Irene Chou, vernieuwend werken met inkt.
Hier alweer het derde Field Report over de Battle of the Blogs 2006. De vorige editie riep wederom veel reacties op. En maar liefst 26 weblogs hebben alsnog het strijdveld betreden, al dan niet vrijwillig.
Voor de Field Reports zijn ditmaal maar liefst 8 scouts op pad gestuurd. En net als vorige keer hebben we ook nu de instructies wat aangepast. Zo hebben we het Sargasso Kwaliteits Keurmerk toegevoegd. Omdat we toch ook graag de slagvaardige weblogs beter naar voren wilden laten komen.
Dat neemt echter niet weg dat er weer veel ellende te melden is. Vorige maand stonden negen weblogs op zwart, nu zijn dat er maar liefst twintig. Onder de slachtoffers zijn grootheden als Neukia, welke overigens in een laatste stuiptrekking nog probeert haar domein aan de Telegraaf te verkopen.
De gemiddelde blogfrequentie van de overgebleven weblogs is heel licht verbeterd.
Vanwege de enorme belangstelling hebben we onze situation room een upgrade gegeven. Het ziet er nu nog gelikter uit.
Rechts ziet u nog even ter vergelijking de situatie van respectievelijk eind januari en eind februari.
Op aandragen van de kleurenblinde bezoekers van Jaggle hebben we de symbolen voorzien van braille. Zo kunnen zij ook makkelijker de verschillende soorten blokjes onderscheiden.
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Hier op Sargasso wordt met enige regelmaat een stevige discussie gevoerd over zowel het onderwerp vrijheid van meningsuiting als het onderwerp religie (of gebrek daaraan).
De deelnemers van deze discussies kunnen hun hart ophalen met het verslag van het debat over de vrijheid van meningsuiting zoals dat op 22 maart jl. door de kamer werd gevoerd.
Het is even doorbijten, maar dan heb je ook wel genoeg voer voor 10 jaar discussie.
Het is voor mij moeilijk om een samenhangend stuk over het verslag te schrijven. Daarom beperk ik mij tot enige losse observaties en een tweetal citaten.
De eerste observatie is dat het debat niet sec over de vrijheid van meningsuiting ging. Het ging zeker ook over de vrijheid van godsdienst en de rol van godsdienst in een samenleving. Maar het ging ook over paarse krokodillen.
Er was een interessante connectie tussen zij die geloofden in de fundamentele rechten (grondwet) en zij die spraken over fundamentalistisch geloven.
Verder bedacht ik me dat vrijheid van meningsuiting erg betrekkelijk wordt wanneer je dat wat als mening geuit wordt niet meer kan begrijpen. Het lezen van het verslag gaf daar een paar keer aanleiding toe.
Last but not least was ook dit debat weer doorspekt met partijpolitieke steekspelletjes. Wat jammer is wanneer er over zo’n belangrijk onderwerp gesproken wordt.
De vraag is alleen wat ze beschermen. Je zou verwachten dat het gaat om de bevolking van het land. Maar dat blijkt toch niet altijd de voorkeur te hebben.
In de VS hebben ze na de aanslagen van 9/11 het Department of Homeland Security opgericht, om de Amerikanen te beschermen tegen nieuwe aanslagen. Een groot potentieel doelwit is de chemische industrie. Een grote chloorgastank opblazen kan zorgen voor duizenden doden. Je zou dus verwachten dat er sinds 9/11 werk gemaakt is van de bescherming van die industrie. En dat is precies wat gebeurt. Echter, het begrip “bescherming” is alleen van toepassing op eigenaren van de industrie die vooral niet gedwongen mogen worden geld te investeren waar ze anders leuke dingen voor kunnen doen:
Homeland Security Secretary Michael Chertoff said yesterday that the time has come for the federal government to regulate security at chemical plants, but that it should rely on the industry to devise its own way to meet targets and use private contractors to audit compliance.
Vierenhalf jaar na 9/11 is er nog niets gebeurd dus. En men laat het aan de industrie over om maatregelen te nemen.
Maar het heeft natuurlijk ook geen zin om de chemische industrie te beschermen als je toch al bezig bent om toe te staan dat jouw eigen burgers vergiftigd worden. Why leave to others what you can do yourself? Heel eenvoudig door jarenlang onderzoek naar drinkwatervervuiling met TCE (van de defensie industrie) tegen te houden. Terwijl menig academicus aangeeft dat dit tot duizenden extra kankergevallen en afwijkingen bij de geboorte leidt.
Een eclips blijkt toch meer primitieve gevoelens in mij los te maken dan ik op voorhand zou toegeven.
Gevoelens van naderend onheil en hel ende verdoemenis laten mij niet los. Schichtig scan ik de rss-feeds van de 40 nieuwsbronnen die mijn voelsprieten naar de wereld vormen. Gebeurt er al iets? Schiet Chirac Blair neer omdat hij Engels spreekt? Stapt Polen uit de EU vanwege het getreuzel van NL? Blaast de 20e kaper zich alsnog op in de rechtbank middels zijn geheime gordel?
Niets van dat alles. Sterker nog, het is al een hele tijd betrekkelijk rustig aan het nieuwsfront.
Zo rustig dat kleine dingen ineens groot lijken. Een ijsklontje leidt tot een nationaal schandaal. En een miljoen mensen die in een vreemde stad dezelfde kant op lopen uit angst voor veranderingen zijn ineens voorpagina nieuws.
Tuurlijk, tuurlijk, er is van alles gaande. Maar de zoveelste aanslag in Irak met minder dan 50 doden is nauwelijks nieuws te noemen. En dat we nog steeds geen echte aandacht besteden aan de genocide in Darfur verbaast me ook niet.
Ik blijf onrustig. Er staat iets te gebeuren, de sterren zeggen het. Maar wat?
