Geen bal op tv | Sint Trump

Donald Trump stond voor in een poll van CNN. En dat terwijl hij ineens onbegrijpelijke dingen deed. Zoals in Mexico een speech houden waarin de Mexicanen een veer in de reet stak en zei dat de kosten voor die muur voor later een zorg zijn. Waarna hij naar Arizona vloog  om diezelfde avond een speech te houden waarin hij juist weer van leer trok tegen die verkrachtende bende sombrerodragers. Bij de Presidential Podcast (samenwerking VPRO en NRC) begrepen presentator Chris Kleijne en NRC-correspondent Guus Valk er geen reet meer van. Hoe kan het dat zijn kiezers zulke tegenstrijdigheden van ‘m pikken?

Nu, dat zal ik eens vertellen: Donald Trump hoeft helemaal geen eenduidig verhaal te hebben. Die tegenstrijdigheden interesseren zijn achterban niet. Het werkt nog eerder juist bij aan het beeld dat ze van ‘m hebben. De hele aantrekkingskracht van Donald Trump is dat hij zegt wat er in ‘m op komt. Daarmee ben je vandaag de dag geloofwaardiger als politicus, dan wanneer je antwoorden geeft die je vijftien keer met je communicatieteam hebt geoefend. Zijn kiezers begrijpen best dat hij in Mexico iets anders zegt dan in Arizona. 

Trump is de liefdesbaby van Pim Fortuyn en Jaap uit de Gouden Kooi. Hij heeft ‘ik zeg wat ik denk’ een hele nieuwe dimensie gegeven. Er zit geen enkele filtering tussen mond en hersens. En het mooie is: Trump zegt niet alleen wat Trump denkt, Trump zegt ook wat zijn kiezers denken maar nooit mochten zeggen. Ongefilterd.

Clinton is een kandidaat uit een ander tijdperk. Die denkt dat je kiezers kan beïnvloeden door het beeld dat ze van je hebben te voeden met optredens waar lang over is nagedacht. Of door te doen alsof er niks aan de hand is als je longontsteking hebt. De enige reden dat er mensen op Clinton stemmen, is de vrees dat het op papier machtigste land ter wereld geleid zal worden door dat ongeleide projectiel dat de presidentsverkiezingen behandelt als een reality show.

Een paar weken geleden las ik een artikel van Michael Moore die meende dat Trump zijn presidentschap aan het opblazen is, omdat hij dat hele presidentschap nooit heeft geambieerd (dat wist hij zeker, maar hoe hij dat wist, wilde hij niet vertellen). Trump zou zich kandidaat hebben gesteld om een betere deal voor een televisieprograma te krijgen. Bovendien houdt hij er niet van een loser genoemd te worden, dus doet ie allerlei tegenstrijdige dingen zodat hij later zijn adviseurs de schuld kan geven. Maar het lijkt me wishful thinking. Zoals heel veel journalisten en columnisten vandaag de dag aan wishful thinking doen. Ze schrijven dat Trump z’n eigen graf aan het graven is. Maar dat hopen ze vooral. Want als hij tegen alle logica in blijft groeien, valt er helemaal niks meer van te begrijpen. En wat is hun rol dan nog?

Je kan nog zoveel onthullen, vandaag de dag kun je niks anders doen dan preken voor eigen parochie. Met geen enkel ander effect dan de eigen parochie tot een meewarig hoofdschudden te doen bewegen. Meer zit er niet in. De andere parochie heeft zich tot zijn nek in de eigen denkbeelden ingegraven. Die voeden zich de hele dag met de bevestiging van wat ze altijd al vonden. Al die weldoordachte meningen, die messcherpe analyses en die ontluisterende onthullingen… ze vliegen hoog over de hoofden van de Sint Trump-discipelen heen, als vliegtuigen die een wollen deken van chemtrails veroorzaken. Wat ze hooguit zien is een intelligentsia die Trump proberen klein te krijgen, zonder daarin te slagen. Misschien dat er nog eens een sporter of een entertainer is die iemand op andere gedachten kan brengen. Maar ook die hebben meestal al wel hun plek in de loopgravenoorlog gevonden. En anders worden ze daar direct ingeworpen.

