Sargasso’s geoplaat – Big Rock Candy Mountain

Hoewel de meeste liedjes gaan over de liefde, wordt ook vaak gezongen over dorpen, steden, landen, rivieren en bergen. Michiel Maas gaat op zoek naar de plaats achter deze muzikale beschrijvingen. One evening as the sun went down and the jungle fire was burning Down the track came a hobo hikin' and he said boys I'm not turning I'm headin' for a land that's far away beside the crystal fountains So come with me we'll go and see the Big Rock Candy Mountain Haywire Mac - Big Rock Candy Mountain (1928) Er zijn momenten dat het lijkt dat je eigen hersenen een loopje met je nemen. Iedereen heeft wel eens een deja vu gehad, of een moment van toevalligheid dat je in opperste verwarring brengt. Ik had dat een paar jaar geleden in de Greyhoundbus van Denver naar Las Vegas. We reden 's nachts door het uitgestrekte Utah, en op mijn mp3-speler luisterde ik naar de bluegrass-tonen op de soundtrack van “O Brother, where art thou?”. Slaperig staarde ik uit het raam de donkere nacht in. Tot plots langs de kant van de weg een verlicht bord verscheen: “Big Rock Candy Mountain – next exit”. Mijn kreet van verbazing wekte een aantal medepassagiers. “Big Rock Candy Mountain” was de titel van het stokoude liedje dat ik zojuist, nog geen tien minuten geleden, had beluisterd. Wat een toeval!

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Splijting in Oost-Azië

Nucleaire explosie (Foto: Wikimedia Commons)

De oproep van President Obama in Praag van afgelopen april om de wereld van kernwapens te ontdoen lijkt in Oost-Azië maar weinig gehoor te vinden. Alhoewel Noord-Korea na maanden weer lijkt te willen overleggen, is er vooralsnog weinig reden om aan te nemen dat het bereid is om haar kernwapenprogramma geheel op te geven. In tegendeel, Hillary Clinton is zelfs bezorgd over de mogelijkheid dat nucleare technologie door het stalinistische schrikbewind met Myanmar wordt gedeeld. De minister noemde Thailand als mogelijk slachtoffer van Birmees wapengekletter.

Tegelijkertijd blijven de Amerikanen vrezen voor een Iraanse atoombom. Clinton stelde voor om de omringende landen af te schilden met de bedoeling de Iraanse dreiging in te tomen; een duidelijk teken naar Iran dat de Verenigde Staten alle opties openhouden om te voorkomen dat het land daadwerkelijk een gevaar wordt.

Een soortgelijke verdediging wordt overwogen om Zuid-Korea tegen aanvallen vanuit het Noorden te beschermen, en om te voorkomen dat het Zuiden zelf kernwapens gaat eisen. Dat is ook waarom is voorgesteld om Japan van nieuwe gevechtsvliegtuigen te voorzien. Beiden landen huiveren bij de gedachte aan een nucleair Noord-Korea.

Formeel is China de enige Aziatische kernmogendheid. In de praktijk beschikken zowel India als Pakistan over atoomwapens en is ook van Israël bekend dat het er een aanzienlijk arsenaal op nahoudt. China hielp Pakistan zelfs aan de bom, omdat het in India nog altijd een vijand ziet. Een directe confrontatie tussen deze landen lijkt vandaag de dag echter onvoorstelbaar. Veel verontrustender is het vooruitzicht dat regimes als Noord-Korea en Myanmar, die door een combinatie van onwrikbare economische planning en westerse sancties altijd om geld verlegen zitten, hun wapens en kennis bereid zijn door te spelen aan terroristen. Dan is niet zozeer Thailand of Zuid-Korea een waarschijnlijk doelwit van een aanval, eerder de Verenigde Staten zelf of een westerse aanwezigheid elders ter wereld.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ontkenners misbruiken El Niño

ninoEl Niño, ‘het kerstkindje’. Een ramp voor miljarden mensen en het resterende Aziatisch regenwoud. Mogelijk een genadeklap voor een klimaatsysteem dat al tegen tipping-points aan hangt. Maar je hebt altijd ratten die een kansje ruiken. Klimaatontkenners. Daarom hier, bij voorbaat, hun grote ongelijk.

Als er een verband is tussen klimaatverandering en El Niños, dan is het ongunstig. We hebben waarschijnlijker vaker El Niños en ze worden iets krachtiger, denken meteorologen, als gevolg van de gestage stijging van oceaantemperaturen. De onzekerheden zijn echter vrij groot en de geschatte invloed is vrij gering.

Daar gaat dit stuk dan ook niet over. The big picture is interessanter. De ontwikkeling van de gemiddelde temperatuur van de troposfeer, het dunne laagje atmosfeer waarin wij onze levens verslijten.

temperatuur_nasaDit plaatje laat de ontwikkeling van de mondiale jaargemiddelde temperatuur zien. Het is het product van alle meetgegevens waar ze bij NASA’s Goddard Institute for Space Studies over kunnen beschikken. Dingetje deugt dus.

Het belangrijkste dat opvalt is een gestaag stijgende lijn. Verder herkennen we de uitzonderlijk warme jaren 2007, 2006, 2005, 2003, 2002 en 1998 – die we ons allemaal nog herinneren van zweterige vakanties, het overlijden van onze grootouders en de bosbranden op tv.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende