Elders in de wereld is Chavez een voorbeeld en een vijand

De lofzang op Chavez komt op een wat raar moment, want het is nog maar de vraag hoelang Chavez in het zadel kan blijven.

In The Guardian houdt historicus Richard Gott een warm pleidooi voor Chavez. Europa kan veel van hem leren. De dictator uit Venezuela is dan misschien wat clownesque, je kan hem niet beschuldigen van inconsistentie. Al 13 jaar houdt Chavez tirades tegen het neoliberalisme en het Amerikaanse imperialisme. En hij schraagt zijn woorden met geld. Helpt bijvoorbeeld verarmde Amerikanen aan goedkope olie. Waarom zouden de Zuid-Europese landen niet eens met hem gaan praten? 

,,Chávez and his co-religionaries in the new “Bolivarian revolution” have called for “21st-century socialism”, not a return to Soviet-style economics or the continuation of the mundane social democratic adaptation of capitalism, but, as the Ecuadorean president Rafael Correa has described it, the re-establishment of national planning by the state “for the development of the majority of the people”. Greece has a wonderful chance to change the history of Europe and to throw their caps of Bolívar into the air, as once the Italian carbonari did in Paris all those years ago.”

Het klinkt mij een beetje als het gedweep met Castro in de jaren zestig en zeventig: op zijn zachtst gezegd, nogal bijziend.

Een meer realistisch beeld geeft het uitstekende verhaal in Business Week over de grote uitdager van Chavez in de aanstaande presidentsverkiezingen van oktober dit jaar. Het ziet er niet florissant uit voor de dictator. Hij is ernstig ziek. Het leger mort. En nu heeft de oppositie zich ook nog eens achter 1 kandidaat geschaard: de 39-jarige Henrique Capriles. Jong en energiek gaat hij van deur tot deur langs de armen van Venezuela.  Hij moet wel, want de radio en tv luisteren alleen naar ‘his masters voice’ Chavez. Opvallend is dat Capriles bij de achterban van Chavez stemmen probeert weg te snoepen, bij de armen.

Desondanks begint Chavez zenuwachtig te worden. Tijdens een grote bijeenkomst, waar Chavez zich liet bezwaaien en bezingen ging het er als volgt aan toe: ,,Yet Chávez has reserved most of his invective for foes among his own citizens and has designated Capriles “Enemy No. 1.” In Caracas, on the cloudy afternoon of April 13, the 10th anniversary of his return to power after the bungled coup d’état, Chávez stood on the balcón del pueblo of the Miraflores presidential palace and addressed thousands of red-shirted supporters. Dressed in a blue-and-white track suit and apparently bloated from drugs used to help him combat his cancer, Chávez spewed venom at Capriles, calling him El Majunche—slang for “insignificant thing or person”—27 times. Not once did he refer to Capriles by name. He accused him of working for the Yankee Imperio. Then he dropped a bombshell: El Majunche, he claimed, was plotting to overthrow him. “Ojo pelao [keep your eyes peeled]! A conspiracy is under way!” he shouted hoarsely.”

Een verkiezing om in de gaten te houden. Misschien heeft Gott wel een beetje gelijk. Venezuela heeft een uitstraling tot ver voorbij haar grenzen. Een nederlaag van Chavez zou wel eens meer dan een lokale betekenis kunnen krijgen.

Foto Flickr cc Que Comunismo!

Tips voor goede blogs en bronnen zijn altijd welkom.

  1. 1

    Goh, leuk, twee verhalen over Hugo Chavez. En gelukkig hebben we Dimitri Tokmetzis om ons te vertellen welk het meest realistische is van de twee.

    Ben je misschien ook van Groen”Links”, Dimitri?

  2. 2

    de grote uitdager van Chavez in de aanstaande presidentsverkiezingen van oktober dit jaar. Het ziet er niet florissant uit voor de dictator.

    Ben ik nou de enige die een enorme tegenstrijdigheid ziet in dit stukje?

