De creatieve vernietiging van Romney

Het blijft spannend, maar Mitt Romney zal zaterdag aanstaande waarschijnlijk de republikeinse nominatie binnenhalen. Wie South Carolina wint, wint de nominatie, en Romney’s voorsprong is, hoewel geslonken, nog steeds aanzienlijk (een verdwaalde peiling daargelaten). Ook in de landelijke peilingen (zie vraag 18) wordt duidelijk dat de rijen zich zoetjesaan sluiten achter Romney. Newt Gingrich, Rick Santorum en Ron Paul mogen het vannacht nog een keer proberen, maar dan is het gedaan. Het is te hopen dat Gingrich zijn aanval voortzet op Romney’s werkzaamheden voor Bain Capital, de investeringsmaatschappij waar hij een slordige $200 miljoen mee “verdiende” tussen 1984 en 1999 (en waarschijnlijk weinig belasting over betaalde). Volgens Gingrich was Romney als CEO van Bain een uitbuiter, een aasgier die bedrijven leegpikte en duizende Amerikaanse werknemers berooid achterliet. Romney zelf claimt dat hij aan creative destruction deed en dat hij netto zo’n 100.000 banen heeft gecreëerd. Wie heeft er nu gelijk? En maakt dat uit?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Martha Nussbaum en levenskunst

Nut en rechtvaardigheid zijn de twee leidende principes van de moderne moraal. Martha Nussbaum, een van de belangrijkste hedendaagse Amerikaanse filosofen, onderzoekt hoe die moraal weer een bredere invulling kan krijgen. Daarvoor grijpt ze terug op de levenskunstfilosofen van de klassieke oudheid, in het bijzonder Aristoteles. De centrale vraag in haar ethiek is dan ook ‘Hoe te leven’? Ethiek, Bildung, maar ook politieke filosofie krijgen allemaal haar aandacht onder de centrale noemer van het ‘goede leven’. Het goede, zo laat Joep Dohmen in zijn lezing over Nussbaum zien, is niet singulier maar meervoudig.

Wat is dan het goede? Dat blijft nogal impliciet. Een belangrijk onderdeel van Nussbaums beschrijving van het goede is dan ook dat het niet singulier of eenduidig is. Voor Plato was het goede weliswaar moeilijk te bereiken, maar in zijn aard wel helder. Nussbaum volgt Aristoteles in zijn kritiek op deze enkelvoudige opvatting van het goede. Zoals de titel van haar boek over dit onderwerp zegt, is zij geïnteresseerd in The Fragility Of Goodness, de broosheid van het goede.

Die broosheid is te beschrijven aan de hand van het tragische. Aristoteles heeft uitgebreid de tragedies bestudeerd en geeft die een plaats in zijn ethiek. Van de tragici leren we dat waardevolle zaken in het leven niet altijd commensurabel zijn. Een beroemd voorbeeld is Antigone. Zij staat voor de beslissing of zij haar overleden broer de laatste eer zal bewijzen, of de koning gehoorzamen die haar dat verboden heeft. Hier bestaat geen juiste keuze, beide opties zijn even ‘waarden-vol’ en door te kiezen voor het ene, moet zij het andere laten. Het is een tragische situatie bij uitstek, waarin de kwetsbaarheid van Antigone wordt getoond, maar ook de kwetsbaarheid van het goede zelf.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De onvermijdelijke saaiheid van democratische mode

Bovenstaande filmpje over de kleding van politici zag ik op Slate. Op zich geen diepgaand vertoog, maar wel één dat allerlei interessante vragen oproept.

Ik vraag me bijvoorbeeld af of de saai geklede democratische politicus niet ook een feedbackloop creëert, die mannenmode nu al anderhalve eeuw gevangen houdt in variaties op zwarte en grijze pakken. Immers, als de hoogst geplaatste mannen in een maatschappij pakken dragen, dan zullen allen die lager sociaal op de ladder staan dit gaan overnemen in de hoop ook wat van dat statusvoordeel mee te pakken. Zo blijft het pak dé outfit voor de man die hogerop wil komen.

