Een gastbijdrage van Tom van Doormaal met een bespiegeling over rechts hervormen. De derde dinsdag van september nadert met rasse schreden: wat gaan we nu doen? Opzich is het beeld van Cameron opwekkend: maar gaat dat ook bij ons lukken zo vraagt van Doormaal zich af? Met alle drukte over de gedoogsteun van de PVV voor een “rechts” kabinet, raak ik nu ook over het begrip rechts een beetje in de war. ‘Rechts’ was toch behoudend, bij de verdeling de rijken ontzien en de kleine man pakken, ruimte geven aan de vrije markt en de overheid verkleinen? De derde dinsdag in september verschijnt aan de horizon. Wat staat er in het pakketje A-viertjes dat de Koningin gaat voorlezen? Veel spannends kan het niet zijn. Een nieuwe regering zal vermoedelijk nog niet op het bordes hebben gestaan en Balkenende c.s. mogen alleen op de winkel passen. De begrotingen zullen dus ambtelijk zijn: pijnlijke besluiten mogen immers niet. Crisis Er is of was een economische crisis in de wereld. Sinds de vorige crisis van 1929 weten we dat de overheid dan geld moet uitgeven, om de binnenlandse vraag in stand te houden. Dat recept is ook over de gehele wereld gevolgd. Maar de hypothekencrisis lijkt hierdoor een schuldencrisis te worden. Er zit aan het stimuleren van de vraag nog iets zorgwekkends: het appelleert aan de slechte eigenschappen van politici: lekker, pijnlijke beslissingen nog even uitstellen, of bij de politieke tegenstander op het bord leggen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Ook oud-premier Brown gaat het schnabbelcircuit in. Voor maar 100.000 dollar komt Brown een uur lang bij u speechen. Voor 20.000 dollar extra krijgt u mevrouw Brown er ook nog is bij. Koopje, niet? Wel vergeleken bij de echte prominenten zoals Clinton en Blair. Clinton heeft ooit op een gelukkige dag $475.000 verdiend voor twee speeches in Canada en Blair kost ongeveer 2.000 pond per minuut. 15 minuten praten en een modaal jaarsalaris is binnen. Het is ongelooflijk om te zien hoeveel geld er om gaat in dit circuit. Zo zijn mensen bijvoorbeeld ook bereid om in 2007 $200.000 te betalen voor een speech van Rudolph Giuliani, burgemeester van New York.
Hierdoor aangespoord heb ik even rondgekeken in het Nederlandse schnabbelcircuit. En wat gelijk opvalt is dat iedereen, maar dan ook echt iedereen die ooit ergens bekend van is geweest, is in te huren voor speeches, presentaties of wat dan ook. (En dan ook echt alles en iedereen).
Binnenkort een feestje en een zak met geld over? Laat Anita witzier het presenteren. ?6500 Voor maar liefst 4 uur. Iemand anders kan ook. Misschien bent u meer een fan van Catherine Keyl (?5950) of Daphne Deckers (?5500). Liever een jonger iemand? Kan geregeld worden, met Fatima Moreira de Melo vanaf 5500 euro. Of een man. Cornald Maas (?3500) bijvoorbeeld.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Drugs are good for you, m’kay?
Ketamine en LSD lijken potentieel te hebben als antidepressiva.
Bezuinigen in een recessie helpt economie niet
Groei neemt niet toe na bezuigingen, blijkt uit nieuw working paper
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.