  3. 3

    Je mist in je leuke stukje nog wel de verwijzing naar de media en staatsonderdrukking. Er zijn wel degelijk “vrije” kanalen in venezuela die hem non stop afmaken. En dat mag van chef Chavez, populisme van de kapitalisten tegen populisme van de socialisten. In nederland ben je populist als je tegen de euro of massa immigratie bent en kun je dus mooi je mond houden. Verder heeft “el dictator” heel wat minder doden op zijn geweten dan de bende neo liberale dieven waar je zo naar terugverlangt.
    Een zesje.

  4. 4

    Nee hoor, het was mij ook al opgevallen. Maar ja, het druipt er weer van alle kanten vanaf, wat moet je daar nou mee?

    Dat zesje van de juf (03), dat is nog veel te hoog aangeslagen:
    slordig, bevooroordeeld, POPULISTISCH,

    hij had het stukje beter helemaal niet kunnen schrijven.

  5. 5

    @harm: opinies op Sargasso, het moet inderdaad niet gekker worden.
    @ bismarck: dicatator misschien wat zwaar aangezet, maar het feit dat er verkiezingen worden gehouden, zegt nog niet zo gek veel over hoe een land bestuurd wordt.
    @juf misschien eens wat vaker mijn stukjes lezen, dan weet je hoe ik over neoliberalisme denk.

    Feit dat iemand links is, betekent nog niet dat hij gelijk heeft. Dat gedweep met die ZuidAmerikaanse linkse ‘vrijheidsstrijders’ vind ik toch wel een beetje ranzig hoor. En ga me nou ajb niet vertellen dat Chavez een soort Bolivar is… Bah.

  6. 6

    Leuk stukje. Alleen jammer dat er klakkeloos anti-Chavez propaganda herhaald wordt: ‘want de radio en tv luisteren alleen naar ‘his masters voice’ Chavez’. Niets is minder waar. De media worden overheerst door de neoliberale ‘vrije pers’ en Chavez stelt daar een paar uurtjes staatstelevisie tegenover op zondag – ‘Alo Presidente’. En die ‘vrije pers’ ontvangt ook nog eens miljoenen aan subsidies uit de VS via nep NGO’s als Freedom House, Panamerican Development Foundation en USAID. http://www.chavezcode.com/2010/07/documents-reveal-multimillion-dollar.html

  7. 7

    Verkiezingen die er niet florissant voor een dictator uitzien zijn echter wel een contradictie. Een dictator wint per definitie verkiezingen (en in de regel met een grote voorsprong). Je spreekt dus nogal in eufemistische termen als je stelt “dicatator misschien wat zwaar aangezet”. Verder wijs ik je graag op de correctie uit #6 en beveel je aan je huiswerk (overnieuw) te doen, voor het volgende Sargasso Chavez-bash stukje.

  8. 8

    Het is me nog niet opgevallen dat hier iemand “dweept” met Hugo Chavez. Aan de andere kant is het duidelijk dat hij de Amerikanse zetbaasjes aan de kant heeft gezet zonder daarop en dictatuur te vestigen en oprecht de bedoeling heeft om verbetering te brengen in de levensomstandigheden van de allerarmsten.

    Dat zijn economische politiek daarbij niet altijd even goed blijkt uit te vallen, is een algemeen gehoord commentaar. In hoeverre dat waar is weet ik niet, want ik woon niet in Venezuela. Ik weet wel dat hij ook de vorige verkiezingen, die algemeen als eerlijk werden beschreven, won met ongeveer tweederde meerderheid.

    Dus om hem hier op deze manier weg te zetten als dictator,
    dat is pas echt ranzig.

    Ik woon wel in Zuid-amerika dus ik zie hem regelmatig op de televisie. Dat indianengezicht van hem maakt op het eerste gezicht een beetje domme uitgestreken indruk, maar zo gauw hij in beweging komt laat hij een opvallend warme persoonlijkheid zien, met een groot gevoel voor humor.

    Dus ik mag Chavez wel en wens hem alle succes toe.

  9. 11

    Tja, Desi Bouterse is ook een warme persoonlijkheid, met een groot gevoel voor humor. En in de jaren tachtig ook een socialistische revolutionair, een idealist die net als Chavez en al die andere populistische coupplegers het beste met het land voorhad.

    Dat voor zijn revolutionaire plannen nou een aantal burgerlijke vrijheden moesten wijken, en dat zulke populistische presidenten zich graag lekker direct bemoeien met de rechtsgang, die vervolgens vooral wordt gebruikt om lastige types de mond te snoeren.. och, een kniesoor die daarover zanikt.

    Dat zijn nou eenmaal de kinderziekten van de revolutie… Toch, Harm?

  10. 12

    Wil je Chavez nu vergelijken met Desi Bouterse?

    Op de andere dingen die je me in de mond probeert te leggen ga ik niet eens in. Het wachten was slechts op het moment dat je weer zou beginnen met dit soort insinuaties.

  11. 14

    6. The Worst Human Rights Abusers in the Western Hemisphere Are U.S. Allies

    While the U.S. government and press constantly vilify Venezuela, Cuba and Nicaragua by criticizing their human rights policies, allies of the U.S. in the region are by far the worst abusers of human rights. The country with the worst human rights situation in the Americas is Colombia, which also happens to be the U.S.’s number one ally in the Hemisphere and one of the top recipients of U.S. military aid in the world. Colombia’s human rights record is horrendous from top to bottom. Thus, largely because of the forced displacement carried out by the Colombian military and its paramilitary (death squad) allies, Colombia has the largest internally displaced population in the world at over 5 million; Colombia has around 7500 people in prison who can be characterized as political prisoners or prisoners of conscience (compared to the one hundred or so such prisoners which Cuba’s harshest critics allege it has); the paramilitary allies of the Colombian government have killed around 150,000 civilians since the mid-1990’s and have disappeared around 50,000 civilians. In terms of government violence against its own people, close U.S. ally and military recipient Mexico currently runs second to Colombia with about 47,000 civilians killed in the so-called “drug war” being run jointly by the U.S. and Mexico. However, the country that historically tops all of these countries for anti-civilian violence is Guatemala whose U.S.-sponsored military dictatorship (a dictatorship installed by the U.S. back in 1954) killed around 200,000 civilians, mostly Mayan Indians, during the civil war in the 1980’s and 1990’s. This is relevant because the new President of Guatemala, Otto Perez Molina, was a general during this period, was personally responsible for egregious human rights abuses against civilians, and, of course, was supported by the U.S. in his recent candidacy.
    http://www.counterpunch.org/2012/01/20/seven-truths-inconvenient-to-u-s-foreign-policy/

  12. 15

    Wat is je punt, Harm? Dat de VS een boeman is hoef je hier niemand te vertellen. Maar dat is toch geen excuus om wanpraktijken van kameraad Chavèz maar te negeren? Been there, got the failed revolution..

  13. 16

    Ik zou niet weten welke wanpraktijken van kameraad Chavèz ik negeer, maar ook zonder dat word ik door jou neergezet als “suspect”.

    En dan verwacht je dat ik met jou in discussie ga?
    Je bent me te suspect.

  14. 18

    Ze lijken me goed vergelijkbaar. Laten we eens wat overeenkomsten aflopen:

    – Beiden zijn legermannetjes

    – Beiden pleegden een staatsgreep

    – Beiden zijn later aan de macht gekomen via democratische presidentsverkiezingen

    – Beiden stonden een revolutionaire, op socialistische leest geschoeide maatschappijhervorming voor.

    – Beiden hebben de neiging om de wetgeving en zelfs de grondwet zo aan te passen of buitenspel te zetten, dat zij per decreet en liefst voor eeuwig kunnen regeren.

