Dat internet en privacy op gespannen voet staan, weet inmiddels menigeen. Maar vaak wijst men dan als eerste naar een overheid die misbruik maakt van haar rechten gegevens op te vragen. Of naar de Verenigde Staten die met Echelon heel uw leven volgt.
Maar de bedreiging van uw privacy kan ook uit een heel onverwachtse hoek komen, namelijk van ons.
In het volgende verhaal zijn alle gegevens verhaspeld. Maar ze zijn wel gebaseerd op daadwerkelijke gebeurtenissen.
Vrijwel iedere website, dus ook een weblog, maakt gebruik van statistiek. Vooral om te zien hoeveel mensen er nou langskomen. Maar vaak ook om te zien waar ze nu precies vandaan komen. Dan kan je bijvoorbeeld zien wie er over je schrijft. In het Engels zijn dit de “Referrers”.
Heel af en toe zit er wel eens een bijzondere referrer tussen. Bijvoorbeeld van iemand die in Google Docs een documentje heeft met allerlei voor hem handige linkjes. Linkjes die hij (of zij natuurlijk) met enige regelmaat gebruikt.
Wij zien in onze statistiek dat iemand via zo’n link binnenkomt. En nieuwsgierig als we zijn, kijken we dan even. Soms is zo’n document niet goed afgeschermd en dus ook voor ons leesbaar. Zo ook recent.
Leuk voor ons ego om te zien dat we in iemands favorieten bestand staan. We zouden het hierbij kunnen laten. Maar de techniek staat ons toe om te zien vanaf welk IP adres deze persoon is binnengekomen. Ah, dat is spannend, het Ministerie van Financiën! Eens even verder snuffelen.
In zijn document staan nog meer linkjes namelijk. Naast veel gebruikelijke naar nieuwssites en andere weblogs (waarom eigenlijk) ook een paar specifieke sites die kennelijk over het werk gaan. De aard van de linkjes geven al snel aan dat de persoon in kwestie over beleid gaat, maar vooral ook de management kant interessant vindt.
Oh, en hij is op zoek naar een andere baan zo te zien.
Verder staan er een aantal linkjes in onder het kopje “vrienden/familie”. Dat zegt dus nog wat meer over de identiteit van deze persoon. Leuk ook om te zien dat hij waarschijnlijk rekeningen heeft bij de AbnAmro en de Triodos Bank en verder met Fundix belegt. Daar kunnen we later mee aan de slag.
We vormen nu dus al een aardig profiel van de persoon. Uit ons reactie-bestand kunnen we, indien hij actief is geweest, misschien nog wel een voornaam halen.
Daarna wordt het geduldig wachten. Als deze persoon namelijk dit google documentje gebruikt als bookmarkbestand op zijn werk, zou het ook zomaar kunnen zijn dat hij dit ook doet vanaf zijn huis.
En ja hoor, nog geen zeven uur later is het raak. In de referrers komt hetzelfde documentje weer voorbij. Dit keer vanaf een ander IP-adres. Via whois zien we al snel dat hij in Voorburg woont. Met de familienaam die we konden afleiden uit de andere linkjes vinden we al snel via het telefoonboek slechts twee personen die aan het profiel voldoen.
Foto gemaakt door Melle Smets
Na mijn uitglijder afgelopen maandag heb ik mezelf voor straf gedwongen nu maar eens wat handelingen te gaan lezen. Handelingen zijn de letterlijke verslagen van de debatten. Langdradige stukken en moeizaam leeswerk. Om het nog wat erger te maken heb ik gezocht op het woordje “saai”.
Diep ademhalen en lezen.
En dan gebeurt het omgekeerd van wat ik had verwacht. Ik krijg de slappe lach. Het lezen van de behandeling in eerste termijn van het nieuwe wetsvoorstel voor cultuursubsidiëring leverde onverwacht komische interacties op. Dat kwam de gerichtheid en de inhoudelijkheid van het debat niet ten goede, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik heb voor u wat fragmenten her en der uit de eerste termijn geplukt.
Dhr van der Ham (D66) maakt een ogenschijnlijk onschuldige opmerking:
Dat er meer gaat naar instellingen in grote steden lijkt mij juist heel goed.
Een aantal vormen van kunst en cultuur gedijt eigenlijk alleen maar bij de gratie van concentratie. Als er veel mensen en interessante geesten bij elkaar zitten, steekt men elkaar in de goede zin van het woord aan. Een dergelijke redenering heb ik de huidige minister ook wel eens horen gebruiken voor de organisatie van wetenschap. Je moet bij elkaar gaan zitten, zodat er internationale allure ontstaat.”
Het is overduidelijk dat de gevechten aantonen dat het noodzakelijk is daar actief te zijn, omdat er een vijand is die terug wil naar het tijdperk toen al-Qaeda nog heerste en de Taliban het in Afghanistan voor het zeggen had. En dat is een directe bedreiging voor onze veiligheid
Aldus Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen gisteren.
Klinkt bekend? Dat is niet vreemd. Hier een tweetal soortgelijke uitspraken:
They do not want the Iraqi people to vote for their own leaders in a free, democratic election.
And because it is getting worse, we will have to increase our efforts to defeat it, not walk away and pray and hope for something else to happen.
The President talked about the stakes that are involved in Iraq, and the continuing security threats that we are working to eliminate. The enemies of freedom certainly are seeking to derail the transition. And while we are making important progress, they are going to continue to become more desperate. We have difficult and tough times ahead, but the terrorists and thugs are becoming more desperate because a free and peaceful Iraq is taking hold.
Dat waren respectievelijk Colin Powell en de woordvoerder van President Bush.
Er zijn veel variaties op bovenstaande uitspraken te vinden. Maar in essentie komt het neer op “ze haten ons om wat we hebben, daarom vallen ze ons aan, daarom zijn we daar aan het vechten”
Papegaai Verhagen dreunt deze Amerikaanse mantra nu netjes op. We zijn immers het braafste jongentje in de klas van Amerika-Volgers toch.