In De Schaduw van de Ramp: 15 jaar na 911 kwamen Nederlanders (en 1 Belg) aan het woord die de aanslagen op de Twin Towers van dichtbij hadden meegemaakt. Een medewerker van de Belgische ambassade vertelde hoe de saamhorigheid in New York was toegenomen na de aanslagen. Terwijl in de Pakistaanse wijk juist steeds meer Pakistanen hun spullen pakten om naar Canada te emigreren omdat ze zich hier niet meer veilig voelden.

Ik zag een boodschap van Bertrand Russell aan de mensheid over duizend jaar. Hij had er twee: een intellectuele en een emotionele. De intellectuele: hou je bij de feiten. De morele: wees een beetje tolerant naar elkaar. De wereld beweegt zich voorlopig in tegenovergestelde richting.

  1. 3

    @0: “De andere parochie heeft zich tot zijn nek in de eigen denkbeelden ingegraven. Die voeden zich de hele dag met de bevestiging van wat ze altijd al vonden. Al die weldoordachte meningen, die messcherpe analyses en die ontluisterende onthullingen… ze vliegen hoog over de hoofden van de Sint Trump-discipelen heen”

    En wat te denken van de andere kant? “Onze” kant? Nadat de sociaal-democratie doodverklaard was heeft links, van D66 tot GL, de arbeider stelselmatig genegeerd en de grond in getrapt als dat zo uitkwam en in de VS was dat (in mijn ogen) niet echt anders. Elke afwijkende mening was een foute mening. Niet zo vreemd dat de andere kant niets meer aan wil nemen. De enige eerlijke linkse partij lijkt tegenwoordig de SP.

  2. 4

    @3: waarom wordt D66 door sommigen steevast tot ‘ links’ gerekend? Op ethisch/maatschappelijk vlak zijn ze progressief en zou je ze tot links kunnen rekenen, maar op economisch gebied zijn ze rechtser en neoliberaler dan de VVD en in de verste verte niet in de buurt komend van links.

  3. 6

    @5: Links/Rechts wordt juist gedefinieerd op de sociaal-economische as. Nu weet ik wel, dat Rechtse mensen altijd proberen om de aandacht hiervan af te leiden, aangezien ze aantrekkelijk moeten blijven voor de lagere inkomens. Dat is ook een belangrijke reden voor Rechts om het zo vaak over culturele zaken te hebben; daarmee dringen ze sociaal-economische zaken naar de achtergrond. Echter, dat is slechts agitprop; in werkelijkheid is Links/Rechts nog steeds een economisch ding.

  4. 7

    @3: Ik bedoelde ook wel dat beide kanten zich hebben ingegraven in hun eigen denkbeelden en daardoor in alles hun vooroordelen bevestigd zien. Ook ‘onze’ kant. Maar ik begrijp dat dat niet goed uit de verf kwam.

  5. 8

    @7: Ik vermoedde dat al een beetje gezien het einde.

    Je doof maken voor de tegenpartij lijkt ook wel een kwestie van de “Zeitgeist” te zijn. Tot in de jaren ’90 had het linkse gevoel de bovenhand in de maatschappij, wellicht nog op basis van het krediet na WO2. Nu lijkt rechts het boventoon te voeren. Dat leidt (denk ik) tot een enigszins arrogante houding (of erg arrogant in het geval van Trump) die het makkelijk maakt de andere kant te negeren.

    @4: Ik zette D66 in het rijtje omdat ze regelmatig een tikkie naar links neigen en altijd genoemd worden.

  6. 9

    Bovendien houdt hij er niet van een loser genoemd te worden, dus doet ie allerlei tegenstrijdige dingen zodat hij later zijn adviseurs de schuld kan geven. Maar het lijkt me wishful thinking.

    Een cursus logsich nadenken: verbanden leggen.
    Volg ook de cursus over het gebruik van voegwoorden zoals en, maar, opdat, zodat, omdat. (eventueel meerdere)

    Hij doet allerlei tegenstrijdige dingen (welke dan? Verklaar jezelf nader) zodat hij later zijn adviseurs de schuld kan geven (van wat?) dit alles zou hij doen omdat hij er niet van houdt om loser genoemd te worden.
    Snap jij het?

    Maar het lijkt me wishful tinking.
    Maar dat hopen ze vooral.
    Leer Nederlands; een zin die met Maar begint is altijd fout.

    De andere parochie heeft zich tot aan de nek ingegraven in zijn eigen denkbeelden. (ik mag toch hopen dat je ergens een keer inziet dat dit ook voor JOUW parochie geldt)