het komt dat Twitter zoveel over haar weet. Een nieuwe aflevering in de serie Intieme Technologie van het Rathenau Instituut.
Ik geef het eerlijk toe: ik loop bepaald niet voorop als het gaat om het omarmen van nieuwe technologieën. Maar beter laat dan nooit toch? Alleen doen die apparaatjes, gadgets en programmaatjes me soms verbaasd staan. Onlangs gebeurde dat nog.
Op een mooie zaterdag besluit ik een Twitter-account aan te maken. Na een half uur tevergeefs gebruikersnamen te hebben geprobeerd – het nadeel van niet zo vlot zijn met nieuwe technologieën is dat alle eenvoudige gebruikersnamen op Twitter al bezet zijn door vlottere mensen – heb ik eindelijk een account. Snel wil ik de eerste tweet de wereld in sturen. Maar eerst moet ik door een menuutje heen. Ik kan aangeven of ik bijvoorbeeld ‘dwdd’ of ‘nickensimontwit’ wil volgen. Nick en Simon? Die Volendamse zangers die ik wegzap als ze op te tv zijn? Hoe komt Twitter erop. Gelukkig hoeft het niet.
Het volgende scherm is een overzicht van “Twitter-accounts aanbevolen voor jou, gebaseerd op wie je volgt en meer”. Ik volg nog helemaal niemand, maar Twitter heeft een bont gezelschap vage bekenden voor me geselecteerd. Een vriendin van een vriendin, iemand die ik ken van een cursus, en wat vrienden van mijn broer (dat laatste denk ik tenminste, zo goed ken ik ze). Mijn oude studievereniging staat ook op het lijstje, en nog hoog ook. Verder zie ik ICT-onderneminkjes waar ik nog nooit van gehoord heb en een bedrijf dat zich specialiseert in lenzen en lenzenvloeistof.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Ik voel me net Tarzan
Een gastbijdrage van Mohammed Benzakour. De bijdrage verscheen ook op nieuwwij.nl.
Voor dag en dauw belde een goede vriend aan. Hij had een hengel bij zich. Ik monteerde een werpmolen op de mijne en maakte de felgekleurde dobber vast. Het dunne nylon was doorzichtig en onzichtbaar voor de vissen, en eigenlijk ook voor mij.
Ik zei: ‘Zeg, ik heb geen visakte.’
‘Dondert niet’, zei hij. ‘We vangen waarschijnlijk toch niets.’
We togen naar de Oude Maas en wierpen onze hengels uit, telkens weer. Maar al die worpen door de ijle ochtendlucht, het interesseerde de baarzen en snoeken niets. Mijn vriend zei: ‘Ze zitten daar in de diepte; we krijgen ze wel.’
Maar we kregen ze niet. Als ze in de diepte zaten, zaten ze daar nog. De eerste weken aan de oevers van de Oude Maas haalden we bakzeil, en toch had ik ’t niet willen missen. Hengelen voor voedsel werkt louterend. We schenken koffie uit de thermoskan, eten een broodje, en turen over het rimpelende wateroppervlak.
Ik verlangde niet naar een Titaans gevecht met een kolossale vis ter bewijs van mijn mannelijkheid. Wel vond ik het prettig zo nu en dan medewerking te krijgen van een baars die goed past in mijn braadpan. En waarlijk, eergisteren hapte eindelijk een baars. Even later hapte ik hem.
Ja mensen, de tijden van de Egyptische vleespotten zijn voorbij. Dus ik ben gestopt met de kabeljauw en poon van de visboer. Tegenwoordig haal ik mijn vis rechtstreeks uit de rivier.
Ook de slager heb ik vaarwel gezegd. In een naburig park neem ik op goed geluk een sappig haasje te grazen met een uitgespannen net. En wist u hoe kostelijk wilde eend smaakt? Eerst goed uitspoelen hoor, dan marineren in een saus van laurier, gember, chilipepers en rode wijn, vervolgens zachtjes gaar laten sudderen in een pannetje boter. Eerlijker en biologischer kun je het niet krijgen.
Restaurants boycot ik, voortaan bereid ik m’n eigen potje. En het moet gezegd, mijn reeds gewaardeerde kookkunsten zijn thans op een niveau beland die Jamie doen stuiteren van jaloezie.
Crisis is het beste wat de mensheid kon overkomen. Sinds de onheilstijding op m’n deur klopte veranderden m’n grijze haren in ravenzwarte krullen. Ik voel dat ik leef. Ik voel mij Tarzan.
Douchen doe ik niet meer elke dag, hoogstens tweemaal per week. Behalve de milieuvoordelen, ruik ik mezelf weer. Dat is een groot goed: je komt in het reine met jezelf.
Van m’n Nissan kan ik weliswaar nog geen afstand doen; wel ben ik overgestapt op dikke, rustieke kaarsen. In de slaapkamer gloort een Jemenitische olielamp. Nooit eerder wasemde m’n huis zoveel warmte en spiritualiteit uit.
Zelfs boodschappen zijn een mystiek avontuur geworden. Met enige durf en creativiteit zul je ontdekken dat Jumbo zich uitstekend leent voor proletarisch winkelen – zonder de wet te overtreden. Hoe precies, kan ik u niet verklappen, want Jumbo leest mee.
Het dure fitness-abonnement heb ik opgezegd en cultuur staak ik ook.
Waar ik dan m’n ontspanning vandaan haal? Gewoon op straat. Gratis knokken met hangjongeren. Niets heilzamer dan met de blote knoesten erop losbeuken. In Peru hebben ze dit al eeuwen ontdekt: ‘Takanakuy’, ofwel: als het bloed kookt. Door de kracht van de klappen die je elkaar toebrengt los je je zorgen en spanningen op. Goedkoop, lekker, en ‘het voelt als speed man’, zeggen de van blowtjes suf geworden hangjongeren.
Terwijl de Nederlander het hoofd grijpt en God smeekt om de crisis te stoppen, smeek ik Hem de recessie te laten voortwoekeren. In elk geval tot 21 december, dan vergaan we toch. Heerlijk, zo’n tsunami over Zwijndrecht.
Opsporing en vervolging via sociale media
Stel: je wordt verdacht van een ernstig misdrijf en opsporingsambtenaren leggen een link tussen daad en dader door gebruik te maken van sociale media. Mag dat, vraagt gastauteur Sebastiaan van der Lubben zich af?
In Amerika is een debat ontstaan over deze zoekmethode. Een verdachte van ontvoering en moord werd herkent door gebruik te maken van profielen die hij aanmaakte op datingsites. Daarop veel foto’s vanuit verschillende hoeken van de dader. Slimme gezichtsherkenning (denk CSI) deed de rest. Dus kopte (het uitstekende NextGov): Feds turn to dating websites and facial recognition tools to catch crooks. Logisch: de zoekmethode gaat een stuk sneller dan het opsporen en overtuigen van (onwillige) getuigen om mee te werken aan het proces. De techniek doet de rest.
Gezichtsherkenning gaat sneller en beter dan vijf, zes jaar geleden. De technologie wordt goedkoper en het aantal foto’s op internet explodeert. Zoeken in online bestanden naar boefjes is een fluitje van een cent. En precies daartegen maken rechtsgeleerden, de Federal Trade Commission en het Congres grote bezwaren. De overheid krijgt zo wel heel veel macht om naast verdachten ook een referentiecheck te maken van iedereen in de (directe) omgeving. Law enforcement goes 2.0 zou je kunnen zeggen, met alle juridische vraagstukken van dien.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Hoe je gebeurtenissen kunt laten verdwijnen
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