    – Beiden gebruiken de rechtsgang om politieke tegenstanders uit te schakelen

    Dat is zomaar even uit het hoofd.

    p.s. Bouterse wil zich met Suriname aansluiten bij de Zuid-Amerikaanse landen-club van Hugo Chavez.

  15. 20

    Overigens heb ik nog niet zo lang geleden een linktip geplaatst naar een artikel met een uitgebreid overzicht van de ommezwaai naar links in Zuid-amerika, dat een redelijk realistisch en gedifferentieerd beeld gaf van wat hier gaande is.

    Dimitri Tokmetzis die anders mijn linktips plaatst alsof het de zijne zijn,
    liet deze tip natuurlijk voor wat het was: iets dat niet in zijn straatje paste.

  16. 21

    Cuba ,Chavez ,wie is de volgende op Dimitri’s bashing lijstje?
    Geen fijne regimes ,maar m.i. toch te verkiezen boven die fraaie “vrienden” van het westen met hun platte politici en die profijtelijke war on drugs.

  17. 25

    Volgens mij ben je alleen een goede vriend en democraat als je de VS carte-blanche geeft binnen je eigen grenzen.
    Zo niet,vrees dan voor je (politieke) leven en dat van je naasten.

  18. 26

    Als je de site van El Libertario had gelezen, dan wist je het wel. Stakingen worden neergeslagen, vakbondsleiders de bak in gegooid, om maar nog te zwijgen over mishandeling en doodslag door politiefunctionarissen. Nee, een ware arbeidersparadijs..

    maar ook zonder dat word ik door jou neergezet als “suspect”

    Moet je je maar niet gedragen als een gestaalde CPN’er.

  19. 27

    Iemand die objectiviteit van Dimitri Tokmetzis in twijfel trekt, gedraagt zich als een gestaalde CPN’er (zie 01+09)?

    Ach ja, waarom niet.
    En Bismarck is een aanhanger van Pol Pot natuurlijk (zie 02+07).

    Kijk, dit is wat rechts ervan vindt: de ideeen van Chavez zijn nog niet zo slecht, maar hij dreigt zomaar om het IMF buitenspel te zetten en dat kan natuurlijk niet:

    The Banco del Sur is not in itself a poor idea. It has the potential to promote greater economic development in Latin America, as larger countries such as Brazil help fund projects and channel investment to poorer countries like Ecuador and Bolivia. However, the bank need not and should not replace the IMF. Such a move would be motivated by political rather than economic interests and would harm Latin America’s economic prospects.
    http://findarticles.com/p/articles/mi_hb137/is_3_29/ai_n29399460/

    Lenen is mooi, maar wel in dollars en bij ons,
    daar hebben we tenslotte ons bestaansrecht aan te danken.

  20. 29

    Lul toch niet, je noemde me al suspect toen ik slechts (en terecht) de objectiviteit van Dimitri in twijfel trok. En ik heb niets, maar dan ook niets met Stalinisme, op geen enkele manier. En als je het tegendeel wilt beweren, dan daag ik je uit om 1 tekst van mij te citeren waarin ik het sovjet-communisme heb gepropageerd of verdedigd.

    Ik laat mij door jou niet in een ideologische hoek zetten waar ik niet thuis hoor. Dat zijn manieren die ik suspect acht.

  21. 31

    “In Chávez’s Venezuela, the [poverty] rate has risen from 43 percent in 1999, the year he took office, to 53 percent last year, according to government statistics,” wrote Washington Post deputy editorial editor Jackson Diehl in 2005 (9/26/05). “Even while $100 million in oil money pours into Venezuela every day ($60 million of that from those terrible gringos north of the Rio Grande), the poverty rate has risen above 50 percent,” New York Times columnist John Tierney claimed that same year (11/8/05). “In Venezuela, poverty rose from 43 to 53 percent during Mr. Chávez’s first six years in office,” the Washington Post reported in an editorial in January 2006.