Als je bijvoorbeeld Lodewijk XIII vergelijkt met Lodewijk XIV, dan zie je dat het er vroeger in de herenmode veel heftiger aan toe ging, zowel wat betreft de stijl als de veranderingen hierin. Sinds de opkomst van de democratie kan een man met veel minder kastruimte toe, maar het is ook een beetje saai allemaal (hoewel zo’n Lodewijk-outfit niet lijkt aan te raden bij temperaturen boven de 15°C.)

Je kan je ook afvragen waarom sommige politici zich onttrekken aan die dresscode. Dat lijkt me voor de hand liggend. Met de Hans Spekmantrui laat deze politicus zien: “Ik ben geen onderdeel van het systeem, ik ben onafhankelijk.” Dat is gemakkelijk (nou ja, gemakkelijk, je moet er wel Hans Spekmantruien voor dragen) gepakte winst op andere politici. Het is tegelijkertijd ook een serieuze handicap op weg naar de echte top: zou jij Spekman in zijn trui als premier met de koningin op de foto willen zien?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rodekoolsalade met bloedsinaasappel en avocado

foto Andrei Tchernikov, recept & foodstyling Fiona Ivanov

Rodekoolsalade met bloedsinaasappel en avocado
veganistisch lunch-, voor- of bijgerecht, 4 personen

500 g rodekool
1 el sherryazijn
2 bloedsinaasappels
1 rijpe avocado
3 el avocadoolie

Schaaf de rodekool in flinterdunne reepjes. Strooi wat zout naar smaak en de azijn over de kool en kneed dit zout met schone handen door de kool, zorg dat elk stukje goed gekneed wordt: hierdoor wordt de kool zachter, makkelijker verteerbaar en bovendien smaakt het beter. Laat de kool enige tijd staan. Snijd boven- en onderkant van de sinaasappel, zet ze rechtop op het werkvlak en snijd de schil eraf. Snijd de sinaasappels in plakken en vang het vocht op. Snijd de avocado in plakken en besprenkel met het sinaasappelsap. Meng de rodekool met de sinaasappel en avocado. Druppel de avocadoolie erover en bestrooi met versgemalen peper.

foto Andrei Tchernikov

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wat als Limburg niet bij Nederland zou horen?

DATA - Wat is dat nou voor een vraag, hoor ik u stellen. Maar u mag mij niet demoniseren omdat ik een ongemakkelijk probleem aansnijdt. U kunt zich wel verschuilen achter uw politiek correcte Linkse of Rechtse Kerkpraatjes, maar de cijfers kun je niet negeren, als we de PVV moeten geloven. Het moet maar eens afgelopen zijn met pappen en nathouden. Genoeg is genoeg. De maat is vol.

Want de cijfers, mevrouw en mijnheer, liegen er niet om, blijkt uit berekeningen van Sargasso. Nee, zonder de Limburgse katholieken zou het Nederlandse politieke landschap er anders uitzien, minder extreem. En zonder die vlaaienvreters zouden ook nog eens rijker zijn. En ach en wee: een tsunami van Limburgisering dreigt de Randstad te verzwelgen.

De resultaten van ons onderzoek. Als Limburg niet bij Nederland hoorde, zou de huidige coalitie waarschijnlijk niet mogelijk zijn geweest. VVD, CDA en PVV zouden 73 zetels hebben. Maar met een grotere SGP (extra zetel, in totaal drie) en TON in de Kamer met 1 zetel, zou de huidige coalitie het wellicht kunnen redden. onder Limburg zouden acht zetels tussen partijen wisselen. Opvallend is dat de Piratenpartij vermoedelijk een zetel zou krijgen en ook D66 zou er eentje bijkrijgen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende