1. 1

    Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er “gehoopt” wordt op net zo’n “mooi” proces als dat van Eichmann met bij behorende literatuur als die van Hannah Arendt en Harry Mulisch.

  2. 2

    @1 Dat zal dan vergeefs zijn. Kans werd gemist in het eerste proces in Israel. Op mij maakt dit stuk nu al een heel andere indruk. Dat van een viezig dubbelhartig tweedehands rommelproces.

  3. 3

    Ja dat bedoel ik een beetje. Aan de andere kant, slachtoffers moeten alle gelegenheid krijgen om hun leed te verwerken. Ik hoop dat dit daaraan bijdraagt.

  4. 7

    @4, mijn overgrootouders en tante stapten op de enige trein die vertrok uit kamp Vught en dat was nou eenmaal de trein naar Sobibor, er viel weinig te kiezen in die dagen.

  5. 8

    Jammer, dat “vijand”. Volgens mij is de vrede al lang gesloten en Duitsland geen vijand meer maar een bondgenoot. We hebben het hier over het berechten van iemand omdat die oorlogsmisdaden begaan heeft, niet omdat hij de vijand is.

    NB. Ik ben de eerste om toe te geven dat oorlogsmisdaden van de (voormalige) vijand in het algemeen ruimschoots oververtegenwoordigd zijn als het op vervolging aankomt, maar desondanks lijkt me dat oorlogsmisdaden het leidende principe (moeten) zijn.