Al vanaf mei barst het van de straattheaterfetivals. Nu de zomervakantie is aangebroken is de kans wat kleiner dat het straattheater in regenbuien verzuipt. Dan zie je ineens ook theaterlieden, die normaal gesproken alleen binnen acteren, ook op straat, in parken en op pleinen aan het werk. De echte straattheaterlui zijn natuurlijk de kunstenaars die niets anders doen. Of zijn dat kitschenaars? Makkelijk vermaak op braderieën, kermissen en buitenfestivals die de boel opleuken met acrobaten, jongleurs, clowns en grappige muzikanten.
Neotropic is Riz Maslen, een Britse muzikante die vooral aktief is in de electronische muziek. Dit is een stuk uit 2001, van haar album La prochaine fois.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Camille Dalmais, in het artiestenleven gewoon Camille, is een franse zangeres die vooral bekend is vanwege de avontuurlijke inzet van haar stemgeluid.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Mocht het bij u nou zonnig zijn op deze middag, dan past de lome reggae van Keida (uit Kingston, dus the real stuff) daar uitstekend bij. Zoniet, dan heeft u pech gehad. In augustus komt ze naar Europa en als u toevallig een festival runt, kunt u haar nog boeken.
Cassius is een Frans duo, dat elektronische muziek maakt. Daar heb je er meer van in dat land (zoals Daft Punk en Air, waarvoor de heren Cassius remixen vervaardigden). Maar daar gaat het nu niet om.
Het gaat om het clipje, dat niet hierboven aanklikbaar is, omdat het op een eigen, interactieve site staat. U kunt klikken om de hoofdrolspelers te wisselen, terwijl de muziek doorspeelt.
Hoe vaak kom je op Youtube een Bulgaars-Laotiaanse zangeres tegen? Alexandra Thidavanh Bounxouei heet ze, de absolute prinses van de Pop Lao. Haar ouders ontmoetten elkaar op het conservatorium in Sofia. Naast zingen en diverse instrumenten bespelen acteert Alexandra, studeert ze in Japan en haalt ze geld op voor zielige kinderen.
Vanuit Zuidoost-Aziatisch perspectief, waar zoete kweelmuziek de boventoon voert, is bovenstaand nummer bovendien behoorlijk progressief. Dat het in onze oren nogal glad geproduceerde r&b is, mag de pret niet drukken.
Black Merda komt uit Detroit, maar met soul of disco heeft de muziek helemaal niks te maken. Dit is stevige zwarte rock in de slipstream van Jimmy Hendrix. ‘Merda’ is de slang spelling van ‘murder’, een verwijzing naar de vele moorden op zwarten in de jaren zestig door de politie en de KKK.
Hé, drie meiden uit Sao Paulo die thrash metal maken. Gezellig!
DOCUMENTAIRE - De afgelopen week zond NPO2 (2Doc) een aantal keer Het verlangen van Michaël Dudok de Wit (autoplay) uit, een documentaire over de Nederlandse animator Michaël Dudok de Wit, die door de Japanse animatiereus Studio Ghibli onlangs werd gevraagd om met hun medewerking zijn eerste lange animatiefilm te regisseren.
De korte documentaire hierboven gaat over de man áchter Studio Ghibli: de legendarische Japanse animator Hayao Miyazaki — die in het westen vooral bekend is geworden door zijn Spirited Away (2002) waarvoor hij een Oscar ontving opgestuurd kreeg, maar eigenlijk al zijn hele carrière films produceert die door liefhebbers over de hele wereld als meesterwerken worden gezien — en over wat zijn films nou precies zo goed maakt.
(via)
Blues Saraceno (dat schijnt zijn echte naam te zijn) is een hardrockende bluesgitarist uit Los Angeles. Hij maakte naam als sessiemuzikant, speelde in diverse bands en brengt af en toe een gruizig gestemd solo album uit.
Andrea Parker is een Britse DJ die sinds halverwege de jaren 90 platen maakt. Ze is begonnen als cellist, maar stapte vrij snel over op electronica. De achtergrond als celliste is soms nog duidelijk te horen, zoals hier.
3