Waarom Albayrak de beste keuze is
De strijd om de opvolging van Job Cohen begint een beetje trekken te krijgen van revenge of the nerds. We hebben nu al Martijn van Dam (technisch bedrijfskundige) en Diederik Samsom (kernfysicus). Daar komt straks vast ook nog Ronald Plasterk (moleculair bioloog/ijdeltuit) bij. Nou dacht ik toch dat het de bedoeling was de 1) de PvdA weer contact zou krijgen met de lageropgeleiden 2) feller oppositie gaat voeren. Dat gaat met deze hogeropgeleide mannen uit de linkse elite die alle drie ook nog een wat babbelige, wijdlopige manier van spreken hebben dus echt niet lukken. Zeker niet Diederik Samsom, in wie ik elk vertrouwen heb verloren nadat hij zich een keer finaal onder tafel heeft laten lullen door godbetert Richard de Mos (waarschuwing: tenenkrommende televisie.)
Wie dan wel? Nebahat Albayrak natuurlijk. De dochter van een steigerbouwer en een inpakster met Rotterdamse straatvechtersmentaliteit die zich via onder meer het enige echte Sciences Po opwerkte tot staatssecretaris op de post met het grootste afbraakrisico, Vreemdelingenzaken, en daar probleemloos overeind bleef. Niet iemand van de wetenschappelijke mitsen en maren, maar van het juridisch dichtgetimmerde betoog, versterkt door de “niet lullen, maar poetsen” cultuur van de Maasstad, waar de inwoners haar overigens graag als burgemeester hadden gezien. Bovendien is Albayrak één van de weinige fractieleden die niet geassocieerd wordt met gelekte mails en ongelukkige interviews.