    As the Center for Economic and Policy Research has described, in its paper “Poverty Rates in Venezuela: Getting the Numbers Right” (5/06) by Mark Weisbrot, Luis Sandoval and David Rosnick, the statistic these writers cited is from the first quarter of 2004 (roughly five years, not six, after Chávez took office). Due to the economic collapse brought on by efforts to undermine and topple the Chávez administration—including the U.S.-backed coup of April 2002 and the oil strike of 2002–03—the household poverty rate was indeed 53.1 percent, considerably higher than in 1999, shortly after Chávez took office.

    But by the time the above critics were writing, the Venezuelan economy had achieved a rapid recovery, boosted by petro-dollars and enjoying a period of relative peace after political upheaval, and the Venezuelan government had released new statistics. The economy grew 18 percent in 2004, and there was a corresponding poverty-rate drop of 13.5 points from the first half of 2004 to the second half of 2005, down to 39.5 percent. (It should be noted that this measurement of poverty does not include non-cash benefits, such as the government programs that provide free healthcare to poor Venezuelans.)
    (…)
    Shortly after publishing our paper, CEPR contacted each of the major newspapers that had misreported the state of poverty in Venezuela, and the Los Angeles Times (6/16/06), New York Times (8/8/06) and Chicago Tribune (8/17/06) all issued corrections. The Financial Times sent a letter apologizing for the error.
    http://www.fair.org/index.php?page=3436

  22. 35

    Thus, for two days before the April 11, 2002, coup, RCTV canceled regular programming and ran constant coverage of a general strike aimed at ousting Chávez. A stream of commentators delivered fierce criticism of the president with no response allowed from the government. RCTV also ran nonstop advertisements encouraging people to attend an April 11 march aimed at toppling the government and later broadcast blanket coverage of the event. When the march ended in violence, RCTV ran manipulated video footage falsely blaming Chávez supporters for scores of deaths and injuries.

    On the same day, RCTV allowed leading coup plotter Carlos Ortega to call for demonstrators to march on the presidential palace. After the overthrow appeared to have succeeded, another coup leader, Vice Admiral Victor Ramírez Pérez, told a journalist, “We had a deadly weapon: the media. And now that I have the opportunity, let me congratulate you.” Another grateful leader remarked: “I must thank Venevisión and RCTV.”

    RCTV news director Andrés Izarra later testified at National Assembly hearings on the coup attempt that he had received clear orders from superiors at the station: “Zero pro-Chávez, nothing related to Chávez or his supporters. . . . The idea was to create a climate of transition and to start to promote the dawn of a new country.”

    While the streets of Caracas erupted with public outrage against the coup, RCTV broadcast soap operas, cartoons, and old movies.

    On April 13, 2002, RCTV’s Marcel Granier and other media moguls met in the Miraflores palace to offer their support to the country’s new dictator, Pedro Carmona, who in one stroke eliminated Venezuela’s Supreme Court and the National Assembly, and suspended its Constitution. When Chávez returned to power that same day, the commercial stations refused to cover the news.

    Many journalists have reported the enforced closure of RCTV, but in fact the channel has not been shut down; it has been broadcasting since July by satellite and cable. Fairness and Accuracy in Reporting made the point that matters: “Were a similar event to happen in the U.S., and TV journalists and executives were caught conspiring with coup plotters, it’s doubtful they would stay out of jail, let alone be allowed to continue to run television stations, as they have in Venezuela.”

    In a letter published in the Guardian (May 26, 2007), Gordon Hutchinson of the Venezuela Information Centre rejected the claim that there is censorship in Venezuela, where 95% of the media is fiercely opposed to the government. This includes five privately owned TV channels controlling 90% of the market. All of the country’s 118 newspaper companies, both regional and national, are privately held, as are 706 out of 709 radio stations.
    http://www.mediaaccuracy.org/node/8