Het is woensdagochtend en ik heb een sollicitatiegesprek in Amsterdam West. Vanuit Zuidoost is dat 3 kwartier reizen met OV, 2 keer overstappen en ik ken de weg niet precies, dus ik neem een kwartier extra reistijd voor het geval dat. En het geval wil dat inderdaad; als ik bij Amstelveenseweg de bus moet pakken raak ik in paniek. Wat een puinhoop! Nauwelijks bewegwijzering. Na het uitchecken bij de poortjes sta je aan een druk kruispunt waar bouwwerkzaamheden plaatsvinden, oversteken is nauwelijks mogelijk en bus- en tramhaltes staan op verschillende plekken maar je ziet niet in een oogopslag wat, wie, waarheen gaat. Google maps maakt me niet wijzer. Ik vraag aan een meneer die naar de bouwvakkers staat te kijken waar de bushalte is. Hij wijst me de weg, maar als ik bij de halte sta en op de borden kijk, zie ik dat deze bussen de verkeerde kant op gaan. Waar moet ik heen?? Ik vraag het aan een mevrouw bij de halte, die me een onduidelijke route aangeeft, ik ga maar gewoon lopen. Mijn bril is aan vervanging toe, dat helpt ook niet echt.
Er staan mannen te roken voor een kantoor, ze weten niet waar de bus die ik moet hebben rijdt. Maar iedereen is wel heel vriendelijk zeg, valt me opeens op.
Ik besluit een GVB-buschauffeur maar eens te vragen of hij het weet, hoewel mijn bus van R-net is. Hij wijst naar een rode bus, vraag het aan hem, die weet het wel…ik ren naar de overkant met gevaar voor eigen leven, de buschauffeur van de rode bus wacht gelukkig en hoera! Het is bus 397, en de buschauffeur bevestigt vriendelijk lachend dat hij inderdaad langs halte Haarlemmermeerstation komt. Opgelucht bel ik naar mijn afspraak, dat ik ietsje later ben omdat ik de bus niet kon vinden – geen probleem meid, ik zie je zo. Als ik 2 haltes later uitstap zwaaien de buschauffeur en ik naar elkaar, ik word weer helemaal vrolijk. Vanaf hier is het makkelijk, klein stukje lopen weet ik, omdat ik heus wel kaart kan lezen. Hoor.
Het sollicitatiegesprek zou een uur duren, maar we kletsen anderhalf uur. Er komt ongepland nog een collegaatje bij die ook vrolijk mee tettert. We verbazen ons erover dat het OV in Amsterdam, ondanks de weersomstandigheden, zo goed is blijven functioneren. Ik geloof wel dat er een klik is, maar dat hoor ik pas “voor einde van de maand”. Hmm, nou ja, ik heb nog meer noten op mijn zang, als ik halverwege volgende week niets hoor ga ik toch echt de recruiter benaderen, die ik on hold had gezet.
De terugweg is nu een eitje natuurlijk. Onderweg nog even kattenvoer halen bij de Appie, de Whiskas is in de bonus en dat vinden mijn kitties heerlijk. Ik pik ook nog een flesje wijn mee, bedenk ik terwijl ik uitstap bij Kraaiennest. Ik neem lekker de lift naar beneden, en kijk zoals altijd netjes of er nog iemand anders mee wil, zorg dat de deuren open blijven totdat iedereen binnen is. Het is druk met rollators en boodschappenwagentjes, dus het duurt even, maar wat is iedereen vriendelijk en geduldig! Ook als ik na gedane zaken weer naar boven moet, en naar beneden bij Gaasperplas (daar is niet eens een roltrap naar beneden, dus neem ik sowieso de lift met mijn zware tas).
Een dag later lees ik in het AD hoe het komt dat het OV in Amsterdam de ijzige toestanden zo goed doorstaat: tramchauffeurs rijden ’s nachts met lege trams de trajecten, om te voorkomen dat de wissels bevriezen. Geweldig! Dit is mijn Amsterdam, waar we samen de dagelijkse uitdagingen aangaan. Als je naar het politieke discours kijkt, nationaal en internationaal, zou je bijna vergeten dat mensen echt wel bereid zijn om er samen uit te komen. Tevreden zit ik met een kopje thee en 2 luid spinnende katjes op bed deze column te typen. Het komt allemaal wel goed, denk ik.
Update donderdag 15.30u: Uitgenodigd voor een vervolggesprek met de directrice en een collega, dus ik denk dat ook mijn nieuw baan wel goed komt.
